Berichten

Geplaatst op

Europa

 

Vandaag wil ik eens even met u spreken over Europa…. en wel hierom:

“DEN HAAG – Zes jaar is er onderhandeld, Nederland en Frankrijk verwierpen de eerste versie, maar vandaag ligt het dan toch ter ondertekening voor in Lissabon: het nieuwe Europese Verdrag. Menig regeringsleider, waaronder premier Balkenende, zal opgelucht ademhalen. Eindelijk kan de Europese Unie weer voorwaarts. Het kabinet grijpt de ceremonie aan als startpunt voor een nieuwe ‘Europacommunicatie’ met de burger. Het Verdrag komt beschikbaar, evenals een publieksvriendelijk verhaal waarom het goed is voor Nederland. Er gaat een roadshow door Nederland die cafés en kantines aandoet en de NOS wordt verzocht meer aandacht aan de EU te besteden.

Geen propagandashow
Tot vier keer toe benadrukt het kabinet dat de nieuwe strategie geen ‘propagandashow’ mag worden. Het doel is Europa tot normaal gespreksonderwerp te maken: niet iets waar je vóór of tegen bent, maar waarmee je dagelijks hebt te maken. “

Mijn eerste gedachte toen ik vanochtend na het ontwaken het toilet frequenteerde was natuurlijk gewijd aan Europa. Eigenlijk had ik vannacht ook al enige tijd in mijn bedje liggen woelen, denkend aan Europa; zoiets spookt toch dagelijks door je hoofd. Komt het allemaal wel goed met dat verdrag, zal Balkenende zich niet te veel zorgen maken, de Polen doen toch wel mee, en het Eurovisie-songfestival volgend jaar, hoe moet dat met Oost-Europa, dat soort dingen. Nu zal alles in orde komen. Denkend aan Europa, zie ik regeringsleiders traag bladerend door een oneindige grondwet gaan.  Dat is eens wat anders dan “denkend aan Barneveld zie ik giertanks traag injecterend door een oneindig weiland gaan”.  De stilstand van de afgelopen jaren is omgezet in een soort HSL-lijn richting Brussel. Balkenende zegt het. Hij is een Europeaan, weet wat goed voor ons is. Straks in het café, in de kantine zal het gespreksonderwerp natuurlijk Europa zijn. Niks geen geneuzel meer over voetbal, nou ja, Europees voetbal, dat mag dan weer wel.
Bij het ontbijt vanochtend – ik kon mijn opwinding over het verdrag niet langer onder stoelen of banken steken – wilde ik ook al over Europa beginnen. Maar iedereen was al weg, op weg naar school, ergens in Europa, of men lag nog in een Europees bed. En vreemd, op de radio geen enkele keer het Europese volkslied gehoord. Wat is dat eigenlijk. “Waarheen, waarvoor” van Mieke Telkamp zou ik willen voordragen. Go for it, Jan Peter.  Er moet ook een soort groet komen, beetje idee van de Hitler-groet, maar dan omlaag of zo, wijzend naar de grond van Europa, de grond die ons allen zo lief is, die van ons allen is.

De buurman kwam langs. “Houzee, kameraad!”, en dan die groet erbij. Zoiets schept een band, geeft warme gevoelens. Jammer dat het geen Pool of zo is. Of een Kosovaar. Welkom, Kosovo. En die vlag hè, die met die sterren er op. die moet natuurlijk overal hangen. Ik wil gewoon zwellen van trots, het van de daken schreeuwen als ik dat ferme  dundoek zie hangen. Ik wil een verstikte stem krijgen van ontroering, tijdens het zingen van Mieke’s volkslied. En die propagandashow die mag van mij wel hoor. Wat is het toch een mooi gevoel, Europeaan te zijn. Samen met Jan Peter, samen naar de horizon, Europa tegemoet.

