In Barneveld, een dorpje op de Veluwe, stopt twee keer per uur een trein, op hoogtij-momenten in de spits zelfs vier keer. Er zijn twee stations: Barneveld-Centrum en Barneveld-Noord. In een vertwijfelde poging meegezogen te worden in de vaart der volkeren, heeft het het gemeentebestuur behaagd om dit laatste station enkele tientallen meters op te schuiven in de richting van de hoofdspoorlijn tussen Amersfoort en Apeldoorn. Er is zelfs op aandringen van de plaatselijke groot-aannemer een miljoenen kostend ‘Transferium’ gebouwd. Nunspeet heeft er een, dus kan Barneveld niet achterblijven. Maar wie met de trein naar Apeldoorn wil, moet nog steeds eerst terug naar Amersfoort, om dan pas over te kunnen stappen op de juiste trein. Terug naar Barneveld-Centrum, gelegen aan de zogenaamde kippenlijn. De argeloze reiziger die hier uit stapt, zal versteend blijven staan bij de aanblik van een alles overheersend fabriekscomplex, waar men met veel stank en lawaai brokjes voor de koe en het varken produceert. Een verzameling reusachtige grijze, morsige blokkendozen torenen tot in de verre omtrek zichtbaar boven de eenvoudige Barneveldse skyline uit. Hoog boven op het dak huist een grote kolonie zwarte kraaien, die met akelig gekras de toch al neerdrukkende atmosfeer versterken.
Het zo ongeveer lelijkste dorp van Nederland koestert innig deze fabriek . De factorij is nagenoeg onaantastbaar, zoals dat met wel meer reeds jaren in het dorp gevestigde instituten het geval is ( te denken valt daarbij bijvoorbeeld aan de eerder genoemde aannemer, die ongeveer het halve dorp in bezit heeft en die de gemeenteraad dicteert wat er moet gebeuren ). In Barneveld kan dit allemaal, niemand die zich daar druk om maakt. Waar men de laatste schaarse historische panden laat verkrotten tot ze niet meer te herstellen zijn, waar men een gammele boerenschuur bij gebrek aan beter tot historisch monument uitroept, waar men het ene na het andere leegstaande kantorencomplex uit de grond stampt, waar iemand die zelfmoord pleegde door ooit eens in een geflipte bui van de toren te springen als held wordt vereerd, daar wordt de veevoederfabriek als een ethetisch hoogtepunt gezien.
Nu zijn er in Barneveld enkele scholen waarvan de bevolking deels per trein arriveert. Dat heeft weer een groot aantal gestalde of achteloos neergeworpen fietsen tot gevolg, alle gecentreerd rond het station. De huidige fietsenstalling blijkt daarvoor te klein. Er werd dus een nieuw plan ontworpen, voor een iets groter exemplaar, ook weer in de morsige schaduw van de veevoederfabriek die weer omgeven wordt door enkele brakke en vervallen stationsgebouwtjes en wat vaag met wc-papier vervuild struikgewas. Dit plan is verworpen. In Barneveld blijkt namelijk ook een welstandscommissie te huizen, die in een heldhaftige daad te hoop is gelopen tegen dit nieuwe bouwseltje.
De reden: het ontwerp van de fietsenstalling was te lelijk! Het wordt misschien toch nog wel wat met dat Barneveld……
“Advertorial”
Groot was dan ook mijn blijdschap, toen ik las dat ’s werelds lelijkste hond op veertienjarige leeftijd is overleden. Weer één minder. Het vrijwel volledig haarloze, nog slechts van drie tanden voorziene beestje was in de VS al drie keer tot lelijkste hond ter wereld gekroond, hoewel er op mijn school ongetwijfeld een hoop leerlingen zijn die het een schatje zullen vinden en er fijn mee zouden willen kuffelen. Hondenkoekje tussen de lippen, en hap, smullie smullie met die drie tanden! ( Je wilt trouwens niet weten hoe de bek van zo’n beestje wel moet ruiken)