Berichten

Geplaatst op

Nieuwe kansen voor Barneveld

In Duitsland is onlangs een academie opgericht waar getalenteerde dieren de kans krijgen om te zingen, dansen en muziekinstrumenten te bespelen. Lerares Viviane Theby heeft al een kip xylophoon leren spelen ( “Boer daar ligt een kip in het water” soms? Is niet te moeilijk toch? ), en een kat speelt nu piano. Dat laatste doet mijn kat ook; als hij naar buiten wil springt hij op de piano en wandelt net zo lang heen en weer over de toetsen tot één van ons hysterisch wordt en hem er uit gooit. De buren kunnen getuigen.
De lerares hanteert dezelfde principes als andere dierentrainers. Als Katie de kip de juiste toon aan slaat ( pikt? ) krijgt het dier wat lekkers ( Wat vindt een kip eigenlijk lekker? Men vindt kip wel lekker, maar wat vindt de kip nu zelf? ) . Een collega-kip speelt al de eerste noten van de eerste noten van “Altijd is Kortjakje ziek”
Een kat genaamd “Vosje” heeft daar zojuist zijn eerste piano-recital op CD gezet. Daarbij wordt de danspartij verzorgd door de hond Bello, na een intensieve traning van 6 maanden. De gehele methode is gebaseerd op het ook in Nederland opgang makende “Nieuwe” of “Natuurlijk Leren”.

Nu wordt de Barneveldse kippenindustrie ernstig bedreigd door allerlei enge vogelziektes, dus wie weet liggen hier kansen voor de kippenboeren. Dat zal nog een gezellige boel worden daar in die opgehokte kippenstallen.
De eerste lessen
Geplaatst op

TM

Een scholengemeenschap in Lelystad heeft in het kader van de actie “Hoe krijg je genoeg leerlingen binnen op de komende open dag” een nieuw lokmiddel uit de kast getrokken: Transcedente Meditatie. Nu kan ik me voorstellen dat je oplossingen zoekt voor het feit dat het grootste deel van je personeel blijkbaar op een moderne PABO heeft gezeten, of dat het grootste deel van de leerlingen voornemens is daar naar toe te gaan, maar op Transcedentie Meditatie was ik nog niet gekomen.

Als ik even op de site van TM rondkijk, vind ik daar de volgende zinsnede: ” Scholieren en volwassenen die regelmatig TM beoefenden, namen significant meer toe in intelligentie dan zij die vaak een meditatie oversloegen. “. Het is duidelijk: het plaatselijke College van Bestuur is tijdens één van haar clinics door een duur onderwijsadviesbureau bij de Maharishi gedumpt, en heeft terstond het licht gezien tijdens een boeiende workshop met veel zelfactiviteit.
Wat zal de volgende activiteit zijn? Ik zie de lessen daar al helemaal voor me. Geen bel meer, maar een roffel op de klankschalen, tafels en stoelen de deur uit, iedereen in Lotus-houding op de grond ( kostenbesparing! ). Geen lesuitleg door de docent ( = swami ) meer, maar gewoon een diep gemurmel vanuit je oerwezen: “Oehmmmmmmmmmmmmmmm”, en de klas: “Ahmmmmmmmmmmmmm”. Tussen de middag bakkie rijst, joint en coole sitar-muziek. Tegen het einde van de dag losjes boven de grond zwevend naar huis.

