Allemaal vast wel eens gehoord van Dr. Kawashima’s Braintraining. Als je snel aftakelt schijn je daar iets aan te hebben. Volgens Dr. Kawashima heb ik nu een hersenleeftijd van 32, niet slecht voor iemand van 53. Onderstaand een soortgelijke oefening. die iets over je IQ zou moeten zeggen. De uitslag niet te veel rondbazuinen dus.
Recycling ten top
Enkele handige lieden bedachten een stoel, die – na uitéénvallen – zichzelf weer keurig netjes repareeert. Hier het filmpje van de zichzelf reparerende stoel.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=vlXh8RvvcuI[/youtube]
Je eigen leervraag bepalen
Verzamel ze allemaal!
Vandaag bracht ik de dag in bed door na een doorwaakte 24 uur met knallende hoofdpijn. Met het eindelijk enigszins wegtrekken daarvan brak het moment van zappen en computeren weer aan, dus eerst een blik in de tv-gids. Daarin vond ik een foldertje waarin mij een prachtige cursus digitale fotografie werd aangeboden, naast een spotgoedkope serie replica’s van beroemde diamanten, of het pakket “Creatief Borduren”, maar daar stond niet bij dat dat ook vanaf je ziekbed kon, dus dat vond ik niet interessant. Ook achtte men mij mogelijk een geschikte kandidaat voor de complete serie van de beroemde Zillermahler Kristal Collectie ( inclusief een prachtige goudkleurige vitrine ), en men zag mij ook wel een Creatief Mozaïekje maken uit een dubbeldik bomvol kennismakingspakket.
Maar nee, die fotografiecursus leek me wel wat, met GRATIS cameratas, en – nog veel mooier – een professionele gratis 7.1 magapixels camera, die volgens een klein plaatje heel sterk op een Canon Powershot leek. Nadere beschouwing leerde dat het hier ging om een Flowershot. Voeg daarbij nog een prachtig verzamelwerk en een schitterend statief, en dat alles voor de prijs van € 3,88 voor de eerste drie afleveringen (plus € 2,95 verzendkosten). Vrijblijvend natuurlijk.
Gauw naar de bijbehorende website www.leerdigitaalfotograferen.nl ( met dank aan de firma Lekturama) Daar kom je een aantal interessante zaken tegen, bijvoorbeeld het aantal afleveringen, de prijs per aflevering en het tijdstip waarop je al deze prachtige geschenken krijgt. Je begint na twee maanden met zo’n mooie statief, en na ongeveer 6 maanden krijg je die fijne tas om alvast naar te kijken en bij te fantaseren. De hele zending heb je na 30 maanden binnen, met als kroon op je werk, want je moet toch iets met die tas die je twee-en-een-half jaar geleden kreeg toegestuurd, helemaal aan het eind de prachtige Flowershot, van 7,1 megapixels, weet u nog ( want die zijn tegen die tijd niet meer leverbaar, dan is het allemaal 20 megapixels of zo en dan heb je toch maar mooi een collectors-item). Wèl eventjes geduld hebben dus.
Even goed de kleine lettertjes lezen en een beetje rekenen, en zo kom je voor het volledige pakket inclusief de gratis camera uit op slechts: € 926,53! Het is te geef, niet? Tel uit je winst. De moraal van dit verhaal hoef ik u niet meer te vertellen, mag ik hopen.
Het Schoolreisje (2)
Vele schoolreisjes heb ik doorstaan, en vele plakjes hardgekookt ei hebben de atmosfeer in de bus grondig verpest. Naar Oud-Valkeveen, waar je naar ik meen heerlijk kon verdwalen in een enorm doolhof. Natuurlijk naar de Efteling, waar “Hier papier” toch de meeste indruk maakte. En altijd was daar die bus. “Mag hij vooraan, want hij wordt snel autoziek!” Zo bracht ik in angst en beven de heen reis voorin de bus door, meestal naast de meester of juf, van een school die toen niet uitblonk in liefdevol personeel. Misschien begrijpelijk als je de hele reis naast een knaapje moet zitten dat elk moment in hevig braken kan uitbarsten, ik weet het niet. Je houdt toch wat afstand, dan.
Eenmaal op de bestemming aangekomen vermeed ik meestal zorgvuldig alle hotsende en draaiende attracties, en ook wat enigszins de hoogte in zou kunnen gaan was taboe. Zeker als je al ongeveer hoogtevrees kreeg als je op een krant stond. Leuk zo’n dagje Efteling. Op de terugreis begon het meestal: waar de hele klas in jolige stemming uit volle borst “Pak al je zorgen in je plunjezak en fluit, fluit, fluit” brulde, zat ik, steeds verder wit wegtrekkend en zwaar ademend, weer helemaal voorin, pal naast het raampje wat in die tijd gelukkig nog open geschoven kon worden.
