Waarom Starbucks eigenlijk vies en duur is

Wat bezielt een mens om in een rij van 15 wachtenden te gaan staan  om uiteindelijk een exorbitant bedrag neer te tellen voor een scheut smakeloze koffie in een kartonnen bekertje met een plastic deksel er op?

Wanneer Wauwel morgen op de hoek van de straat voor een fractie van de prijs kopjes echte Senseo of Douwe Egberts in een porceleinen kelk gaat aanbieden, gaat zoiets geheid niet lukken. Ik doel natuurlijk op Starbucks; op Twitter las ik over iemand die vanuit Rotterdam even naar Schiphol treint – vermoedelijk met de nieuwe Fyra – om daar een bakje koffie bij Starbucks te doen.  Alleen die laatste worden al: bij Starbucks doe je geen bakje koffie; daar onderga je een unieke, ultieme coffee-ervaring.  En dan maar hopen dat iemand jou daar ziet met dat stukje karton in je hand, want anders heb je daar voor niets een half uur rond gehangen, hopend dat je het slappe kartonnen bekertje niet teveel plet want anders krijg je het kostbare goedje nog over je Van Gils beleving heen ook.

Petje af voor firma’s als Starbucks en Apple en al die andere die een ster zijn in het manipuleren van mensenmassa’s , of juist van hen die daar denken boven uit te steken, en in het verkopen van grote delen gebakken lucht. Ik heb nu ruim een jaar een dure MacBook Pro, die ik na lang zeuren van mijn baas heb gekregen. De sensatie van het openen van de maagdelijk wit kartonnen doos, het strelen van het materiaal, voelend als de huid van een ongerepte maagd. Bijna het idee hebben dat je witte stoffen handschoentjes moet aantrekken bij het uitpakken van je iPhone, om toch vooral dat goddelijke apparaat daar in het binnenste maar niet te bevlekken…. Geestelijk klaarkomen in optima forma, daar gaat het om in de Belevingseconomie.
Je loopt natuurlijk niet in een ONDERBROEK van de Hema of de Scapino; daarvoor kies je met zorg uit de men’s underwear-lijn van Bjorn Borg, tot het moment waarop je die ook op een slechte dag in de rekken bij de Wibra ziet hangen. Dan is je belevings-zeepbel wreed doorstoken en moet je weer op zoek naar een nieuwe unieke experience.

Ik vind die MacBook eigenlijk een rotding, het toetsenbord typt erbarmelijk, ik mis allerlei handige windows-trucjes, maar ja, het blijft natuurlijk wel een Mac, en als je zo losjes met het ding onder de arm  – het verlichte logo naar het publiek gekeerd –  een zaal binnen wandelt, dan voel je een eerbiedige stilte neerdalen over die eenvoudige zielen: “Kijk, hij heeft een Mac….”

Hoe gek zijn we geworden. Coffee Latte klinkt natuurlijk oneindig veel interessanter dan een kopje koffie met melk, een wanneer je goed zichtbaar voor het keukenraam staat te klungelen met je duur aangeschafte  glimmende pasta-machine heeft dat natuulijk vèt impact op de rest van de buurt, want daarmee toon je dat jij geen loser bent die bij de weekaanbiedingen van de Aldi ook de spaghetti niet versmaadt.

Ik vind Starbucks duur en smakeloos, op de Caramello Frappucino na, maar dat kun je dan ook geen koffie noemen. Ik vind mijn Apple MacBook Pro eigenlijk niks bijzonders en soms regelrecht onhandig in het gebruik. Mijn shirts van Ralph Lauren verkleuren in de was ( dat komt vast doordat ik een goedkoop wasmiddel gebruik ).  Ik eet net zo lief een frikandel in plaats van Carpaccio. Of visstick voor forel.  En ik wacht wel tot ik mijn favoriete merk een keerje bij de Bentex tegenkom.

Een tip: Neem een thermoskan met koffie mee van huis en ga naar Schiphol of  Utrecht Centraal. Vis daar de gebruikte starbucksbekertjes uit de prullenbak. Giet de inhoud van je thermoskan in het bekertje en ga wat interessant met je verlichte MacBook Pro aan zo’n sta-tafeltje staan typen.  Succes verzekerd……nog nooit zo’n hoge eigenwaarde gevoeld….

Een mens is soms een schaap, wat denkt voor de kudde uit te hollen, maar wat toch elke keer weer die dam tegenkomt. En het kan heel vermoeiend zijn om elke keer weer op zoek te moeten naar een nieuwe dam. Ik zou zeggen, graas nu eens een keertje rustig in de eigen wei, ook daar kan het gras heel lekker zijn en het scheelt een hoop gestress. En ook van dichtbij gezien lijkt het ene schaap toch wel heel erg op het andere.

(Lees)voer voor schapen: De Belevenis-economie, van Pine en Gilmore 
( Interessanter: “The Experience Economy, from Pine and Gilmore )