Berichten

Geplaatst op

Triest: internet-verslaving

Wie dit artikel leest is mogelijk verslaafd aan internet. De laatste weken zijn er enkele onderzoeken gepubliceerd met betrekking tot internet-verslaving.  Zo stelt twintig procent van de Amerikanen dat de tijd die zij online doorbrengen, ten koste gaat van hun seksleven. Volgens een enquête van het trendwatchersbureau JWT zouden de meeste ondervraagden geen week zonder internet kunnen. 15 Procent houdt dat naar eigen zeggen zelfs hooguit een dag vol. Gebruik van internet en mobiele telefonie zijn volgens bijna de helft van de ondervraagden een essentieel onderdeel van hun leven geworden.
Mensen die noodgedwongen offline zijn, voelen zich geïsoleerd en afgesneden van hun vrienden en familie. Ook gaat het gebruik van internet ten koste van sociale contacten: 28 procent gaf toe minder echte ontmoetingen te hebben door de tijd die ze online zijn. Ook zaken als tv kijken en kranten lezen lijden onder het internetgebruik. Volgens JWT duidt de uitslag van de enquête er op, dat mensen niet langer genoegen nemen met een internetverbinding thuis. Ze willen ook onderweg voortdurend online kunnen zijn.
In China overlijden geregeld jongeren na bijvoorbeeld 24 uur onafgebroken gamen op internet. Nu zal de doorsnee Wauwelaar het misschien niet zo ver laten komen, maar het is bijvoorbeeld heel goed mogelijk dat er onder de lezers van dit weblog lieden zijn die wachten met naar het toilet gaan tot dat de verbinding even wat trager wordt. Of misschien zijn er, die wachten tot hun vrouw slaapt alvorens terug te sluipen naar hun internet-pc. Een verslaafde is meer dan 38 uur per week on-line (vijf keer keer zoveel als een gebruiker die niet verslaafd is). Een verslaafde wordt boos als iemand anders er iets van zegt, liegt over de tijd die hij of zij doorbrengt op het Internet en raakt geïrriteerd als hij of zij een tijdje niet on-line kan. Herkenbaar? Ik kan mij nog goed afgelopen voorjaar herinneren toen hier in huis zo’n anderhalve maand geen internet-verbinding was. Een gruwel aan het begin, maar in jaren werden er niet meer zoveel spelletjes gespeeld  in de huiskamer, waar normaal iedereen na de maaltijd naar boven placht te vliegen. Een verbroken internet-verbinding schijnt een uitstekende impuls voor een ingeslapen huwelijk te zijn.
Om u nog even aan uw wekelijkse minimum van 38 uur te helpen, volgt nog een filmpje ter illustratie, met een waarschuwing vooraf: mijn leerlingen zeiden dat dit leuk was, vet kicken, “Dat joch gaat helemaal uit z’n dak”. Ik vond het triest, intriest. Een Duits knaapje krijgt niet snel genoeg verbinding met zijn online-spel. ’t Is niet in scene gezet, lijkt me ook behoorlijk ADHD. Niet om te lachen dus. Bijna om te huilen dit keer…..over internet-verslaving gesproken….

Reacties welkom.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=owU59MxMJjY[/youtube]

Geplaatst op

Ontreddering

Het begin van het nieuwe schooljaar is altijd een ideaal moment om een frisse wind door allerlei verkleefde situaties te laten waaien. De plekjes in de docentenkamer bijvoorbeeld.
Zo hadden hogere machten besloten deze ruimte te voorzien van een nieuw vloerkleedje  ( om alle koffievlekken wat aan het zicht te onttrekken ), wat nieuwe sanseveria’s en – nog onderhoudsarmer – op de diverse tafels een bakje cactussen. Mogelijk een teken aan de wand of een waarschuwing.

De over ons gestelde overheden hadden verder gemeend de tafels en stoelen wat speels te hergroeperen, om zodoende de onderlinge integratie wat te bevorderen. Waar je eerst een aantal hoeken had: de kroeghoek, met luidruchtige, schreeuwerige collega’s; de dameshoek, waar grote groepen vrouwen zich om een stapel Libelles concentreerden; de darthoek, waar het gevaarlijk toeven was wegens rondvliegende pijltjes die overal op vloer, muur en meubilair hun sporen achterlieten; de bejaardenhoek, voor de groep lichtelijk verzuurde onderwijscritici die hun BAPO-regeling en hun uitjes naar het Sauerland  bespraken, had men nu een flink aantal zitjes gegroepeeerd. Een lolbroek had daar snel wat bordjes bij geplaatst, geleend van een opendag: vakgroep economie, talen, exact. Wat opzij stonden drie eenzame stoeltjes met daarboven het bordje “Overige vakken”.

