Vandaag had ik weer BAPO-dag. Deze dag is ingesteld opdat oudere heren, werkzaam in het onderwijs, iets leuks kunnen doen, zich weer jong voelen, zeg maar. Nu heb ik uit mijn kindertijd een grote voorliefde voor treinen en treintjes over gehouden, dus was het vernieuwde spoorwegmuseum in Utrecht vandaag mijn reisdoel, per trein natuurlijk, hoewel de verleiding groot was om toch weer werk voor school te gaan doen. Dat straks dan maar. Mijn vrouw gaat natuurlijk niet mee naar dit soort interessante tentoonstellingen, dus had ik in de trein alle tijd voor de krant, die – naast de reis zelf – een hoop inspiratie voor mijn weblogje heeft opgeleverd.
In de Telegraaf las ik een artikel waar ik mij geheel in kon vinden, namelijk de rol en het functioneren van de hedendaagse kerstman. Aan weinig lieden heb ik en grotere hekel gehad dan aan deze lallende, johoohoo roepende aangeschoten dronkaard, die zich in winkelcentra op een slee met wieltjes door het publiek voortbeweegt. “Vrete op aarde” in hoogst eigen persoon.
Het blijkt dat het inderdaad slecht is gesteld met de oude:
” ‘Kerstman rooft, is dronken of potloodventer’
Het imago van de kerstman als gul, kindvriendelijk, en barmhartig heerschap komt steeds meer op de tocht te staan. Wereldwijd wordt er dankbaar misbruik gemaakt van zijn goedaardige voorkomen, en zijn kostuum, muts, en imposante witte snor en baard letterlijk een prima dekmantel om onherkenbaar op rooftocht te gaan.
Ook deze maand staat ‘Santa’ wereldwijd in toenemende mate in kwaad dag of nachtlicht. Een greep daaruit: veertig dronken Nieuw-Zeelandse kerstmannen die in Auckland een spoor van vernieling achterlaten; een tot de tanden toe gewapende kerstman in het Duitse Ludwigshaven die in een meubelzaak twee employees dwingt de kassa te openen; de kerstman als potloodventer die zich in het Engelse Swanage diverse keren ontdeed van zijn toch al moeilijk te openen outfit. “
Kijk, zo’n artikel doet mij nou onnoemlijk veel goed. Opnieuw een vooroordeel bevestigd. Nog een paar dagen, en deze Kaptein Iglo-figuur is ook weer uit de reclame-blokken en het straatbeeld verdwenen. Kunnen we ons geestelijk voorbereiden op de oprukkende Paashaas, een gemeen, van lange gele snijtanden voorzien wezen, wat het heeft voorzien op paaseitjes, die spoedig in de schappen zullen liggen, en op van die kleine lieve namaak-kuikentjes met van die pootjes die je om het oor van je kopje thee bij het paasontbijt ( ook al zoiets ) kunt vouwen.