Onderwijs maakt optimistisch

Ik heb al eens eerder geciteerd uit een mooi blad voor onderwijsmanagers, wat bij ons op de personeelstafel ligt. Waarom het dáár ligt is mij geheel onbekend, misschien is het bedoeld als een soort aanmoediging voor hen die stilletjes hopen op een rustgevend en lucratief baantje om zo het eenvoudige docentschap te kunnen ontstijgen. Op de voorkant van het glossy-magazine staat een vertrouwenwekkende kop met das, die ons verzekert: “Onderwijs maakt optimistisch”. Even verderop verklaart deze persoon, als manager werkzaam op een grote scholengemeenschap ergens in den lande, dat hij door onderwijs een optimistische kijk op de mens heeft gekregen. Hij vindt het vréselijk, als de sleur je werk bepaalt. Eerst werkte hij aan de Hogeschool Holland, u weet wel, die van die salarissen. Gisteren had ik negen opeenvolgende uren les. Het allerlaatste uur – het laatste voor het begin van een weekje vakantie – stonden er nog vier leerlingen voor mijn lokaal, waarvan er twee van mij niet naar binnen mochten omdat die mij de vorige keer voor rotte vis en zo uitmaakten. De vis was dus nu nog veel rottiger en schreeuwend verdwenen beiden uit dit stukje. Had ik dus nog twee leerlingen over, waarvan er één na maanden weer op school was. Een ADHD-meisje van een jaar of achttien. Zuster zat zwaar aan de drugs, moeder blowde ook, en ook dit meisje wist de weg wel te vinden, maar was nu “al vier weken” schoon. Pilletjes tegen de ADHD wilde ze niet, verklaarde ze al stuiterend van het ene op het andere been. Ik zeg: “Als je dit uur nu eens heel rustig dit hoofdstukje uit dit boek gaat doorwerken”. Ja, zou ze doen. De andere leerling was al lang vertrokken, want de trein halen en zo. De deur van het lokaal maar wijd open laten dus, want je weet maar nooit. Aan het eind van het uur had ze haar hele triestmakende loopbaan aan mij uit de doeken gedaan. Daarbij heeft ze geen seconde stil gezeten. Ze ging nu carnaval vieren en uit haar dak. Onderwijs maakt je optimistisch over mensen, zegt de heer manager. Toch niet altijd, vrees ik…. maar een nuttige les was het wel.