Tag: Barneveld

Geplaatst op

Feest in B.

Gezellie in de legbatterij, want wij produceren toch maar een Wereldei!

Vandaag ben ik maar extra vroeg opgestaan, want hier in het dorpje B. op de Veluwe zal een feestelijke gebeurtenis plaatsvinden die in de geschiedenis zijn weerga niet kent, en die Koninginnedag in Amsterdam in de schaduw zal stellen. Het zijn hier namelijk de Wereld Eidagen !!!!!! ( Dat het elders in de wereld internationale “Coming Out-dag is, is een beetje hinderlijke en op de Veluwe wat onsmakelijke bijkomstigheid, die mogelijk de Wereld Eidagen wat in de schaduw zal zetten )
Voor de Eidagen is een heuse commissie in het leven geroepen, met de missie om B. de “wereldstad van het ei” te maken. Ook is er een website in elkaar geknutseld die helaas qua layout het ergste voor het voortbestaan van het ei doet vrezen en die associaties oproept met step-ins, steunkousen, corsetten, sokophouders, overvloedig oorsmeer, pedicures, gehoorapparaten, spataderen, lang nadruppelen, steenpuisten waar een bosje zwarte haren uitgroeit, kalknagels, dyslexie, de ambachtschool, Ot en Sien, doorliggen, kunstgebitten, sputums, kantklossen, klederdracht, de veenkoloniën, de watersnoodramp, Balkenende, Staphorst, de verwoesting van Dorestad door de Noormannen en ach, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het geheel wordt financieel gesteund door de Fortisbank, dat is ook al niet echt bemoedigend, en nu is het mij ineens duidelijk waardoor de wereldwijde kredietcrisis ontstaan is.

Maar goed, terug naar het feest, want zoiets gebeurt niet vaak in het dorpje B. Een commissielid heeft de grammatica- en de hoe-leer-je-ook-al-weer-schrijven-boekjes nog maar eens van stal gehaald om het programma van de Wereld Eidagen in de plaatselijke huis- aan huiskrant te kunnen zetten.  Het resultaat is een te verwachten feestgedruis waar menig hart sneller van zal gaan kloppen, en nu al voel ik in het dorp een opgewonden sfeer.
Het programma – en af en toe citeer ik even: Ouders kunnen met hun kinderen drie keer naar een ei-lezing, “over het ei en het maken/proeven van hapjes”. Dat kost wel vier euro per volwassene, en twee euro per kind, dus een beetje Veluws gezin ( toch al gauw vier kinderen ) is voor zo’n lezing 16 euro kwijt, maar zoiets is, vooral voor de kinderen, natuurlijk wèl een onvergetelijke ervaring als je de rest van je leven nooit meer van het erf wordt losgelaten. Er is ook een kunstexpositie van namaak-eieren en eierdozen. Daar hebben hordes schoolkindertjes met de tong uit de mond dagen lang op zitten frutselen, met als resultaat vrolijk beschilderde grote klonten door een gloeiend heet lijmpistool aanéén gekitte peuters, eierdozen en eieren. Interessant.
We mogen de inhoud van een reuzenei raden en er zijn standwerkers. Er zijn enkele ei-bedrijven die hun deuren opengooien. Zo kunnen we een “skybox opfokstal” en “legsystemen” bekijken, wat ook voor de allerkleinsten toch een niet te versmaden attractie moet zijn, en bij een ander bedrijf lezen we “Te bezichtigen: Biologische Legpluimveehouder”. Ja, hoe zou zo’n houder er nou toch uit zien?  

Het knallend hoogtepunt van deze orgie van vermakelijkheden wordt echter toch wel het “Eigooien” vanaf de plaatselijke kerktoren. “Nee niet met echte eieren natuurlijk, dat zou zonde zijn en een enorme smeerboel geven. Maar wel met soft kunststof, dus ongevaarlijke raketeieren”. Nadere lezing van deze feestelijkheid leert dat “iedereen die op eigen houtje de toren kan beklimmen mag één ( ! ) keer meedoen en vier raketeieren werpen”.
Ik kan haast niet wachten. Kom je daar totaal buiten adem op de torentransen aan, mag je één keer vier schuimrubberen eieren over de rand knikkeren, die je vermoedelijk vervolgens door de wind weer in het gezicht geblazen worden. Heb ik nu mijn hele leven al willen doen, vier eieren van piepschuim of zo van de toren mikken. Gooi dan gelijk die hele kist omlaag, en spring er desnoods net als Jan van Schaffelaar zelf achteraan, dat geeft nog een beetje effect. Ik voorzie tot diep in de nacht lange rijen wachtenden daar beneden bij de toren.