Geplaatst op

Mighty Machines

Zo nu en dan heb ik de eer om lessen informatica te mogen geven aan een groepje leerlingen – die ik verder ‘studenten’ zal noemen- van de afdeling “Mighty Machines”. Dat heeft niets te maken met robot-technologie, maar alles met trekkers, mest, modder, tankwagens met varkensgier en hoken bij Jovink of Normaal. Beide sites kunnen tot het culturele erfgoed van de Lage Landen gerekend worden.
De studenten van de opleiding Mighty Machines, heetten eerst frissche boerenzonen die één dag in de week een opleiding Loonwerk doen. Als ik het lokaal betreed, bevinden zij zich in het algemeen zover mogelijk achter in de klas, in een min of meer wijdbeens zittende of hangende houding. Met handen als kolenschoppen bedienen zij de fragiele muis, rukken aan verbindingskabeltjes als moest er een in de modder vastgezogen volle giertank worden geborgen, en dit alles onder het slaken van allerlei kreten, het luidruchtig ophalen van neuzen, het laten van winden en boeren en wat dies meer zij. Leden van de andere sexe bevinden zich wijselijk genoeg niet in dit gezelschap, of zij moeten ook rijkelijk voorzien zijn van sterke beharing en ander mannelijk voorkomen en gedrag. In dat geval zijn ze mij nog niet opgevallen. Aldus communicerend in rauwe kreten ( “Nou mohjeje bek hauwe!”, “Kiek noh, een naokend deerntje op de tieleviesie!” ) brengen zij een minuut of dertig door, totdat ik het weer welletjes vind en hen weer van het erf af jaag. In het in totale chaos en wanorde achtergebleven lokaal mijmer ik dan amechtig in de resterende lestijd over de goede geneugten des levens. Ik moet dan vaak denken aan het boek “Wilt” van de Engelse schrijver Tom Sharpe, die daar een collega beschrijft die lessen kunstgeschiedenis moet verzorgen aan een groep leerlingen van een slagersvakschool.
Nu heeft het agrarisch onderwijs in haar wijsheid besloten deze toch wat achtergestelde groep studenten te verblijden met achtereenvolgens een nieuwe term voor de opleiding, ‘Mighty Machines’ dus, en als klap op de vuurpijl is er dus nu een luxe, glossy, full colour verjaardagskalender uitgebracht, in de trend van de Pirelli- en Playmate-of-the-Year-kalender. Op de foto’s prijken her en der bleke, wat puisterige boerendochters, die wat verdwaasd tussen, naast of over een trekker of een gierwagen hangen, naarmate het jaar vordert gehuld in steeds gewaagdere kleding, met als klap op de vuurpijl toch wel drie IN BIKINI geklede schoonheden, die in een veld met drek liggen. De aanwezige mannen houden zich op de foto’s gekleed in smetteloze overalls in het algemeen bezig met sleutelwerk aan hun Mighty Machines, of heffen een glas bier. Zelfs is er eentje ’s nachts in het licht van de trekker in een tentje samen met zijn vrouwelijke partner grasjes aan het determineren of zoiets, althans, dat doen de schaduwen in het tentje mij vermoeden.
U begrijpt, deze verjaardagskalender zal ongetwijfeld bijdragen aan een sterke toeloop van studenten bij de studie Mighty Machines. Een numerus fixus is niet geheel ondenkbaar. Nog even over de slagersvakschool: zo’n naam ligt natuurlijk niet lekker in de mond. Is “Fat Meat” misschien iets? “Raw Meat”? “Hot, steamy MEAT”? Ik noem maar wat.

O ja, Jovink speelt op 23 december in Wekerom, een ander cultureel centrum van de Veluwe. Bier en een droge overall meenemen.

Geplaatst op

Weg met de Kerstman

Vandaag had ik weer BAPO-dag. Deze dag is ingesteld opdat oudere heren, werkzaam in het onderwijs, iets leuks kunnen doen, zich weer jong voelen, zeg maar. Nu heb ik uit mijn kindertijd een grote voorliefde voor treinen en treintjes over gehouden, dus was het vernieuwde spoorwegmuseum in Utrecht vandaag mijn reisdoel, per trein natuurlijk, hoewel de verleiding groot was om toch weer werk voor school te gaan doen. Dat straks dan maar. Mijn vrouw gaat natuurlijk niet mee naar dit soort interessante tentoonstellingen, dus had ik in de trein alle tijd voor de krant, die – naast de reis zelf – een hoop inspiratie voor mijn weblogje heeft opgeleverd.
In de Telegraaf las ik een artikel waar ik mij geheel in kon vinden, namelijk de rol en het functioneren van de hedendaagse kerstman. Aan weinig lieden heb ik en grotere hekel gehad dan aan deze lallende, johoohoo roepende aangeschoten dronkaard, die zich in winkelcentra op een slee met wieltjes door het publiek voortbeweegt. “Vrete op aarde” in hoogst eigen persoon.