Als de bus dan eindelijk de straat bij de school indraaide, konden de wachtende ouders – die je toen inderdaad nog bij terugkeer van een schoolreisje allemaal aantrof – langs de zijkanten van het voertuig een spoor van half verteerde plakjes ei en verder snoepgoed aantreffen, dat alles geproduceerd door een groen uitziend jongetje voorin de bus.
Nee, ik was geen held op school; gymnastiek was een drama, vooral het voorover uitduikelen uit de ringen was een traumatische ervaring die mij tot in lengte van dagen achtervolgt. Klimmen in het wandrek: een verschrikking. De bok en de kast: gruwelijk gewoon. Apekooien, ja, dat ging nog, al werd je wel altijd als laatste gekozen. Alleen slagbal, daarin was ik goed. Nou ja… in het slaan dan. Vangen was wat minder, als je nog wennend aan je nieuwe brilletje, klaarstond om met uitgestrekte handen een droom van een vangbal te maken die dan vervolgens in een vloeiende beweging tussen je handen door je montuur van je hoofd deed stuiteren, tot grote hilariteit van je klasgenoten.
Die gymlessen bleven altijd een bezoeking, ook op de middelbare school. Net zo lang klungelen met je voeten door de ringen steken tot de leraar het zat en je beurt voorbij was, zo kwam je de lessen nog wel door. De schoolreisjes werden leuker, en de autoziekte verdween, totdat ik zelf de schoolreisjes mocht begeleiden, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Wordt vervolgd.
Boos
In Afghanistan gebeurt niet alleen maar narigheid. Hoewel. Een rotsblok blokkeerde een doorgang en moest dus opgeblazen worden. Dat kon niet iedereen waarderen.
Het schoolreisje (1)
Het begin van het nieuwe schooljaar gaat op veel onderwijsinstellingen veelal gepaard met introductieweken en -kampen. De leiding vervoegt zich bepakt en gezakt en in jolige stemming op het instituut en aanschouwt een wat landerig kijkende groep nieuwe leerlingen die wat onwennig bij hun fietsen rondhangen, die op de meest gruwelijke manier zijn volgepakt met allerlei staketsels. Waar je vroeger nog wel eens een poncho tegen kwam, kan er nu alleen nog een trainigsjack van af, een heel enkele keer nog een regenjack, want je gaat als puber natuurlijk niet voor paal lopen met zo’n opengeknipte vuilniszak over je hoofd.
Zo vertikt mijn jongste dochter het dus ook om een fatsoenlijke jas aan te trekken, wat voor barre weersomstandigheden er buiten ook heersen, om over een degelijke schooltas maar helemááál te zwijgen. Paps en mams betalen die boeken toch wel. Een rugzak is trouwens ook zóó 2006.
Mijn eigen eerste schoolreisje kan ik mij nog goed herinneren. Vanaf de Beatrix kleuterschool in Overveen naar Kraantje Lek in Overveen, met paard en wagen, in mijn herinnering een enorme reis, nagezwaaid door alle ouders en gezeten pal tegenover Annemarie Bardonauw, waar ik de gehele verdere lagere schoolperiode zwaar verliefd op ben geweest, totdat zij mij na de overgang naar de grote school “de bons gaf”. Een stevig jack aan, mèt kapuchon, waarvan je de veters strak onder je kin kreeg gestrikt. Geen probleem. En natuurlijk mijn bomvrije stoere jongensbril, met rubberen nopjes aan de pootjes tegen het verliezen. En waar ik erg trots op was: mooie nieuwe bruin leren sandalen. Vèt! Ook kreeg je nog een pakketje brood met hardgekookt ei ( verpestende stank ) en een flink stuk komkommer mee, wat toen inderdaag nog naar komkommer smaakte. Vermoedelijk heb ik me daar kostelijk vermaakt: schommelen, wippen, verstoppertje in de holle boom en heel hard het klimduin op en neer. Hoogtepunt van de dag zal ongetwijfeld een glas heerlijke ranja zijn geweest. En gezongen dat we hebben. En toen we ’s middags om een uur of drie thuiskwamen met ons paard en wagentje, stonden daar weer alle ouders, en gingen we doodmoe maar innig tevreden naar bed, misschien na nog even naar “De Verrekijker” bij de buren ( die waren rijk, die hadden als enige al TV in de straat ) te hebben gekeken. En Annemarie – helemaal links achter op het wagentje- , als je dit leest, hoe is het met je?