Feest in B. dus. Wat zal ik ‘ns aantrekken, iets met geel en wit maar.

Geplaatst op

Naaktdeskundige

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=MNGBa26nJGM[/youtube]

Even een waarschuwing vooraf: in bovenstaand filmpje is BLOOT te zien. Het is dan wel een stukje uit het journaal, maar dat is tegenwoordig ook al één grote vieze linkse zooi. Vooral niet klikken dus. En onderaan staat een schilderij van mij met BLOOT ( voor de gelegenheid maar even afgeplakt want het internet is een openbare ruimte. O ja, het is ook onafgeplakt te koop )

Het dorpje B. op de Veluwe staat in den lande nu niet bepaald bekend als een bolwerk van progressitviteit en modernistische denkbeelden. Een groot deel van de bevolking hecht nog aan oude, degelijke normen en waarden zoals men die ook in de tijd van Calvijn koesterde. De grote boze wereld houdt men maar het liefst vèr buiten de deur, en men ziet graag dat de jeugd zich bezig houdt met onschuldig vermaak zoals het zich tot zaterdagavond 24.00 uur klemzuipen in “drankketen”, die ergens op een steelse plek op het erf achter de boerderie zijn neergeplempt, of met nuttige denksporten. Zo organiseert een lokaal kerkgemeenschap in een der buurdorpen binnenkort weer een verkoopmarkt, met kraampjes waar men knutselarijen voor naast de voordeur en echte boeken kan kopen, en – ik citeer even –  “de jongelui kunnen daar gezellig een potje dammen, schaken of sjoelen” als ze even geen zin hebben om de kleurplaat af te maken.
Ik zou zeggen: zet daar een stel X-Boxen neer zodat de jongelui even vèt buitenaardse monsters kunnen afknallen, maar nee, dat is blijkbaar wat àl te heftig vermaak.
Men houdt hier niet zo van te veel opwinding, de hele week is al heftig genoeg en op zondag heerst hier dus een nadrukkelijke rust.
Zo af en toe halen wij het nieuws als een verlopen tv-persoonlijkheid op het dorpsplein ten overstaan van snorrende camera’s en likkebaardende toezichthouders een stukje bikini laat zien. Maar niet met de “wereld-eidagen”, een aanstaand lokaal evenement waar de gehele bevolking zich blijkbaar buitengewoon op moet verheugen en waarvoor hele schoolklassen worden gecharterd om “eierkunst” te produceren. Zo werden op het schooltje waar mijn vrouw werkt maar liefst 1400 plastic eieren gedropt  die door het ontredderde kindervolkje tot een eikunstwerk moesten worden omgesmeed. Ik voorzie daar een door gloeiend hete klodders uit het lijmpistool aanééngekoekte massa kinderen en eieren, tentoongesteld in een lokaal kippenmuseum.
Nee, B. en kunst, dat bijt mekaar een beetje, terwijl alles wat ook maar enigszins aan huisvlijt doet denken hier tot kunst wordt verheven. Een grote houten stoel, eerst reclame-uiting van een failliete meubelzaak, heet nu kunst. Een rotsblok, afschuwelijk beschenen door gekleurde lampen en veilig geplaatst naast een bejaardenhuis, is ook kunst. Een beschilderde plastic kip is omgedoopt tot kunst. Een beeld van een vent in een ridderkostuum die van pure narigheid van de toren sprong is kunst. Het lokale museum toont een fikse verzameling kantkloskunst. Erg heftig allemaal. De gehele bevolking lijkt de donkere maanden van het jaar televisieloos door te brengen met figuurzagen en het snijden van pijpekoppen tot in de late uurtjes.

Eén keer per jaar vindt in het dorp een “kunstmanifestatie” plaats, waar voornamelijk huisvrouwen met dubbele achternamen hun emoties van zich af plakken, schilderen, knippen en kleien, resulterend in tientallen beschilderde dakpannen, melkbussen, lepelrekjes, macramé-werkjes, boekenleggers en brooddeegfiguurtjes. Het loopt storm daar.