Het blijkt dat het inderdaad slecht is gesteld met de oude:

” ‘Kerstman rooft, is dronken of potloodventer’

Het imago van de kerstman als gul, kindvriendelijk, en barmhartig heerschap komt steeds meer op de tocht te staan. Wereldwijd wordt er dankbaar misbruik gemaakt van zijn goedaardige voorkomen, en zijn kostuum, muts, en imposante witte snor en baard letterlijk een prima dekmantel om onherkenbaar op rooftocht te gaan.

Ook deze maand staat ‘Santa’ wereldwijd in toenemende mate in kwaad dag of nachtlicht. Een greep daaruit: veertig dronken Nieuw-Zeelandse kerstmannen die in Auckland een spoor van vernieling achterlaten; een tot de tanden toe gewapende kerstman in het Duitse Ludwigshaven die in een meubelzaak twee employees dwingt de kassa te openen; de kerstman als potloodventer die zich in het Engelse Swanage diverse keren ontdeed van zijn toch al moeilijk te openen outfit. “
Kijk, zo’n artikel doet mij nou onnoemlijk veel goed. Opnieuw een vooroordeel bevestigd. Nog een paar dagen, en deze Kaptein Iglo-figuur is ook weer uit de reclame-blokken en het straatbeeld verdwenen. Kunnen we ons geestelijk voorbereiden op de oprukkende Paashaas, een gemeen, van lange gele snijtanden voorzien wezen, wat het heeft voorzien op paaseitjes, die spoedig in de schappen zullen liggen, en op van die kleine lieve namaak-kuikentjes met van die pootjes die je om het oor van je kopje thee bij het paasontbijt ( ook al zoiets ) kunt vouwen.

