Eerder heb ik al eens bericht over “Mighty Machines”, onderdeel van de nieuwe campagne die het Agrarisch Onderwijs in de vaart der volkeren omhoog moet stuwen. Wel, deze campagne is nu uitgekristalliseerd en ik licht de begeleidende site even toe: Het MBO Agrarisch Onderwijs gaat fiks op de schop. Ergens heeft een klein clubje heren bedacht dat wij lessen gaan aanbieden volgens het wereldenprincipe. Dat moet vooral swingen en het moet kicken zijn. De site www.groenonderwijs.com lokt toekomstige studenten met super leuke MBO-opleidingen. Boerenjongens volgen voortaan de opleiding Good Food ( met als symbool een grote rode parika ), boom- en bloemtelers doen aan. Surprising Nature” ( het was eerst Flower Power maar dat vond men blijkbaar wat te gewaagd), dierverzorgers zijn Animal Friends, toekomstige tuinlieden houden zich bezig met Outdoor Life. Ik citeer de tuinlieden even: “Je hebt energie voor tien en vindt het super boring om binnen te zitten. Liever ben je in de tuin bezig, een vijver aanleggen, een mountainbiketocht aan het organiseren met vrienden of tweedehands spulletjes aan het opknappen.” Nu kan ik me voorstellen dat u reeds met samengeknepen knieën naar het toilet bent afgereisd, maar als u nog steeds met droge ogen verder kunt lezen, dan ga ik nog even door. “Een enkele keer zit je binnen, bijvoorbeeld om een tijdschrift te lezen over mensen die een kunstwerk, een hangplek of een park hebben ontworpen. Jij denkt: het landschap is mooi, daar moet ik ook iets in zetten! Goed nieuws: met jouw ruimtelijk inzicht moet dat wel lukken.” Nou, met dit soort nadenkende tuinlieden gaat het zeker wel lukken. Drogisten mogen zich te buiten gaan aan Natural Health. “Als een vriend met een bleek gezicht aanbelt, geef jij een vitaminepakketje en kruidenthee. Chemische troep vind jij maar niets, de natuur staat toch voor je klaar? De natuur is immers een grote drogisterij.” Loonwerkers, toch vaak wat ruigere types, mogen zich te buiten gaan aan Mighty Machines. Een van de kernwoorden daar is: “rijden op motoren.” Dat gaat nog druk worden in het Agrarisch Onderwijs het komende jaar. Andere vormen van onderwijs kunnen de tent wel sluiten. Wilt u dus verder nog eens smakelijk lachen ( ’t is immers bijna vakantie ), neem dan eens een kijkje op bovengenoemde site.
onderwijsVaderdag
Na een heftige onderwijsweek mocht ik mij dan afgelopen weekend onder laten dompelen in de lafenis die Vaderdag heet, naar ik meen een uitvinding van Hitler trouwens. Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat vader nog allerlei prachtige knutsels kreeg: een knijpermandje, een versierd blik voor mijn penselen ( nog steeds in gebruik ), een gekleid en met waterverf beschilderd potje, enzovoort. Nu zijn mijn drie dochters bij vlagen irritante pubers, en de steunbetuigingen voor vader uiten zich in de vorm van opmerkingen over mijn buikomvang – “Niet zo met je handen in je zij naar achteren gedrukt staan, dan komt je buik nog meer naar voren!” – tot aanmerkingen over de hoogte waarop ik mijn sokken heb opgetrokken – “Dat ziet er niet uit!”-, en over het feit dat het flapje van mijn linkerpantoffel elke keer omgeklapt zit. Als docent is het natuurlijk hoogst belangrijk hoe je er voor de klas uit ziet, want ook mijn schoolpubliek is uitermate kritisch en steekt de mening niet onder stoelen of banken. Zo is het bijvoorbeeld een automatisme geworden dat ik – vòòrdat ik een klas binnenstap – altijd even voel of mijn gulp wel dichtzit, en jarenlang heb ik bij het zittengaan gecontroleerd of er geen punaise op mijn stoel lag, sinds ik een keer een uur lang emotieloos vol op een punaise heb gezeten om ze toch vooral die lol maar niet te gunnen. Deze vaderdag werd ik dus verwend met een mooie kaart en met sokken ( van het Braziliaanse voetbalelftal, terwijl ik een hekel aan voetbal heb ). Geen flesje Fresh Up van de Hema, en ook geen pantoffels dit keer. Als leerkracht hecht ik aan oude waarden, dus ook aan mijn pantoffels. Die vervang je niet snel. Mijn dochters vinden ze afgrijselijk, en daarin moet ik ze gelijk geven. Het zijn “opa-pantoffels”, met van die bruine ruitjes, en ze moeten gedragen worden tot ze uit elkaar vallen. Dan zitten ze namelijk het lekkerst. Geen nieuwe pantoffels voor vaderdag dus. Afgelopen maandag stapte ik dus met blij gemoed op de fiets, op weg naar een nieuwe uitdagende schooldag, gekleed in een hippe oranje broek en een snel colbertje. Op de hoek van de straat ontdekte ik het: ik had mijn pantoffels nog aan.