Zoiets roept bij binnenkomst natuurlijk een ernstig gevoel van ontreddering op, zeker als je – zoals ik – tot de groep verzuurde onderwijscritici schijnt te behoren, mijns inziens trouwens de enige groep met een sterk ontwikkeld gevoel voor beschaving en niveau binnen ons instituut. Waar nu te zitten? Hoe een kuddedier is de mens toch.

We zijn nu enige weken verder en nog steeds dwaal ik tijdens de koffiepauze hulpeloos van tafeltje naar tafeltje, als een paria in onderwijsland, op zoek naar aansluiting en warmte….heen en weer geslingerd tussen competentieleren, Studiehuis en Ot en Sien.
Ik moet snel iets flexibeler worden, want voordat je het weet krijg je een uitnodiging van je manager voor een pro-actief coachend gesprek.

Geplaatst op

Zomer voorbij…

Eén van de laatste zomerdagen vandaag, voor wie in Nederland is gebleven zo ongeveer de enige zomerdag misschien.
Herken je dat….. je ligt op je rug in het zand, en je hoort vaag het ruisen van de zee en het doffe omslaan van de golven…..Een zwoel windje speelt af en toe door je haren, een lauwe vlaag warmte omspoelt je lijf….
Met je vingers kroel je zachtjes door het zand, je laat de korrels door je vingers glijden en als je wat dieper in het zand komt is het daar koel. Met je oor op het zand gedrukt hoor je het bewegen van je hand, een dof graven, zacht gekrabbel. Hoog boven je roepen meeuwen, je hoort af en toe hun vleugelslag. Je adem staat langzaam haast stil.
Je kijkt door je oogharen naar de zon, die zo een glinsterend web van fijne, bewegende lijntjes op je netvlies tovert. Voor je oog drijven wonderlijke ijle vormen, wentelend, voorbijglijdend met de bewegingen van je blik en op het ritme van de golfslag.
Je ruikt vaag de zee, het zand, en af en toe een zweem van zonnebrandolie of de geur van degene die misschien naast je ligt . Even een hand, in het zand, tegen de jouwe, een vinger glijdt terloops over je hals.  Je ziet het niet, maar je weet: die ander is er…. Je droomt weg,  je vaag bewust van de geluiden om je heen, verglijdt in half slaap, half waken…rust.

Je veegt wat zandkorreltjes weg, en op zee hoor je ver het geluid van een boei die klagend mist aankondigt. De horizon vervaagt in nevel, de zon verbleekt, een kille vlaag omvat je warme huid. Loom kom je overeind, het strand raakt leeg. De herfst is aangebroken.

Geplaatst op

Weekend

’t Is weer weekend, dus het mag allemaal even minder serieus. Een leuk filmpje dan maar weer.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=iD1Hl8UAqew[/youtube]

Geplaatst op

Gezellie naar de 50+ beurs…..

Mijn aftakelende geest overwoog om dit weekend eens een bezoekje te brengen – uit pure verveling en nieuwsgierigheid natuurlijk – aan de Vijftig Plus-beurs in Utrecht. Ik geloof tenminste dat het in Utrecht is. Maar het kan ook wel volgend weekend zijn, of misschien is het al weer achter de rug, ik weet het niet meer.
Een wervend en enerverend gebeuren, want een een eerste blik op de website toont ons een grijzende en grijzende oudere heer, die zich, gezeten achterop een hippe scooter, wellustig lijkt te vergrijpen aan het kruis van een wat jongere dame die het voertuigje bestuurt. Zoiets leidt tot ernstige ongelukken, lijkt mij. Terwijl de argeloze toeschouwer dit beeld nog amechtig probeert te verwerken schakelt de site automatisch over naar drie beschaafde heren in rokkostuum, die blijkbaar over een krachtige bariton beschikken. Kijk, dat van die sexuele uitspatting op die scooter was zeker een vergissing; zoiets doet men niet meer op mijn leeftijd. Om Wim de Bie uit de Cliché-mannetjes te citeren: “Ach… ’t is allemaal zo’n gedoe voor een beetje jeuk aan je snikkel…”

