Wauwel

Een onlangs gepubliceerd onderzoekje waarbij naar ik meen zo’n zesduizend onderwijsgevenden en een veelvoud aan scholieren werden bevraagd, kwam met een aantal opmerkelijke conclusies, waaronder deze opvallende: de veiligste plek op school is voor docenten het toilet, terwijl dit voor leerlingen juist tot de onveiligste verblijfplaatsen behoort. Nu werk ik al jaren op een school waar eigenlijk nooit iets gebeurt. Misschien komt dat door ons publiek, voornamelijk bestaand uit aspirant-dierverzorgers. In het algemeen zijn dit vooral heel veel meisjes, die met graagte een hele dag een konijn knuffelen of een paard roskammen. Men heeft dan vermoedelijk minder tijd of behoefte om onlustgevoelens te botvieren op argeloze docenten, die het in deze tijden van het Nieuwe Leren toch al zwaar hebben en door veel onderwijsmanagers als hinderlijke bijkomstigheid ervaren worden. Blijkbaar zijn er dus scholen waar de docent – schichtige blikken over de schouder werpend – zich dicht tegen de muren aangedrukt en met samengeknepen billen naar het toilet spoedt, alwaar het hem vervolgens dun door de broek loopt.Onze meisjes hebben ook nog eens de typisch vrouwelijke gewoonte om minstens in tweetallen, gezellig gearmd, het kleinste kamertje te bezoeken, iets wat ik mijn mannelijke collega’s nog niet zie doen. Dergelijke handelwijzen zouden in het reformatorische bolwerk Barneveld tot gefronste wenkbrauwen en mogelijk zelfs een volksgericht – compleet met lozende gierwagens – kunnen leiden. Onze toiletten zijn dus zowel voor leerlingen als docenten een oase van warme rust en gezelligheid, en een uitermate geschikte locatie voor contemplatie en bezinning ( voor de leerlingen m.b.t. het uiterlijk en voor docenten m.b.t. hun verdere carrièremogelijkheden ). Nu kan ik echter alleen getuigen van de situatie op ons herentoilet: met recht een koude, tochtige halle waar nooit een vogel zingt. De verlichting is haast teruggebracht tot op het niveau van de toiletten bij V&D, waar men middels blauw licht de junks nog verder hoopt te ontmoedigen. Deze naargeestige sfeer wordt nog in hoge mate versterkt door de grijze en donkerblauwe ( het is met het aanwezige licht niet goed te zien ) betegeling en de holle klotsende geluiden die de toiletpot bij gebruik sowieso al produceert. Helemaal erg wordt het als een collega vervolgens gebruik maakt van het direct naastgelegen urinoir. Tijd om je enige ogenblikken doodstil te houden. Lijd je daarnaast nog aan een moeizame stoelgang, dan is het maar zo mogelijk dat archeologen na tientallen jaren je skelet in verkrampte houding op het sanitair aantreffen. Het kan natuurlijk zijn dat hier een duivels complot achter zit: die docent moet zo kort mogelijk op dat toilet verblijven en direct weer voor de klas, met alle gevaren van dien. En hoe langer een docent de gelegenheid heeft om zich te bezinnen op het onderwijs, des te riskanter dit kan worden. Ooit werkte ik op een school waar de rector een eigen afgesloten toilet had. Bij hoge nood konden ondergeschikten zich voor de sleutel bij hem vervoegen. Kijk, zo hou je het overzicht… Bij ons is het overal in de school gezellig en veilig; er zijn geen poortjes bij de ingangen, de leerlingen koesteren hun konijn, hun paard en hun mobieltje. Nu die toiletten nog.

Even wat mensen de ogen uitsteken. Ik zit in het onderwijs, heb dus officieel 7 (!) weken zomervakantie. Gruwelijk. Er is al één week voorbij….. nog maar zes te gaan, ’t is haast de moeite niet meer. 

