Wauwel

Sinds een aantal maanden leid ik een tweede leven ( dus toch schizofreen? ) en wel in de online community “Second Life” . Second Life is een virtuele wereld met tot nu toe zo’n 243.000 inwoners, waarvan ik er eentje ben onder de naam van Rein Barrent ( ja, mijn echte achternaam behoorde niet tot de keuzemogelijkheden bij registratie.)
Second Life doet bij een eerste bezoekje een beetje denken aan The Sims, ware het niet dat je hier je eigen karakter opbouwt, met alle uiterlijke en innerlijke kenmerken die je in het echt ook hebt. Vervolgens betreed je de virtuele wereld, die echter in alles aan de echte doet denken. Die wereld breidt zich steeds verder uit, in de breedte en in de hoogte. Je kunt een stuk grond en een huis kopen ( als je je registreert voor een maandelijks bedrag ), of als dakloze gast eindeloos gratis ronddwalen.
Je huis richt je vervolgens in met allerlei virtuele goederen die je in virtuele winkels voor echte harde dollars kunt kopen. Je koopt een passende kleding-outfit, je gaat naar de virtuele kapper, een virtueel restaurant, een virtuele disco, een virtueel strand, een virtueel museum ( of je bouwt een virtueel museum zoals ik nu aan het doen ben ), en als dat allemaal te vermoeiend is maak je gewoon een praatje over de heg van je virtuele tuin met de virtuele buurman. Heb je even genoeg van al het aardse, dan klik je op de ‘vliegen’-toets en zweef je hoog door de lucht naar een volgende interessante bestemming waar je vrienden uit je virtuele vriendenkring kunt ontmoeten.
Zo ontving ik laatst een uitnodiging om een virtuele trouwerij bij te wonen, die ik helaas gemist heb vanwege het tijdsverschil bij de trouwlustigen.
Je kunt er op allerlei manieren virtueel en echt geld verdienen maar ook weer kwijt raken. Er zijn mensen die hun dagelijks baan hebben opgezegd en nu een goede boterham verdienen met de verkoop van virtuele huizen en virtuele stukken grond op – commercieel gezien – interessante plekken.
Misschien heb ik toch het verkeerde beroep gekozen, hoewel: de eerste virtuele scholen zijn door echte scholen reeds opgezet. Een andere keer meer.

Volgens mijn vrouw moet ik mij niet zoveel ergeren aan allerlei zaken. Daar ergert zij zich blijkbaar aan. Gelukkig zijn wij niet de enige personen die ergens geïrriteerd op reageren. Men heeft dat nu uitgezocht:

Pop-ups en spam op de computer geven veel irritatie. Ook ergert de Nederlander zich aan telemarketing, grof taalgebruik op tv, lange reclameblokken, stukjes op bruiloften ( ja ja, inderdaad, kan heel erg zijn ), snurkende mannen en topless bejaarden ( mjah… wij zijn ook de vijftig gepasseerd ) .
Dat blijkt uit een onderzoek van de Christelijke Hogeschool Ede. Eerstejaars studenten communicatie vroegen – blijkbaar in begrijpelijk Nederlands – bijna 500 personen naar wat hen ergert. De meesten (41 procent) noemden pop-ups en spam, nauw gevolgd door telemarketing, grof taalgebruik en reclameblokken. Aan personen die op straat buitenlands spreken, ergert 13 procent zich. Sociale controle leidt bij 12 procent tot irritatie. Ruim 10 procent heeft een hekel aan evangelisatie op straat.
Met betrekking tot telemarketing heb ik nog een tip: meestal bellen ze zo rond etenstijd. Neem blij de telefoon op en zeg: “Wacht even, ik zal even iemand voor u roepen die daar meer van weet!”. Leg vervolgens de telefoon naast de haak en eet lekker verder. Leg na de maaltijd op uw gemak de hoorn weer op de haak. Wordt u tijdens het eten ook niet gestoord.

Voor geïnteresseerde lezertjes: ik hoor vooral bij de 41 %-groep. Verder heb ik nog een hele waslijst aasn irritante zaken, zeker 500 %, maar die staan hier allemaal weer niet bij. Daar kan ik me nou weer zó aan ergeren!

UPDATE: Ik moet op dit moment sterk de neiging onderdrukken om een uiterst irritant buurjongetje met een kettingzaag te lijf te gaan.

Op Managementsite ( ja, je moet als eenvoudige ondergeschikte toch een beetje inzicht hebben in wat er in de hoofden van de over jou gestelde overheden rond gaat ) stond onlangs een aardig artikeltje over ‘conflictmijdend gedrag van managers’. Nu ken ik juist enkele managers die vanwege het feit dat zij manager zijn, al conflicten oproepen, maar er zijn natuurlijk ook – zelfs in het onderwijs – gunstige uitzonderingen. Op mijn werk is dat niet anders.
Waar lijdt de drukbezette manager zo al onder? Wel, slechts 37 % geeft aan geeft aan voldoende training te hebben gehad om conflicten op te lossen, zowel zakelijk als privé. De helft gaat het liefst naar een bijeenkomst waar ze niemand kennen – is veiliger – en bij door hun toedoen uit de hand gelopen conflicten hebben ze 3 jaar nodig om alles weer op de rails te krijgen. Ze zijn bang om afgewezen te worden of om iemand af te wijzen, en de manager is vaak onhandig in zijn taalgebruik, waar een ondergeschikte die dat niet is, natuurlijk heel vernuftig misbruik van kan maken (!)

Er is een ranglijstje gemaakt van situaties die de geplaagde manager het liefst zou vermijden, en daar staan bijzonder grappige zaken in:

1. Een speech geven in het openbaar
2. Gedwongen voor het eerst parachutespringen
3. In het openbaar zingen
4. Een collega aanspreken op slechte persoonlijke verzorging
5. Een buurman vragen zijn heg drastisch te snoeien ( bij mijn buurman kan die heg mij trouwens niet hoog genoeg zijn )

Zo, nu weten we weer waaruit het dagelijks werk van de manager uit lijkt te bestaan.