Geplaatst op

Geen leven

Ruim 55% van de jongeren zegt zich geen leven te kunnen voorstellen zonder MSN Messenger. Dat blijkt uit een onlangs  gepresenteerd onderzoek onder 2.800 gebruikers van de chatservice.
Ook blijkt voor jongeren de computer het belangrijkste apparaat in hun leven, twee keer zo belangrijk als de telefoon en zelfs vijf keer zo belangrijk als de televisie. Iets minder dan 70 procent van de ondervraagden beschouwt het internet als belangrijkste bron voor nieuws, roddels en vermaak. Verder heeft bijna de helft van de jongeren wel eens een liefde leren kennen via Windows Live Messenger. Volgens Microsoft msn’en jongeren gemiddeld zes uur per week. Ook andere internetdiensten van Microsoft kennen een groot bereik. E-maildienst Hotmail heeft 6,5 miljoen accounts. Microsoft telt ongeveer 2,3 miljoen Spaces (de fotouitwissel- en blogdienst van Windows Live) en MSN.nl kent een bezoek van 3,4 miljoen unieke gebruikers per maand.Er vinden in Nederland elke maand 2,5 miljard gesprekken plaats via de messenger door ongeveer zes miljoen accounts. Het gemiddeld aantal contactpersonen is 83.

Ik heb drie dochters. Zodra die thuis zijn, gaat in het algemeen direkt hun computer aan, en dan natuurlijk ook automatisch Messenger . Gruwel als het internet er eens een keer uit ligt.
Enige tijd geleden was dat voor langere tijd het geval. Geheel in lijn met de uitkomsten van het onderzoek bleef toch ongeveer alle dagen de computer, en dus ook Messenger, aan staan. Men zat daarbij wat lamlendig beneden op de bank naar het scherm van de laptop te staren, en van pure narigheid werd er maar weer eens een spelletje patience gepleegd. Een spelletje, nou, vooruit dan maar, zolang het maar wel op een beeldscherm is.
Zo is dus het leven zonder Messenger: met een gezicht als een oorwurm beneden bij de ouders op de bank. Elke ochtend wakker worden, een eerste blik op het beeldscherm: nog steeds geen internet. Ook geen kans op liefde dus, die komt tegenwoordig in de vorm van een riedeltje en de mededeling: “Adonis heeft zich aangemeld”.  Eens kwam er dus zo’n Adonis het leven binnen. Hij had rijke ouders, woonde in een villa, was 18 jaar en zou in een film meespelen. Of er maar even een ontmoeting in de lunchroom van de HEMA ( hoe prozaïsch ) geregeld kon worden. Dochterlief kon maar niet begrijpen dat vader dit niet zo’n geslaagd idee vond en dat Adonis misschien wel eens een vent van zestig met kunstgebit zou kunnen zijn. Wilde vader ook nog het telefoonnummer van Adonis hebben om even met de aanstaande schoonouders te overleggen. Die waren net toevallig op vakantie. Jaja, hoe afschuwlijk moet je leven zijn als je zo stokoud bent als ik en niets van Messenger begrijpt em je dochter wel…..

Zes uur per week zitten ze achter MSN, om met hun 83 contactpersonen te praten: “Soow, wast leuk op sgoowl?”. En dat 83 keer.  Ik geloof dat ik twaalf contactpersonen heb of zo. En die zijn nooit online. Die weten niet hoe het moet, denk ik. Die zijn ook van mijn leeftijd, hè?

Geplaatst op

Kafka (2)

 

’t Is zaterdagmorgen: geen Volkskrant, maar – tot mijn afschuw en verbijstering – een Telegraaf in de bus, die je ook op zaterdag in 10 minuten hebt uitgelezen. Het hele ontbijt was dus ontredderd, want een goed leesbare krant hoort bij het zaterdagochtendritueel. Ondertussen had ik natuurlijk de bezorgservice gebeld: “U krijgt nu een keuzemenu te horen”.
Wonder boven wonder kreeg ik op een gegeven moment een echt mens aan de lijn, hetgeen tegenwoordig een vrij unieke ervaring is. Er waren al meer klachten geweest, vandaar. Nee, de krant wordt absoluut vanmiddag nabezorgd, er zal een speciale melding van gemaakt worden. Nou, mooi niet dus. Maandagmorgen maar gelijk weer gebeld.
“Ja dat is heel vervelend meneer, nou, dan komt de krant van zaterdag alsnog vanmiddag.”
Die middag viel er een tweede maandagkrant in de bus. De bezorgservice was het nu wel met mij eens dat de bezorging in het dorpje B. blijkbaar in handen is van een der nazaten van Bokito. Vandaag zou de krant alsnog bezorgd worden, wat vanzelfsprekend niet gebeurde.
Dus belde ik bij thuiskomst maar weer eens met de bezorgservice, die mij geduldig door het keuzemenu leidde, waarna ik zou worden doorverbonden met opnieuw een echte medewerker. Deze medewerker nam echter niet de moeite om op te nemen maar verbrak na enkele minuten tot twee keer toe de verbinding. Dan maar de redactie gebeld, waar men natuurlijk diep geschokt was. “Nee, u wordt altijd doorverbonden!”
“Nou, ik dus niet!”. Of ik de zaterdagkrant alsnog wil hebben. Dat wil ik dus zeker, ook al zal hij opnieuw gedrukt moeten worden. Het is nu een principe-kwestie geworden. De krant wordt nu morgen per post verstuurd. Wie weet krijg ik dan zaterdag nog de zaterdagkrant van afgelopen week. Ik hou u op de hoogte.   

