Gistermiddag verliet ik even de beschuttende omarming van het dorpje B. om mij voor enige boodschapjes te vervoegen in de grote, gevaarlijke stad, in dit geval Apeldoorn.
Vlakbij het marktplein aldaar werd ik ineens aangeschoten door een jongmens met een blauwe map onder de arm geklemd. Als 50-plusser denk je natuurlijk direct aan een roofoverval en je hele leven flitst in enkele seconden aan je voorbij. Misschien werd de dreigende atmosfeer wel ingegeven door enkele griezelige panden waar ik langs was gewandeld, zoals het optrekje van een zich “Haarinstituut” noemende instantie. In een soort etalage bevonden zich verkleurde prenten van lieden in een “voor-” en “na-stadium”. Hierop waren hoofden te onderscheiden die leden aan de meest afzichtelijke haarziekten. Een kunstig persoon had zich blijkbaar op de computer eens stevig uitgeleefd in het wegretoucheren van hele plukken haar en het plaatsen van ernstig aangetaste stukken hoofd, veroorzaakt door motten, vleesetende bacteriën , bloedzuigers, brandwonden, maden en wat dies meer zij, of misschien was het wel gewoon de leeftijd waarop het harig verval zwaar inzette. Gelukkig werd alles weer in ere hersteld door het instituut en kon men ook stralende gezichten onderscheiden, getooid door enorme haardossen die de Siberische oer-mammoet zouden doen verbleken.
Snel verder gewandeld maar, richting Katerplein, in de volksmond “Karateplein” genoemd, vanwege de vele benevelde vechtpartijen die daar in het weekend plaatsvinden. Doordeweeks een obscuur oord waar bareigenaren met verveelde blik de scherven van bierglazen bijeenvegen of met de zoveelste aanpassing van hun zaak tot skihut bezig zijn.
Ik werd dus benaderd door een jeugdig persoon, en verwachtte per direct een mes in mijn rug te voelen, maar dat viel mee. Of ik even mee wilde doen aan een smaaktest, het ging om een stukje haring en het duurde maar vijf minuten. Nergens haring te bekennen, merkte ik gelijk gevat op, want jong ding en vrouwelijk en ik zelf in midlife-crisis.
Nee, de test was binnen, en meneer wou vast wel even meelopen. “Meneer”, en “U”; hoe vreselijk is dit alles. Ik werd meegetroond naar een café aan het plein, en vandaar moest ik twee duistere trapjes opstommelen, om te belanden in een morsige en sterk naar vis, sigarettenrook en bier stinkende ruimte, het plaats delict van de smaaktest. Achter een laag gordijntje was een manspersoon een haring aan het slachten en aan enkele tafeltjes zaten onbestemde lieden met een kieskeurig gezicht de smaaktest te plegen.
De nood in de horeca moet hoog zijn wil je je etablissement voor dit soort praktijken verhuren. Ook moet je als passant toch wel een ernstige trek in haring hebben. Wegrennen kon niet meer, en alsnog verwachtte ik een rip-deal. De onderzoekster benaderde mij schichtig met een schoteltje en een glaasje water, en zette ook nog een ander doosje verpakte haring naast mij neer. Of ik wat cijfers wilde geven aan het stukje haring op het schoteltje voor geur, kleur, smaak en zo. Geur en kleur werd even lastig, want ik had het stukje al naar binnen gewerkt voordat zij met haar vragenlijstje kwam, en om nou nòg een stukje te vragen is ook zo wat. Dus ik snuiven aan het luchtdicht verpakte doosje haring, en door het plastic heen de kleur onderscheiden, en zeggen dat de smaak een beetje tegen viel maar dat geur en kleur fantastisch waren. De groenige kleur kwam waarschijnlijk door de feestverlichting boven de tafel, of misschien vloekte het ook wel een beetje met het eens rood gekleurde Perzische tafelkleedje. Tot mijn grote verdriet werd vervolgens de verpakte haring weer meegenomen, en of ik ook nog wat sapjes wilde proeven. Ach ja, een soort mango-sap met haringsmaak moet kunnen. Allemaal maar een zeventje gegeven, je bent doorgewinterde docent of niet.
Als afsluitende test mocht ik bij wijze van toetje een speculaasjestest doen. Wie weet zou dat de opkomende misselijkheid van de mango-haring-combinatie wat kunnen onderdrukken. Koortsachtig overleg met de baas van het spul nu, het bleek dat de speculaastest-formulieren op waren. Wel mocht ik drie speculaasjes houden, waarvan er eentje inderdaad een speculaasachtige smaak had, of was het mango of haring? Ik weet het niet meer, ik heb de smaak even niet meer te pakken.