Wauwel

Hèhè, terwijl ik dit schrijf hang ik amechtig achter mijn toetsenbordje. Ik moet gelijk bekennen dat ik mijn trouwe lezertjes de afgelopen tijd schromelijk in de streek heb gelaten als het gaat om het aanleveren van nieuwe stukjes. Natuurlijk zijn er altijd verzachtende omstandigheden. Insiders weten misschien dat ik sinds een aantal weken actief ben in de plaatselijke politiek hier in dit mooie dorpje op de Veluwe, voor een partij waarvan ik de naam niet zal noemen want je moet dat soort zaken goed gescheiden houden. Wel, de langverbeide verkiezingen zijn inmiddels achter de rug, en ik kan de lezers meedelen, dat ik – tot grote blijdschap van mijn vrouw – NIET in de gemeenteraad ben gekozen, wat ook erg gunstig zal uitpakken voor dit weblog. Ik heb even overwogen om in navolging van mijn geachte collega Aartsen ook met asgrauw gezicht en met een grafstem mijn definitieve afscheid van de politiek bekend te maken, maar ik kon niet zo gauw een journalist vinden die daar interesse in had, dus blijf ik nog maar een beetje meedoen op een lager verzet, want leuk is het zeker. Het uitbrengen van mijn stem was een wat tegenvallende ervaring: Ferry Mingelen, Nova en overige verzamelde pers waren blijkbaar net even ergens anders, en ook ben ik ’s avonds niet gebeld om in de studio mijn licht en mijn kundig oordeel te laten schijnen over de uitslagen. In de plaatselijke sporthal was de grote verkiezingsavond en het was allemaal nét echt.

43 personen hebben in mijn woonplaats op mij gestemd. Natuurlijk is de uitslag ernstig vertekend, want ik moet daarbij 2 stemmen van mijn gezin rekenen, die ik onder het uiten van ernstige bedreigingen heb bezworen op mij te stemmen. Als dat geen verkiezingsfraude is, dan weet ik het niet. Toch kom ik er nog goedkoop van af, want in een ander plaatsje had een bejaarde kandidaat voor een doosje champignons of 50 euro enige honderden stembiljetten opgekocht. Nu weet ik niet wat de dames en heren van het stembureau hebben gedacht toen daar een scootmobiel overladen met stembiljetten en lege champignon-kistjes voor hun tafeltjes verscheen, maar enigszins opvallend is het wel. Hier in Barneveld hebben alle partijen zich keurig gedragen, een enkel modderspatje hier en daar maar verder was het erg gezellig.

’t Is wel erg wennen bij die politieke vergaderingen: het schijnt gebruikelijk te zijn dat men zich helemaal blauw paft met sigaren en sigaretten, Wiegel en Zalm zijn er niks bij. Dat is dus nog een nieuw programma-puntje voor mijn partij bij de volgende verkiezingen. Maar goed: dit weblogje gaat weer wat vaker gevuld worden. Voor verdere politieke praatjes moet de lezer maar op mijn andere weblog kijken, van die partij waarvan ik hier nog steeds de naam niet zal noemen.

Nou, mijn dag als aspirant-politicus kan niet meer stuk! Vanmorgen liep ik na het boodschappen doen nog even door ons dorpje, om in onze bibliotheek een boek te lenen. Opvallend was het grote aantal foldertjes van andere partijen, wat her en der over de straat verspreid lag.En even later naderde ons een bonte oranjekleurige stoet op een bakfiets. Nog te vroeg voor carnaval, dus dit moest de VVD-karavaan wezen. Vanochtend las ik in de krant dat uit opinie-peilingen is gebleken dat de lokale partijen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen slecht zullen scoren, dus natuurlijk mismoedig gestemd stapte ik op een blauwbekkende lijstduwer af, die blijkbaar ook het artikel gelezen had ( hoewel, VVD, Volkskrant? Nee. ), want hij straalde hartelijkheid en warmte uit en van zijn collega kregen we allebei een mandarijntje. Zoiets gooi je toch – in tegenstelling tot een willekeurig partijfoldertje- wat minder makkelijk op straat en wij hebben er thuis met het hele gezin van gesmuld. Ik vroeg hem of VVD-minister Kamp vandaag geen campagne zou voeren. Had ik hem toch helemaal over het hoofd gezien, en de minister mij ook, want hij was ons al voorbij gesneld. Snel kwam hij zijn fout goed maken. Toch zo maar even Zijne Excellentie van Defensie op een mooie zonnige winterdag in Barneveld een hand gegeven! Ik wilde hem nog vragen in hoeverre Barneveld kon bijdragen in de militaire missie naar Afghanistan, en wat zijn mening was over de Transferium-politiek ( misschien kunnen daar tijdelijk tanks of Apache-helikopters gestald worden als het toch maar leeg staat ) maar hij was al weer weg, druk met campagne voeren voor bijvoorbeeld het openhouden van het plaatselijke Koetshuis ( “O, is dit nu het Koetshuis. Of is dit het nieuwe gemeentehuis?” ), waar alle zittende partijen nu ineens weer sterk voor zijn. Een aardige man overigens. Mijn vrouw herkende hem eerst niet.