UPDATE 13/12:

Nog steeds geen krant natuurlijk. Wel heb ik weer gebeld, je leert de mensen daar een beetje kennen zo. Of ik mezelf dan misschien maar publiekelijk moest verbranden om wat aandacht voor mijn zaak te krijgen. Nou, er was nu een mevrouw, die ging hem dus nu echt zelf heel persoonlijk op de bus gooien. Wij wachten af. O ja, ik verblijd me ook al heel erg op de komst van de bezorger met zijn Nieuwjaarwenskaartje. Ik hoop hem persoonlijk te woord te staan. Wordt gezellig. 

Update 18/12

Ja, nog steeds niks natuurlijk. Die aardige mevrouw die hem op de bus zou gooien, heeft blijkbaar zichzelf uit pure wanhoop vóór de bus gegooid. Ik verdenk nu ook de post van een geheime samenzwering tegen mij, samen met de Volkskrant. Twee keer een krant op de bus, twee keer niets aangekomen. Zal ook wel iets met de inlichtingendienst van doen hebben. Subversieve vent, die B.

Geplaatst op

Kerstsfeer

Ergens in Akkrum of die buurten is een huiseigenarenvereniging in actie gekomen tegen één van haar leden wegens tè uitbundige kerstversiering. Buurtbewoners stoorden zich aan al die overdadige lichtjes en op hol geslagen rendierkuddes.
Nu, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. All ergens wansmaak de kop op steekt is het wel bij kerstversiering, en hoe meer tokkie, hoe wanstaltiger het schijnt te moeten worden. Ik zou toch emigratie naar een zwaar islamitisch land overwegen als mijn buren een verlichte opblaasbare reuzenkerstman van twee meter hoog in de tuin zouden installeren ( ik zie ze er trouwens wel voor aan ) , of zo’n van de Wallen ontsnapte roodverlichte arreslee, mogelijk nog vergezeld van bijpassende muziek als “Rudolf the red nose reindeer”. In de plaatselijke Marskramer alhier staat achter in de zaak een kunstkerstboom met blauw (!) knipperende lampjes. Kom je dichterbij, dan zie je dat hij op een omgekeerde paraplu staat. Uit de top komt – onder irritant gezoem – een constante stroom polystyreen namaaksneeuw, die weer in de paraplu valt. Eeuwige sneeuw. Maar € 230 . Kopuh!!!!

En al die artiesten dan met hun kersthits: zo’n Gordon, Gerard joling, Jantje Smit, het ontstijgt natuurlijk niet het niveau van de Twee Pinten. Al weer enkele dagen worden we op de radio bedolven onder zoetgevooisd gekweel. Wauwel zal zijn website dus van z’n levensdagen niet in kerstsfeer brengen hè?
Ooit gaf ik les op een huishoudschool in IJmuiden, tokkiestad bij uitstek, maar toch heb ik nergens zo’n leuke tijd gehad als daar. De kerstviering op de laatste lesdag voor de Kerstvakantie was natuurlijk een in het algemeen memorabele bezoeking die er toe leidde dat je het liefste iedereen met de koppen tegen elkaar zou meppen, een vredige kerstsfeer indachtig. Er was warme chocomel ( ging geheid over de vloer en de feestelijk gedekte tafels ), kerstbrood ( “Ik lust geen spijs!!!”), muziek ( natuurlijk “Last Christmas” van Wham ) en ik las een kerstverhaal voor ( “Zou je nu even twee seconden je mond kunnen dichthouden tijdens het voorlezen, ja, anders ga je er maar weer uit! ” ). Tijdens de geboorte van het Kindje Jezus begonnen er twee te meppen. “NU KERSTSFEER, JA!!!!!!!!” bulderde ik de verschrikte menigte toe. Dat had effect. De kerstviering verliep verder in gespannen vrolijkheid, waarna alles naar buiten vloog om illegaal vuurwerk af te kunnen steken. Toch was het gezellig, ik zou het zó weer over doen.
Nu zit ik met een digitaal schoolbord in mijn lokaal, ja, hoe maak je dan nog een mooie bordtekening van een besneeuwd kerstlandschapje en ijspegels aan de daken van het ingesneeuwde kerkje? Een druk op de knop en je hebt een compleet bewegend en sneeuwend kerstgebeuren voor je neus, mèt muziek van Wham. Nee, die kerstromantiek  die is verdwenen, smane met het krijtje en de warme chocolademelk. Breezer moet het zijn, en de kerstwens doen we wel per SMS. Met Jinglebells als beltoon.