Live in the ER
Het onderwijs is voortdurend het toneel van constante beroering. Een dynamischer werkkring is nauwelijks denkbaar, of het moet de intensive care-afdeling in het hart van Miami zijn, zoals men die ziet in TV-series. De overeenkomst is treffend.
De OK ligt vol met van de straat geplukte patiënten, met om het bed geschaard een bataljon doktoren die allemaal een daartoe geëigende opleiding hebben gevolgd en dus goed weten hoe het slachtoffer behandeld dient te worden. Behandeld zal en moet er worden. Zodra de vermeende zieke middels een infuus is voorzien van nieuwe medicijnen, staat de volgende arts al weer klaar een nog beter medicijn onder dwangvoeding toe te dienen.
De patient doet vertwijfelde pogingen te protesteren, wil zeggen dat hij zich eigenlijk redelijk lekker voelde daar op straat, maar door alle slangen, sondes en verdovingen is dit schier onmogelijk. De enkeling die voorzichtig aan de slangetjes waagt te trekken, krijgt een bijkans fatale dosis en wordt nog even stevig vastgebonden aan het bed, want hinderlijke patiënten, ja, die bemoelijken in ernstige mate het herstelproces.
Her en der spuit bloed in het rond, irritant uitstekende lichaamsdelen worden fluks geamputeerd.
Na ontslag uit het ziekenhuis mag de patient weer enige tijd rondhompelen, op de been gehouden door een nieuwe dosis medicatie die door de farmaceutische industrie is uitgedacht, totdat men meent dat het weer tijd is voor een nieuwe bloedtransfusie, schedeltrepanatie of harttransplantatie.
Ik wens de patient bijzonder veel sterkte toe.
Lekker psychedelies
Vanavond bereikte mij een reactie van een lezer die mijn stukje over Ekseption ( januari 2006 ) had gelezen. Net als ik denkt hij blijkbaar geregeld terug aan die goeie ouwe tijd, en in dit geval gaat het natuurlijk over de 70-er jaren. Beter was en is er niet. Eén van de exponenten uit die tijd: de vloeistofdia. In duistere zaaltjes en kamers kwam je ze tegen: op de muur of een scherm geprojecteerde beelden van vloeistoffen in diverse kleuren en samenstelling, die door verhitting van de dia-projector begonnen te borrelen en te bewegen in de meest spectaculaire kleuren en patronen. Voeg daarbij een overdosis aan wierook- en/of hasjdampen, Het nummer “Echoes” van de LP “Meddle” van Pink Floyd, de duisternis met hier en daar wat druipkaarsen of een vaag blauw pitje, een zootje kussens en oude banken, en voilá: je waande je niet meer op deze wereld. Kom daar in de huidige disco maar eens om. Zonder een schier fatale overdosis aan pillen komt de jeugd niet meer zo ver. “Peace man….” ’s Avonds laat ( wel 01.00 uur !) spoedde je je wat wazig op je Puch of je opgevoerde Mobylette naar huis, waar je de volgende dag het nog eens dunnetjes over deed met zelfgemaakte vloeistofdia’s. Ik gebruikte daarvoor dia’s met glazen ruitjes, die bij een enkele fotograaf nog wel te krijgen zijn. Daartussen ging een mengsel van druppels gekleurde ecoline, naaimachine-olie en hier een daar een puntje lijm. Vervolgens plakte ik de raampjes met watervaste tape aan elkaar, weer in het diaframe en vervolgens genieten maar. Ronduit spektakel! Geregeld kwam het tot gevaarlijke lekkage in het apparaat, maar in het algemeen gingen ze wel een aantal weken mee voordat de inhoud was verdroogd. Nu ik dit zo schrijf weet ik het al: dit weekend ga ik maar weer eens ouderwets aan de slag, en trek mij vervolgens terug op mijn kamer met Pink Floyd, mijn dia’s en mijn wierook, het smadelijk lachende gezin – ‘papa zit weer in een jeugdcrisis’- achterlatend. En als het allemaal een beetje tegen zit heb ik altijd nog mijn brainmachine. Ook die kan ik iedereen aanraden voor de ultieme psychedelische kick; een op een walkman lijkend apparaatje, met een spiegelbril waarin ledjes knipperen op de maat van allerlei geluidsgolven die je via een keur aan ingebouwde programma’s kunt instellen. Je gaat lekker liggen op je bed, en in een oogwenk waan je je niet liggend òp je matras, maar er helemaal ìn. Succes verzekerd!
O ja, mochten meer lotgenoten dit stukje van harte kunnen beamen, misschien moet er dan maar weer eens een ouderwetse sessie georganiseerd worden. Met je ogen gefixeerd op de beelden zie je toch niet hoe lelijk iedereen in die bijna veertig jaar is geworden……
Wereld Naturistendag
Het is vandaag Wereld Naturistendag. Nu zullen veel naturisten denkelijk een groot deel van deze gedenkwaardige dag gezellie achter de buis hebben door gebracht ( getooid met een oranje petje, wèl met kleedje op de bank ), en hier in Barneveld zag ik er op straat ook geen enkele. ’t Was ook te heet buiten misschien. Fietsen zou nog gaan, maar in je blootje op zo’n smal zadel van de racefiets, nou nee.