Zo af en toe worden er echter initiatieven ontwikkeld die iets dieper pogen te gaan. Eén daarvan bestaat uit een serie bijeenkomsten waarin voor- en tegenstanders van een bepaalde stelling met elkaar in discussie kunnen. De eerstvolgende avond gaat over “Bloot in de kunst”, in het bijzonder als dit in een publieke ruimte wordt tentoongesteld. Men heeft daar een begenadigd spreker uitgenodigd die tegen dit soort perverse uitingen is. Maar- nu komt het – er moest ook iemand gevonden worden die er wel pap van schijnt te lusten. En hierbij dacht het organiserend comité om ondoorgrondelijke redenen aan de auteur van Wauwel. Nu schilder ik wel eens wat, en ook wel eens iets bloots, maar om mij nu gelijk tot de Spencer Tunick van het dorpje B. te bombarderen, dat was toch wel even een schok. Voor hèn, die niet weten dat er ook wel eens iets bloots in de kunst wordt getoond en dat dat bijvoorbeeld wordt gedaan door Spencer Tunick, hier even een linkje naar een recent project gewoon op straat in Amsterdam, maar ja dat is dan ook wel het Sodom en Gomorra van de wereld. Wat dààr kan, is hier de eerstkomende paar honderd jaar nog uitgesloten. Wat dat betreft, leeft men hier dus nog in de middeleeuwen.

Ik moet mij dus nog even ernstig beramen op de uitnodiging; ik geef mij nog niet bloot, want vòòr je het weet roep je hier een volksgericht met gierwagens, pek en rondvliegende veren over je af. Ook wat dàt betreft, houdt men zich aan oude normen en waarden. Op 17 november weten we meer. Komt allen. Degelijke kleding graag.

P.S. Dit stukje gaat weer een hoop hits op leveren op Google. Want op bloot wordt toch nog het meest gezocht.

Geplaatst op

Autoloze zonde

Waar op Autoloze Zondag in veel plaatsen in het land verkeersregelaars worden ingezet om auto’s uit het centrum te houden, zullen hier in het dorpje B. op de Veluwe deze lieden straks hun best doen om grote stromen automobilisten – tegen de verboden inrijrichting nog wel –  het dorpscentrum in te krijgen. Dat gaat straks gebeuren als één der nieuwe Refo-dome’s uitgaat, een kerkgebouw met de afmetingen van het Vogelnest in Bejing, en een dienovereenkomstige parkeerplaats die momenteel gevuld is met 700 auto’s van het type MPV of ruime gezinswagen. Gelukkig is het begrip “car-sharing” in deze kringen wèl ingeburgerd, want niet zelden komen er een stemmig geklede man of zeven uit zo’n voertuig geduikeld, waar ze eerst een half uurtje in hebben zitten wachten op het begin van de dienst, met draaiende motor en een lekker sigaretje erbij.

Is na twee uur de dienst weer voorbij, dan kunnen ook heidense heilige koe-vereerders hier in B. nog een half uurtje straffeloos de verbodsborden negeren. Daarna gaan ze onverbiddelijk op de bon ( mag ik aannemen, als het gemeentebestuur zich tenminste niet helemaal in een onmogelijke spagaat van bevoordeling wil wringen ) , net als doordeweeks, want de Heere straft hier in deze streken direkt en zonder aanzien des persoons. Nou ja, afhankelijk van de kerkelijke gezindte dan.
Autoloze zondag in B., dat kan natuurlijk niet. Je reinste zonde. Scheuren maar, mensen. Hier is iedereen welkom.