Geplaatst op

Borsten

 

Als je op een bepaalde rijpere leeftijd komt zoals ik, ontwikkel je steeds meer vaste handelingen, eigenschappen en  -volgens sommige gezinsleden –  hinderlijke gewoontes.
Wanneer ik bij mijn gade in bed stap wordt mij geregeld gevraagd waarom ik daar wel allerlei kuchende, schrapende, hoestende en snuivende geluiden maak en niet als ik achter mijn heiligdom, de computer zit. Steevast krijg ik ook te horen dat ik eens wat meer moet bewegen en niet alleen maar achter een beeldbuis hangen.
Verder krijg ik  tijdens het autorijden geregeld te horen waarom ik altijd wat op andere weggebruikers aan te merken heb. Nu zijn dat meestal opmerkingen in negatieve zin, dus ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Jaren geleden reed ik geregeld met een collega mee naar mijn werk, van Haarlem naar Alkmaar, waarbij ik onderweg “de verkeersituatie van commentaar voorzag”, meestal in de trend van “als ik die en die automobilist was, dan zou ik zus of zo”. Of ook wel”als ik politieagent was, nou, dan deed ik dit of dat”, hetgeen aan mijn collega de opmerking ontlokte: “Als jij bij de politie zat, dan zat je bij een doodseskader”.
Al die ingeroeste gewoontes leiden dus tot ergernissen, en die zijn weer slecht voor je gezondheid. Ik moet mij dus misschien maar eens wat minder ergeren ja,  zeker als je net herstellende bent van griep, zoals ik. Minder ergeren, gezonder leven dus. In dat verband wil ik even het volgende opmerkelijke onderzoek aanhalen:

Uit een Duits onderzoek is gebleken dat mannen die naar vrouwenborsten staren hun leven met minimaal 5 jaar verlengen. Ongeveer 10 minuten per dag kijken naar de (grote) borsten van een vrouw komt overeen met 30 minuten aerobics, aldus gerontogolist dr. Karen Weatherby. Het onderzoeksteam volgde gedurende vijf jaar de gezondheid van 200 mannen aan drie verschillende ziekenhuizen in Frankfurt. De helft van de mannen werd verzocht om nadrukkelijk naar vrouwenborsten te kijken, de andere helft moest zich hiervan onthouden. Na vijf jaar bleek dat de borstenkijkers een lagere bloeddruk hadden, een kalmere polsslag en een verminderd risico op hart- en vaatziekten. “Seksuele opwinding zorgt voor een actief hart en bevordering van de bloedcirculatie. Conclusie: Staren naar grote borsten maakt mannen gezonder. Uit ons onderzoek blijkt dat een paar minuten per dag staren naar grote borsten de kans op een hartaanval met de helft vermindert”, zei Weatherby. Zij adviseert mannen boven de 40 tenminste tien minuten per dag naar borsten met minimaal cup D te kijken.

Kijk, met zo’n onderzoek kan ik natuurlijk uit de voeten. Wel weer naar dat zoiets nou weer door een gerontogolist moet worden uitgevoerd. Ik ben dus op een leeftijd die blijkbaar alleen nog interessant is voor dat soort beroepen. Binnen niet al te lange tijd wordt er over mij gepraat van: “Hij hoort nog goed voor zijn leeftijd”.
Even terug naar het onderzoek: als ik moet kiezen tussen 30 minuten per dag aerobics of 10 minuten borsten staren, dan lijkt me de keus snel gemaakt.  En dat geldt dan voor mannen  boven de veertig. Boven de vijftig heb je nog meer beweging nodig, dus lijkt me 20 minuten staren zeker op z’n plaats. Dat is 60 minuten aerobics! Wie doet mij dat na op mijn leeftijd.
Mocht dat echter met die borsten niet gaan lukken – ik kan me voorstellen dat de borsteneigenaressen daar niet meer van gediend zullen zijn -, dan is er toch weer hoop. Voor onze Nintendo Wii komt binnenkort iets nieuws op de markt: een aerobicsprogramma. Ik moet dan op een plankje wat gaan staan springen, en ondertussen op de beeldbuis mijn lichamelijke vorderingen bestuderen. Oké, het zijn geen borsten, maar met zestig minuten naar een beeldbuis staren heb ik ook geen probleem. 

