Culinair Nederland is weer in rep en roer, want de Michelin-sterren zijn weer uitgereikt of ingetrokken. De radio bracht vanochtend een item waarbij de eigenaars ( of de koks, weet ik veel ) van een bekend restaurant om hun reactie werd gevraagd naar aanleiding van het verliezen van één of twee sterren.De kok zelf was blijkbaar een wild zwijn aan het slachten of probeerde een tegenspartelende steur van kaviaar te ontdoen, maar zijn vrouw had wel even tijd om krampachtig opgewekt op geaffecteerde toon te verkondigen dat ze juist reuze blij was met één ster, want ze hadden de tent nog maar net overgenomen van de vorige drie sterren-eigenaar. Het liefst had ze volgens mij schril krijsend de reporter de ogen uitgekrabd, om die vervolgens ook te kunnen serveren in een bedje van dille met een knapperig korstje. Ook werden enkele klanten benaderd, “of die geen spijt hadden van hun reservering drie maanden geleden”. “Ach nee, ik kom hier altijd met de maatschap, en we eten hier een goed stukje weg” en “neuh, ’t zijn toch goede vrienden van ons, het blijft lekker”. Nu ben ik iemand die liever vissticks van de Aldi eet dan zo’n forel op je bord, want dat is allemaal zo’n gedoe met graten en zo, en je kunt niet stevig door happen als je de halve avond aan het pieterpeuteren bent. Het blijft tenslotte vis, wat mijn eigen maatschap daar ook van denkt. En als ik hutspot eet dan wil ik daar graag een stevige krater van kunnen metselen, waarin je dan tot slot je gehaktbal als een lavaprop in de kraterpijp deponeert. Als kind at ik met zo’n schuifje, reuze handig. Zouden ze standaard mee moeten leveren bij een pak zuurkool. Onlangs aten wij bij vrienden slakken, die daar speciale tangetjes en stokjes bij leverden om het ongedierte uit het huisje te wurmen. ’t Is dat er een groenig sausje bij zat wat nog wat smaak aan het rubberen geheel gaf, maar nee hoor, doe mij maar een frikandel. Is ook vlees. En een lekker pakje Saroma als toetje na!