Ga ik naar een andere site over de 50+ -beurs, dan kom ik weer met beide benen op de grond: de site van het Nationaal Fonds Ouderenhulp pakt uit met een gezellige foto van een aantal vrolijk lachende invalide dames die, met de stok stevig in de knuist geklemd, in een busje worden afgevoerd naar dit feestelijke evenement. 
Nog wat verder zoeken op internet levert ook reacties van bezoekers op: “Het was een mooi dagje uit, eigenlijk een aanrader voor 50 plussers, zelfs erothiek was aan gedacht, vindt ik klasse”
Mijn hemel,  die lui op die scooter zitten er dus echt. Erothiek op de ouderenbeurs. Soort Kamasutra-beurs dus. Konijnen…’t Is onontkoombaar. Een andere reactie:
“In het begin van de middag begon ik wat vermoeider te raken. Al die stands, diverse voorstellingen en mensen gesproken. Ik kwam toevallig langs een stand met massagestoelen, een echte aanrader voor de vermoeide mens. Ik was geenszins van plan om een model te kopen. Wel heb mezelf wel op een lekkere lange uitleg getrakteerd.”

Ja ja, massage-stoelen….. Gruwelijk  gewoon, die oudjes. Het moet daar een walgelijk door elkaar kronkelende massa lebberend en lillend vlees zijn.  Gelukkig zag ik gister in de krant ook nog een andere foto: een groep grijze dames die elkaar nog nèt niet met de handtassen op de kop slaan bij het graaien naar de gratis appelpunt… Ik weet het nu weer zeker: ik wacht nog wel een paar jaartjes met mijn bezoekje.

Geplaatst op

Het kleine gesprek ( een handige workshop voor de manager )

Een beetje onderwijsmanager is een drukbezet persoon. En daardoor soms wat lastig te vinden. Het kan dan maar zó zijn, dat hij of zij nèt op een cursus is als je hem nodig hebt, of een training, of – het mooist van alles – een clinic. Die zijn er in vele soorten en maten, want zo’n manager moet vanzelfsprekend van alle markten thuis zijn. Toch blijkt het dat er zo hier en daar nog wat onontgonnen markten zijn, en daar speelt een onderwijsadviesbureau handig op in.  Er zijn namelijk managers, waar nog wat aan te sleutelen valt, bijvoorbeeld als het gaat om “co-actief coachen” , wat met één basisworkshop “Fundamentals” voor het luttele bedrag van € 1075  tot een vaste verworvenheid van de inspirerende leider gerekend mag worden. Daarna komen nog vier onontbeerlijke workshops, vermoedelijk voor dezelfde prijs, maar dan hebben we ook wel een manager die stáát.

Is dat alles allemaal achter de rug, en daarmee ook het voortbestaan van het gehele onderwijsinstituut gered, dan kan de manager nog één stapje verder gaan, door middel van de training “Het kleine gesprek”:

“Mensen voelen zich op hun gemak wanneer ze met u praten”. Moet toch ook een unieke ervaring zijn. “Zowel uzelf als uw gesprekspartner houden een prettig gevoel over aan het gesprek” (!)
Deze training is bedoeld voor managers die “het moeilijk vinden over koetjes en kalfjes te praten”.  Rollenspellen zullen ook dit probleem verhelpen.  Kost maar € 1120. Een gouden investering, lijkt me. Er is voor onderwijsadviesbureaus dus blijkbaar nog heel wat te smullen in de ruim gevulde onderwijsruif. Nu ook nog even het volledige team van ondergeschikten naar zo’n training, en voor een kleine honderdduizend euro valt er op zo’n school met honderd man personeel nooit meer een onvertogen woord, en kabbelt iedereen tot in lengte van dagen gezellig over koetjes en kalfjes.

En nooit meer een manager die vertwijfeld uitroept ( en ik citeer weer even uit het cursusboekje ) : “Ik voel me ongemakkelijk als ik een praatje moet aanknopen. Misschien wil de ander niet met me praten. Ik voel me dan zo afgewezen”

Neem als u uitgehuild bent gerust een borrel, lezer.

 

Geplaatst op

Real Life vs Second Life

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=YDYrGbi8eWs[/youtube] 

Iedereen ( nou ja, bijna iedereen ) kent Second Life. Wie en plein public toegeeft nog nooit van Second Life gehoord te hebben, ja, die staat natuurlijk compleet voor paal en is tot in lengte van dagen een sociale paria. Zóóó 2006.  Toch lijkt de Second Life zeepbel dermate groot te zijn geworden, dat uiteenspatting dreigt.
Banken  treken zicht terug, adverteerders lossen op en het ene na het andere schandaal treft deze virtuele droomwereld. Zelf verschijnen er alle hilarische filmpjes op YouTube, die het tweede leven ernstig op de korrel nemen. Hier is er zo eentje:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=flkgNn50k14[/youtube]