Geplaatst op

Kamperen in de regen

Opnieuw gutst de regen bij bakken naar beneden want het is Oud-Hollandse zomer in ons land. Hier in de buurt zijn nogal wat campings, en wat moet je als je daar al twee weken staat te verkillen en te verklammen? Dan ga je in vredesnaam maar naar het dorpje B. op de Veluwe, want daar is het zo gezellig op koopavond. Naast de vele toeristen, te herkennen aan witte benen onder korte broek en fleurig regenjack, mag ook de lokale landelijke bevolking zomaar eens van het erf los, om zich te vergapen aan de wonderen van de Hema en andere verlokkingen die je normaal alleen maar in de grote stad in het gevaarlijke westen aantreft. In B. woedt al weken een hevige discussie over de zondagsrust, volgens een flink deel van de bevolking pas “echte recreatie”. Op koopavond echter flaneert hier alles enigszins gebroederlijk door elkaar. Zo’n avond kan nog lang duren als de winkels eenmaal gesloten zijn en je de rest van de tijd moet doorbrengen met het lezen van een goed stichtelijk boek bij het geluid van een tikkende pendule, of  met het droogdweilen van de voortent waarna je van pure narigheid maar tussen de klamme lappen duikt, om midden in de nacht nog een keer met een rol wc-papier onder de arm door het natte gras richting toiletgebouwtje te schuifelen.

Ooit kampeerden wij geregeld op Vlieland. Deels een gruwelijke ervaring, deels prachtig, beide sterk afhankelijk van de plek waar je staat en het weer ter plaatse. De eerste keer arriveerden wij als een soort bootvluchtelingen op Camping Stortemelk, waar enkele miljoenen gasten leken te verblijven. Ergens tussen een enorme berg bagage lag ook onze tent, waarvoor wij vervolgens een plekje moesten zien te vinden. Het grootste deel van de dag bracht mijn gade huilend door, waarbij ik in alle consternatie ook nog de klep van de bagagewagen op haar hoofd liet vallen, terwijl ik zelf als een maraboe tussen de scheerlijnen door hipte om nog wat open plekjes te vinden. Ik moest natuurlijk weer de allergrootste tent hebben, zoals mannen altijd het allergrootste willen. Eigenaardige kinderlijke eigenschap toch. De geluiden op de camping bestonden uit het kletteren van regen op het tentdoek en het liederlijk dronkemansgebral gedurende een groot deel van de nacht. Ik had veertien dagen voortdurend de neiging om met een machinegeweer om mij heen te maaien, en zo togen wij heerlijk uitgerust weer naar huis. Waarom gaat iemand in Nederland toch kamperen. Onder leiding van een gids in een gierende storm en vlagerige regen met een troepje grijze koppen naar een of ander verpieterd plantje op een duinpan te gaan staan kijken. Kinderen die vragen waarom er geen Mac Donalds is. Voor de zoveelste keer naar het Maarten Tromphuis met mooie oud-hollandse pijpekoppen.

Aldus wijzer geworden hebben wij de jaren daarna de uitpuilende Côte d’Azur opgezocht, altijd zon, zo nu en dan een bosbrand, maar een goed glas wijn aan de waterlijn, daar is toch heel wat voor te zeggen. De verwachting voor vanavond: een harde noordwester, met wegtrekkende regen, temperaturen rond de 15 gradern. Daarom maar weer spoedig op stap. Wauwel gaat even een tijdje ontspannen, en laat wat kennissen hier door de ramen naar de regen kijken.

Geplaatst op

Paniek in B.

Kelly heeft een pitbull, dat zegt al genoeg tenslotte....

Grote paniek afgelopen week in B, een klein dorpje op de Veluwe, waar ik ooit in een vlaag van misplaatste ontwikkelingshulp ben komen wonen vanuit het wilde westen. Wat is het geval? Wel, het Wilde Westen kwam in een onbewaakt ogenblik naar B, compleet met camera-ploeg, opgeblazen condooms en een juffrouw die geen juffrouw was maar die wel twee levensechte borsten aan het in afgrijzen versteende winkelvolk toonde.

Nu ging het hier dus om een zichzelf Kelly noemende coryfee van Big Brother, of de Gouden Kooi, dat weet ik even niet, die haar nieuwe webcam-programma moest promoten en daarvoor “truttige dorpen” uit had gezocht. Ik woon dus in een truttig dorp, en daar wonen allemaal truttige mensen. Tussen de middag zitten we allemaal aan de aardappelen met jus ( sjuu ), dat doen we zeven dagen in de week, onze klompen staan netjes naast elkaar op den deel, we staan om vijf uur ’s ochtends bij het krieken van de dag op, wassen ons bij de lampetkan of liever nog de pomp met een frissche straal koud water waarna we smullen van een met dik goudkleurige boter besmeerd stuk grof bruin boerenbrood, wat we weer wegslikken met een glas schuimende melk, zó uit de koeie-uier. Daarna kuieren wij naar het kippenhok, om wat versche eitjes te rapen, en zó komen wij hier onze dag door, godvrezend en genietend van de natuur.

