Gelukkig, de Sint is weer in het land. Nadat iedereen vanaf begin september door alle reclame-materiaal en pepernoten bij Albert Heijn reeds flink gemasseerd is, kunnen we nu met een gerust hart onze schoen zetten. De aankomst van de Sint, zoals die door de TV ( in dit geval de publieke zenders ) wordt gepresenteerd, moet trouwens voor onze gelovige spruiten in toenemende mate als een traumatische ervaring worden ervaren. Is het dikke boek met alle namen niet zoek, dan zijn het wel alle pakjes. De tijd dat kinderen onbekommerd de aankomst van de Goedheiligman mochten aanschouwen, ligt ver achter ons. De moderne Sint heeft geregeld een honkbalpetje op, beschikt over een mobieltje, internet en komt in allerlei gemeenten op de meest uiteenlopende vervoermiddelen aan, zolang het maar géén paard is. Bovendien moet de Sint zich ernstig zorgen maken of alles wel goed geregeld is met de verblijfsvergunningen van zijn assistenten, die – gezien hun huidskleur – uit een derde wereldland komen. Vóór dat je het weet zit je in een brandgevaarlijk uitzetcentrum op Schiphol of word je door het Nederlandse leger gemarteld ( = natgespoten en blootgesteld aan rumoerige Sinterklaasliedjes ), waarna er weer een spoeddebat komt en dat leidt allemaal vreselijk af van de naderende pakjesavond. Daarnaast loop je als Sint ook nog kans om in sommige steden gemolesteerd en beroofd te worden. Het wordt tijd de bisschop met een busje pepperspray uit te rusten, dat heeft meer effect dan een beetje van je af meppen met een roe. Nee, ik zie door de bomen van het bos de maan nauwelijks meer schijnen.