Geplaatst op

Weer gelukkig met de Go Duster!

Ik heb nu toch zoiets moois gezien tijdens het koortsig zappen op TV. Er is een prachtig produkt van de firma Telsell en ik heb me dat vanuit mijn ziekbed eens even keurig laten demonstreren door een stel hysterisch nagesynchroniseerde Amerikanen, die hun volslagen vervuild meubilair te lijf gaan met een soort vibrator waarop een groene plumeau is geklikt: de onvolprezen Go Duster, voor slechts € 39,90!
De Go Duster wordt geleverd met een aantal handige opzetstukken, werkt op batterijtjes en produceert een geluid dat ligt tussen een op hol geslagen bomenversnipperaar en een neerstortende Airbus A380. Op de ene reclame zendt de Go Duster geheime antistatische x-stralen uit of zoiets, die alle stofdeeltjes vernietigen of opnemen, dat weet ik niet meer, op de andere moet men eerst de Go Duster te lijf met één of andere spuitbus.
Veel Amerikanen hebben nog van die luxaflexen uit de jaren zestig naar het schijnt met van die lamellen die je ook als snijplank zou kunnen gebruiken, en daar kun je die Go Duster nu eens heerlijk tussen rammen. Vervolgens daal je af naar een bak planten met de kleuren van rottend vleesafval, zo laat het filmpje ons zien, en daarna wordt het Go Dusteren over genomen door een blij elfenkind wat een aantal monsterlijke popjes een opfrisbeurt gaat geven. Amerikanen houden blijkbaar ook van veel krullend gietijzer in het interieur. Onder de plaat van de glazen tafel, als plantenrek, als kroonluchter aan het plafond, langs het trapgat, of gewoon als versiering aan de muur. Stofaantrekkers van jewelste dus.
Alle personages in het filmpje moeten trouwens hun hele huis vol met handige Telsell-producten hebben staan: ze hebben allemaal stralend witte tanden dankzij Rapid White Pro ( € 49,95 ), een grotere cupmaat door de Natural Bra (€ 29,95), ruig behaard door Pro Cede ( tegen kaalheid,  € 59,95), of ze zijn juist kaal dankzij Nads ( pijnloos ontharen, € 49,95), ze bewegen soepeltjes dankzij hun door Super Blue Stuff  aangepakte gewrichten (€ 49,95),   hun enge pukkels en puisten zijn geheel bedekt door Instant Cover van € 39,95, ze ademen met grote teugen hun door water-ionische technologie gezuiverde lucht in (uit de Fresh Air Globe, € 59,95), ze hebben mooie, gezonde en kleurrijke nagels door Design a Nail ( € 59,95), en ze hebben hun lichaam volledig in balans door de Bio Stabil-ketting ( slechts € 119 ).

Kortom, dank zij de Go Duster zal mijn leven verder een zegen zijn.

Geplaatst op

Herstellende

 

Geliefde lezers, oplettende typjes onder u zullen de laatste dagen hebben geconstateerd dat het met de publicaties op Wauwel wat stroefjes loopt. Wauwel gaat nog steeds gebukt onder de naweeën van een flinke griep en de gruwelijke complicaties van een bijbehorende medicijnkuur, als daar zijn een uit elkaar barstend hoofd, met alle gevolgen van dien, en een chronische dufheid. Er was gisteravond zelfs al een wat kwetsend sinterklaasgedicht, waarbij de patient fijntjes werd gewezen op de hinderlijke geluiden die hij de afgelopen dagen overdag maar vooral ook ’s nachts produceerde. Ik meen echter een licht herstel te bespeuren, hetgeen komende weekend weer moet resulteren in een serie boeiende episteltjes. Misschien morgen al. Mocht u zelf suggesties hebben, dan houden wij ons natuurlijk van harte aanbevolen.
En nu nog maar even een Rhinocaps en een heet bad.