Kelly ging dus even deels uit de kleren en toonde zomaar BORSTEN. Kan het nog smeriger? Men stond verstijfd, en wat men wilde zeggen bleef steken in het door afgrijzen overmande lijf. De lol was er dus snel af, voor Kelly en haar mededames, die naar de foto’s te oordelen, al nèt zo’n hoog tokkie-gehalte hadden als Kelly zelf: de silconen-boezems hebben blijkbaar gelekt waarna de vloeistoffen ook de hersenen vervangen hadden. En Kelly heeft een pitbull, dat zegt natuurlijk ook al genoeg over je geestelijk niveau.
Ik kan er echter niet mee zitten. Ga op een hete dag in Zandvoort op het strand wandelen en je ziet honderduizend  Kelly’s. Misschien een iets voor het gemeentebestuur van B. om wat ideeën voor dorpspromotie op te doen.

Had men zich ook verder nu maar weer ijverig aan het boodschapjes doen gewijd.  Maar nee, de eerste ontdane reacties hebben de lokale krant al gehaald, die zo vuig was geweest om van het gebeuren een foto te plaatsen. Dat gaat geheid abonnees kosten. De plaatselijke SGP beroept zich nu op artikel 94 van de gemeentelijke verordening, waarbij het gaat om ‘kwetsing van de openbare zedelijkheid’.  ,,Het is verboden op een weg of van daaraf zichtbaar zich te bevinden in een houding, toestand of met kleding, die uit een oogpunt van openbare zedelijkheid als kwetsend kan worden ervaren.”
Dat is natuurlijk niet verstandig, want dan gaat de landelijke pers er helemaal uitgebreid van smullen, en vóór je het weet wordt het imago van het arme B., toch al zo gedeukt door de tv-reportages over de mega refo-domes, nòg verder de grond in gestampt. Misschien tijd om die eeuwige kip als beeldmerk van B. te vervangen door een paar enorme siliconen-eieren?  Dan hebben we toch nog een linkje met ons pluimvee. Ons gemeentebestuur had juist deze week afgesproken jaarlijks 20.000 euro te besteden aan de promotie van B.  Wel, als we dit aan het collectief Kelly/SGP gaan overlaten, mag men jaarlijks wel een miljoen euro reserveren om alle schade te herstellen.

Over enkele weken begint hier weer de zogenaamde Oud-Veluwse Markt, niks meer dan een ordinaire braderie maar volgens de organisatoren elk jaar weer een gebeurtenis, die de sfeer van lang vervlogen tijden oproept. Wel, dat lukt ook wel zonder de Veluwse Markt. Laat dat maar aan de SGP over. Dom dom, dom. En nu is het tijd voor mijn  avondpap, en dan gauw de bedstee in. ( 20:10 uur ).

Geplaatst op

Bloed prikken

Straks moet ik bloed prikken. Ooit sloeg mijn hart op hol – ja, ook voor mijn vrouw -, maar dat is blijkbaar zó goed bevallen dat het wat vaker gebeurt, te vaak zelfs. Dat houdt in dat ik gemiddeld eens in de twee weken een dagje naar lucht loop te happen. ‘Stress’ zegt mijn vrouw en ’te veel snoepen’, ’te veel hangen voor de buis of achter de computer’, wat dan weer nieuwe stress oplevert.
Een eerste operatie heeft niet geholpen, en een nieuwe poging staat op stapel. Maar goed, volgens de specialist kan ik er honderd mee worden als ik maar zorg dat ik geregeld mijn pilletje neem. En daarvoor moet geregeld mijn bloed op de juiste dikte gecontroleerd worden. Dat is elke keer weer een enerverende ervaring. In het dorpje B. op de Veluwe, waar ik woon, gebeurt dat in een soort huisartsenpost annex apotheek, centraal gelegen naast de wekelijkse vogeltjesmarkt.