Geplaatst op

Zelfbeklag

Meelevende lezertjes hebben in mijn geliefde Barneveldse Krant de mogelijkheid middels ingezonden brieven te reageren op wat zich allemaal in dit bruisende dorpje af speelt. Dat moet dan wel onder vermelding van naam en adres, zodat geschokte lezers de mogelijkheid hebben je iets terug te sturen of te bellen, zoals mij diverse malen is overkomen toen een ingezonden stukje van mijn hand werd geplaatst, waarin ik reageerde op strenge kledingvoorschriften op het plaatselijke middelbaar onderwijs. De rector van de grootste scholengemeenschap had namelijk zijn ongenoegen geuit over het feit dat sommige leerlingen wel in èrg korte naveltruitjes rondliepen, waardoor leraren geestelijk en lichamelijk overstuur konden raken. Nu zat één van mijn dochters geregeld gekleed in naveltruitje op deze overigens uitstekende school ( ook volgens het recente scholenonderzoek in Trouw ). Zomer en winter konden wij hemel en aarde bewegen om toch wat warmers aan te trekken, maar als de ouders ‘A’ zeggen, dan zeggen de kinderen natuurlijk ‘B’. Ik kreeg dus een boze anonieme brief, waarin ik voor ontaarde ouder werd uitgemaakt, de kinderen voor ‘arm’ en ‘zielig’ werden versleten, plus nog wat bijbelteksten uit de Statenvertaling ( oude berijming, hele noten etc. ). Duidelijk dus enige onrust in de reformatorische hoek. Nu vrees ik, dat ik daar weer de nodige onrust zal veroorzaken door het volgende ingezonden stukje in de krant. Het betreft hier een ex- SGP-wethouder ( u weet wel, die partij van die vrouwen ) , die er onder meer voor moest zorgen dat er achter mijn huis twee reusachtige reformatorische kerken met dito parkeerplaatsen in het nu nog ongerepte weiland worden geplempt. De eigen zaakjes zijn prima geregeld, hoewel de twee kerken onderling elkaars bloed wel kunnen drinken, maar de overige te verkrijgen gronden ( bedoeld voor de bouw van een woonwijk ) zijn allemaal door gehaaide projektontwikkelaars onder de neus van de onoplettende wethouders weggekaapt. Uiteindelijk kostte dat de arme man zijn functie en de gemeente vele miljoenen euro’s, maar niet zonder een druk bezochte afscheidsreceptie en een mooie erepenning. Onlangs mocht de arme man dus uitgebreid in de krant zijn beklag doen. Mijns inziens dus een geschikte gelegenheid voor enig tegenvuur, wat heeft geresulteerd in onderstaande ingezonden brief: Werd er enige tijd geleden al ruim plek ingeruimd voor de klaagzang van ex-wethouder B., nu was de afgelopen week dus ex-wethouder B. aan de beurt om zich te mogen wentelen in zelfbeklag. Afgeschoten was hij, bloed moest er vloeien. Er is pijnlijk onrecht aangedaan. Hij krabbelt na twee jaar terug uit een diep dal. Fouten heeft hij wel gemaakt ja, maar dat lag toch wel grotendeels aan de raad, want ‘die had boter op het hoofd.’ Dat door zijn falen als verantwoordelijk wethouder de gemeente Barneveld op miljoenenkosten wordt gejaagd, daar hoor je hem niet over. Dat onder zijn verantwoordelijkheid een situatie is ontstaan waarin enkele machtige projectontwikkelaars bepalen waar en wanneer er in Barneveld gebouwd gaat worden, en zodoende de gemeenteraad volledig in de tang hebben, daar hoor je hem en zijn ex-collega Bakkenes niet over. Wie gaat alle kosten betalen? De burger dus. Als ik mijn werk niet goed doe, waardoor mijn werkgever mogelijk een miljoenen-schade lijdt, dan word ik op staande voet ontslagen en krijg ik als het even kan nog een proces aan mijn broek. Maar nee hoor, deze ex-werknemer kreeg op kosten van de gewone burger nog een mooie druk bezochte afscheidsreceptie met lovende woorden toe. Zo gaat dat hier in de plaatselijke politiek. Gelukkig is hij nu zelfstandig adviseur op het gebied van ruimtelijke ontwikkelingen en bouwen. Nu, met alle grootse bouwplannen van de gemeente Barneveld, wacht hem hier nog een gouden toekomst.

Geplaatst op

Onderwijsbegrippen

In eerdere stukjes gaf ik als eens blijk van de vernieuwende dynamiek die het Groene Onderwijs uitstraalt. Het reguliere onderwijs verbleekt daarbij tot een trage mastodont uit de oertijd. Kosten nog moeite worden gespaard om het werkveld vertrouwd te maken met allerlei uitdagende nieuwe begrippen. Allerlei instanties sturen ons tekst en uitleg, zoals deze: “De uitstroomdifferentiaties en bijbehorende competentiematrix zijn vastgesteld door het bestuur van het kenniscentrum X op advies van de Paritaire commissie beroepsonderwijs bedrijfsleven behorend bij het kenniscentrum X op basis van het mandaat van het ministerie van LNV” En uit het schrijven “De kerntaken van de kern”(!): “De volgende kerntaken maken deel uit van de kern van het kwalificatieprofiel: De leerling managet het bedrijf”. Gelukkig wordt ons de mogelijkheid geboden dit alles eigen te maken in diverse voordelige cursussen, zoals de cursus “Resultaatverantwoordelijke teams in de BVE: van overweging tot invoering”, waarbij we in praktijkvoorbeelden een veranderkundige aanpak leren, en waarin we verder te weten komen hoe implementatie en verankering van resultaatverantwoordelijke teams in zijn werk gaat. Ook deze cursus kost, inclusief waardevol naslagwerk, weer een schijntje: slechts € 1399,- (excl. BTW ). Een kniesoor die daar over valt. Uitgaande van zo’n tien cursussen per jaar ben ik slechts € 14.000 kwijt om mijn kennis op peil te houden. U ziet: er gebeurt nog eens wat in het onderwijs.’