Er zijn van die klusjes die dus nooit afkomen. Wij wonen hier nu bijna 20 jaar en nog steeds zie ik ergens in een achtergesteld hoekje een randje vloerbedekking van de vorige bewoners. Achter de bank moet nog steeds een stukje plint tegen de muur bevestigd worden.
Ik zou al een half jaar een handdoekrekje aan het keukenkastje maken. Ik moet al drie maanden de keukenlevenrancier bellen over iets wat niet in orde is. Op zolder ligt een groeiende stapel overhemden en sokken die ik zelf in mijn eigen kast moet opruimen omdat het vrouwvolk hier tot muiterij is gekomen.
Ik mag rustig stellen dat ik heel aardig kan klussen. Zoiets wordt natuurlijk ook ingegeven door valse zuinigheid, want de klussen stranden meestal in de afwerking. Zelden wordt iets afgemaakt. Huur mij dus nooit in, tenzij u mij een jaar over de vloer wilt hebben voor het aansluiten van een wasmachinekraaan of iets dergelijks. Klussen is leuk, ware het niet dat ik voortdurend alles kwijt ben. Ik leg een centimeter naast mij neer, en als ik hem een halve minuut later nodig heb, is het ding verdwenen en kan zoiets je tot dolle woede brengen. Of ik zaag iets met veel geploeter en gemeet, om dan te ontdekken dat het net een halve centimeter te ruim uitvalt, en de Karwei is natuurlijk al dicht dus ligt zoiets iets weer een halve dag stil, wat makkelijk uitmondt in één of meerdere jaren. Het boortje is weer nèt te dik, het plankje nèt te dun, de houtlijm nèt een paar dagen geheel verdroogd.
Wat ook zo vreselijk is: de rommel om je heen tijdens het klussen. Zaagsel op de vloer, schroefjes waar je met je knie bovenop gaat leunen, en dan moet je met je gebroken rug als alles enigszins klaar is ook nog opruimen. Laatst parket gelegd, wat in een impulsaankoop was aangeschafd. De eerste vierkante meters vliegen er op, maar dan de rest. Er komt een moment dat je na elke plank tien minuten op de bank gaat zitten kijken naar het resultaat. En dan nog die plinten dus.
De hele week hingen er in huis overal briefjes, die mij er op dringende wijze aan herinnerden dat er in totaal nog zo’n drie meter plint gelegd moest worden. Dat heb ik vandaag dus gedaan; enorme voldoening, gevoelens van stoere mannelijkheid, een ongekend tempo want drie maanden na het parket liggen nu ook de plinten. Maar nu heb ik nog een kiertje ontdekt, waarvoor ik drie maanden geleden nog een opvulkit gekocht heb. En ja hoor, dat is dus nu verdroogd.
Het houdt nooit op. Straks maar eens horen wat het gezin nu weer voor vervelende klusjes bedacht heeft.
Beste Rein, Bernard ligt altijd in een deuk om jouw stukken, nu zit ik even achter zijn laptop, hij had net het stukje over de verdwaalde trabant opnieuw gelezen, ik moest dat echt lezen vond hij. Deed ik dus en dat stuk over jou als klusjesman er bij en dat bracht ook mij in een deuk, want wij zitten op dit moment ook tussen schroeven en moeren en schuurpapier en verf en troep. Dus veel herkenning. Bedankt! Margriet