Het gebouw vervult dan ook een sterk sociale functie. Je zou de indruk krijgen dat alle inwoners van B. en alle bezoekers van de vogeltjesmarkt geplaagd worden door vreselijke kwalen en te dik bloed, want het is daar altijd een drukte van belang, en in zwaar dorps dialect worden allerlei lichamelijke afwijkingen in geuren en kleuren besproken; de kleur van de ochtend-urine, de etterende abcessen, een overvloed aan sputum; Hiëronimus Bosch had er een treffend dorpstafreel van kunnen maken, compleet met chirurgijn die de met brandewijn verdoofde patiënt enkele verrotte kiezen uit de bek trekt.

Ik probeer in de rij der wachtenden altijd zo min mogelijk aawezig te zijn, in grote vrees dat men mij ook gaat bevragen naar mogelijke klachten als te lang nadruppelen of zo. Het prikken gebeurt met wijd openstaande deur, zodat alle aanwezigen de medische handelingen op de voet kunnen volgen en becommentariëren. Altijd wil ik de deur dicht doen bij binnenkomst, maar direct is daar dan een snibbige zuster die mij gelast de deur weer open te zetten. Vanuit een ooghoek zie je dan die wiegelende koppen voor de deur, als ware ik een circusattractie in de vorm van de dame met drie borsten.

Op de een of andere manier tref ik altijd personen vòòr mij, die een heel gesprek beginnen met de prikjuffrouw, of die uitgebreide bloedtests moeten doen, of die met hun tassen en jassen verstrikkeld raken in de handvatten van de rollator, of die ernstig hardhorend zijn waardoor de juffrouw vijf minuten lang haar instructies door het pand moet brullen vóórdat de patiënt begrijpt dat hij het verkeerde formulier heeft meegenomen en dus eerst weer naar huis moet, of die volledig omzwachtelde armen hebben wat dan eerst weer verwijderd moet worden, dat soort dingen. ’t Is net als bij de supermarkt: denk je een bijna lege kassa te hebben, is de kassarol verstopt, of een product niet geprijsd, of de klant is iets vergeten. Dat heb ik nu altijd.

Die nieuwe operatie kan mij niet snel genoeg komen. Nu ga ik naar het dorp, voor de prik. Over een paar uur ben ik wel terug hoop ik. Met veel te hoge bloeddruk.

Geplaatst op

Refo, the Movie

Paniek in het dorpje B. op de Veluwe: het Boze Oog is daar gesignaleerd. Stadse lieden hebben met een echte televisiecamera ( ja, zo heet zo’n ding dus ook ) op kwaadaardige wijze uitspraken ontlokt aan argeloze burgers, die voor de middag-aardappelen met sju hun boodschapjes deden op de markt.
Een koster die persoonlijk de strijd aanbond met de trawanten van de duivel en de plaatselijke veldwachter op hen afstuurde. Pak ze, Kazan!
De hele wereld weet nu waar B. ligt ( vandaag trouwens per trein weer redelijk onbereikbaar, net als de site waarop Fitna nu eindelijk te zien is ), dit zal een nog slechtere indruk van ons land achterlaten dan Fitna the Movie. “Refo the Movie” zal ongetwijfeld de volgende stap zijn in de aftakeling van B. Miljoenen  zullen de terugkeer van B. naar de steentijd kunnen aanschouwen, de verwording van B. tot een onneembaar reformatorisch Bastion, met een afstotende barse steenbarrière aan de zuidrand die alle oprukkende heidenen, moslims en andere bedreigers van het enige ware geloof de moed in de schoenen zal doen zinken, al is het alleen al door de hoogte van de bouwsels, die doet verwachten dat hier- tegen alle broeikaseffecten in- binnenkort de eerste verschijnselen van eeuwige sneeuw op het dak zulen worden waargenomen.

Op zondag voortaan niemand meer er in of er uit, op orders van de burgervader persoonlijk. Treinen zullen nu echt nooit meer stoppen in B, de Amish kunnen het tenslotte ook met koetsjes af. Als we dan toch belachelijk gemaakt worden, laten we dan maar gelijk de kop goed in de wind gooien.
Naast het weer-alarm en het moslim-alarm nu ook een refo-alarm. Zullen woedende refo’s ten strijde trekken tegen de Hilversumse TV-zenders en vervolgens de rest van de wereld in?
We zullen in angst en beven moeten afwachten. Volgens de Homepage van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding is de dreiging nu substantieel. ’t Is allemaal de schuld van B. op de Veluwe. Niks Wilders