Een dankbare en meelevende collega deed mij vandaag een krantje toekomen uit de serie “Goedbedoelde leesrotzooï in de docentenkamer”. Dit keer betrof het een episteltje met de intrigerende titel “Toetsflits”. Het betreft een uitgave van het Cito, u weet wel. In onderwijsland hebben deskundigen al enige jaren het idee dat die scholen maar wat aanrommelen met hun toetsen. Daarom is er nu een groepje lieden opgestaan met uiterst kundige inzichten, dat toeziet op het produceren van toetsen met eindelijk eens een behoorlijk niveau. Wat ik de afgelopen dertig jaar aan toetsen heb gefabriceerd was inderdaad zwaar knudde, dat zie ik nu wel. Als ik voortaan even snel een toetsje wil maken, pak ik een dikke map uit de kast en ga op zoek naar een groot aantal codes, die ik dan weer volgens een volslagen begrijpelijk schema en binnen strakke regels verwerk in toetsmatrices, die ik dan weer in drievoud invul, uitwerk, verwerk, aanpas, opstuur, laat beoordelen en opnieuw beoordelen door gecertificeerde examenfunctionarissen ( “dus deskundig”, volgens het krantje ). Stevast worden die toetsen natuurlijk afgekeurd, omdat ik bijvoorbeeld bij vraag 8b, sub c niet voldoe aan de eindtermen volgens artikel 234.7, code 456-23Xs. Zo heb ik laatst bijvoorbeeld niet voldoende getoetst of de leerling het gebruik van internet wel voldoende beheerst. Ik moet de eerste leerling nog tegenkomen waarbij dat daadwerkelijk het geval is, maar voortaan moet ik een duidelijke vraag opnemen waaruit blijkt dat de leerling met goed resultaat het knopje voor Internet-Explorer kan vinden. Zo blijft het onderwijs scherp en alert, en blijft een groep deskundigen tot in lengte van dagen blij aan het werk. Daar zorgt deze groep wel voor, hoewel ik dat waarschijnlijk niet meer zal meemaken, want tegen die tijd zit ik ongetwijfeld in het gekkenhuis.

Technorati Profile

DE BILT – Het gemiddelde opleidingsniveau in het middelbaar beroepsonderwijs (mbo) is tussen 2000 en 2005 gestegen. In die periode is het aantal mbo’ers met een opleiding op de twee hoogste niveaus met 6 procent gestegen, terwijl het aantal mbo’ers op de twee laagste niveaus met ruim 8 procent is gedaald. Dat blijkt uit het vrijdag verschenen Jaarbericht 2005 van de Bve Raad, de brancheorganisatie voor mbo en volwasseneneducatie. Een onderzoek door bureau Toppen in opdracht van de Bve Raad laat zien dat 96 procent van de mbo’ers binnen een half jaar na het behalen van hun diploma een baan heeft of met een vervolgopleiding is begonnen.

onderwijs

De laatste loodjes van het schooljaar zijn weer aangebroken. Voor de eenvoudige docent zijn dit altijd hectische dagen, want veel nakijkwerk, en dat moet natuurlijk allemaal gisteren af. Het is heel erg warm in het lokaal. Leerlingen die je een jaar lang achter de vodden hebt gezeten om werk ( in mijn geval allerlei powerpoint-presentaties ) tijdig in te leveren, drommen nu om je heen in de verwachting dat je dit “nog ff snel voor de vakantie nakijkt want dan kunnen we de trein halen”. Er staan er een stuk of zeven om mij heen te dringen. Men is in blijde verwachting van een flink aantal weken niets doen, hoewel een enkeling daar volgens mij al een paar maanden geleden mee is begonnen. Men vertelt wat men allemaal gaat doen: “uit je dak gaan” en “vet zuipen” zijn veel gehoorde ultieme bezigheden. Een enkeling blijft thuis, daarbij in het midden latend of daar misschien wel een heel trieste achtergrond aan hangt. Er gaan ook nieuwe piercings gezet worden, en of ik maar even de nieuwe navelpiercing wil bewonderen, die tot mijn schrik stevig verborgen blijkt te zitten tussen ernstige vetkwabben. Schichtig kijk ik of de deur van het lokaal wel wagenwijd open staat. Gelukkig zijn er veel getuigen a décharge, die de piercing allemaal erg prachtig vinden en er ook een willen laten zetten of blij meedelen dat ze er al eentje hebben op plekken die ik hier nu niet zal noemen. Of ik ook een piercing wil? “Nou, ik zal er eens over denken, dames.” Stug over mijn toetsenbord gebogen en de ogen strak op het beeldscherm ga ik door met werk nakijken; het gesprek gaat ondertussen over een stoer type wat buiten in een opgevoerd Golfje staat te wachten. Ach, het is warm en het is bijna vakantie. Ik zal deze momenten de komende weken weer ernstig gaan missen.

onderwijs