Lang geleden, toen wij nog jong en onbedorven waren, arriveerden wij ’s avonds laat in een striemende stortbui ergens op een camping in Zweden. Gauw tentje opgezet, en heerlijk geslapen an onder het gekletter van de regen op het doek.
De volgende morgen woei er nog steeds een gure koude wind, vergezeld van vlagerige regen. Terwijl wij lagen te kibbelen wie er uit zou gaan om water voor de thee te halen, met de ingang van de tent open geritst, passeerde daar bij maximaal 14 graden een ongekend dik manspersoon met grote grijze baard, gehuld in zo’n Scandinavisch vest, waaronder verder niets.
Een soort reuze Mens-Erger-Je-Niet-pion, op twee dunne blote beentjes met van die vreselijke Zweedse muilen. We waren dus op een naturistencamping beland.
Om onduidelijke redenen bedekten de aanwezige ( veelal bejaarde ) campinggasten alleen het bovenlijf bij deze weersomstandigheden. Ach ja, je bent naturist of niet.
Later deden we het nog eens dunnetjes over aan de Joegoslavische kust, toen iedereen daar nog van elkaar leek te houden. Vlak onder de wateroppervlakte ontdekte ik daar tijdens een zwemtochtje een mooi rotsblokje, om even op te kunnen uitrusten. Vermoeid zeeg ik erop neder. Op hetzelfde moment boorden zich duizenden naalden van zeeëgeltjes in mijn achterwerk. Gedurende drie dagen heb ik in de schroeiende hitte op mijn buik gelegen, mijn derrière belegd met plakjes komkommer, zalfjes en scheutjes slivovitsj.
Een zwembroek heeft toch wel zo z’n voordelen.
Dood aan de brulkikkers
Ik heb een vijver in mijn tuin. Dat is leuk, want visjes en zo, zolang de reiger ze niet op vreet. Er zitten ook kikkers in. Dat’s is ook leuk, want die maakten tot nu toe een zacht ronkend geluid. Nu zijn er nieuwe kikkers gekomen, illegaal, en die hebben beslist geen inburgeringscursus gevolgd. Ze zijn heel luidruchtig, vooral ’s nachts, met ramen open tussen klamme lappen, heel vervelend allemaal, drijft tot blinde razernij. Er zijn er twee volgens mij.
Gistereravond laat hadden we er eentje gevangen, ik wou hem dood slaan met mijn nylon netje, maar dat mocht niet ( de domino-mus indachtig, én docent op een opleiding voor dierverzorging ).
We dropten het beest in een emmer en sjouwden hem met blij gemoed naar de vijver een aantal straten verderop. Wat kan mij die mensen schelen daar. Hij ( of zij ) was wel verdacht stil.
’s Nachts opgewekt naar bed. We verwachtten af en toe nog wel een zacht klaaglijk roepje. Na tien minuten werden wij gewekt door woedend gekwaak. We hadden de verkeerde kikker weggebracht. Die was vandaag natuurlijk ook niet meer te vinden. De andere twee kwaken er inmiddels lustig op los, en volgens mij harder dan gisteren; daarbij wordt er ook nog stevig gepaard geloof ik. Iemand een tip?
Van VMBO naar HBO naar Universiteit!
Vanochtend vanwege het mooie weer maar eens extra vroeg op gestaan, en daar las ik in de krant twee interessante berichten. In het eerste stond dat de meest invloedrijke groep van Nederland, bestaande uit topmanagers uit het bedrijfsleven, zich vooral zorgen maakt over de steeds verder verslechterende kwaliteit van ons onderwijs. Onze economie komt daardoor in rap tempo in gevaar en onze concurrentiepositie zal verslechteren. Het onderwijs is dus probleem nummer één.
Gelukkig stond een pagina verder dat onze staatssecretaris van onderwijs heeft besloten dat HBO’s zich onder bepaalde voorwaarden ook universiteit mogen noemen. Ze leveren dan Masters of Arts en Masters of Science af. Daarmee haal je ook de onlangs bekend gemaakte doelstelling dat in 2020 60% van de bevolking een HBO- of universitaire achtergrond dient te hebben. Dat universitaire deel gaat dus helemaal lukken. HOe zit het dan met de HBO als die helemaal verdwenen is doordat men zich nu universiteit noemt?
Een oplettende lezer raadt het al! De MBO’s kunnen zich dus waarschijnlijk onder bepaalde voorwaarden HBO gaan noemen. En de VMBO’s worden dan automatisch MBO natuurlijk. Alle problemen in één keer opgelost! Het opleidingsniveau met sprongen gestegen, en in mijn geval – ik werk op een MBO Dierverzorging – leveren wij dan Masters of Animals en Masters of Mighty Machines af!
Het gaat helemaal goed komen met het onderwijs!