Wauwel

Het is weekend, dus het mag wat minder serieus. Morgen ga ik eens naar de eerste echte algemene ledenvergadering van de Vereniging Beter Onderwijs Nederland, waar ik lid van ben! Beter Onderwijs heeft het competentie- of natuurlijk leren op de korrel. Nu gaat dat op mijn school òòk ingevoerd worden, maar wij doen dat, ouderwets en behoudend als wij zijn, met kleine stapjes en volgens het lofwaardige principe: onderzoekt alle dingen en behoudt het goede! Ik moet ook toegeven: naarmate ik mij meer in het competentieleren verdiep ontdek ik een aantal dingen waar wij wel iets mee zouden kunnen. Vooral niet te veel natuurlijk, maar toch. Morgen dus de vergadering. Ik verheug me daar bijzonder op; hoe zal het daar zijn? Veel pers? Camera’s? De buitenstaander – en misschien ook de binnenstaander – verwacht daar mogelijk een grote verzameling totaal verzuurde schoolfrikken, met van die kleurloze ruitjesjasjes met stukken op de mouwen. Pijprokers met gele tanden. Sigarettenrokers met gele vingers en een vergeelde snor. Mensen die onder de krijtvlekken zitten. Mannen met een pak frommelige proefwerken in een uitgezakte bruine schooltas, waarvan het hengsel op half zeven hangt. Van die figuren die tijdens de inleidende toespraak nog even snel aan het corrigeren slaan. Een docent met geruite sokken. Eentje met een mobiele telefoon met nog een antenne er op. Van die manvrouwen met een grote rammelende sleutelbos met schoolsleutels aan een bruine riem. Bulstronktypes. Een leraar met een heel bosje Bic-pennen ( vooral veel rode ) in zijn borstzak. Ook veel linnen schoudertasjes. Een oude lerares met een kunstheup en een wrat op haar neus. Een leraar met overvloedig zwart krulhaar uit de oren. Blouses en overhemden met koffievlekken. Drinken nog uit een mok met Donald Duck er op. Het gaat ècht gezellig worden. Ik hoop ook ernstig op badges; kan ik eindelijk zien wie de auteur is van dat stukje waar ik zo schaterend om gelachen heb. En natuurlijk lekker gorten met z’n allen, en roddelen over het management natuurlijk. Veel: “Ook kijk, bij jullie dus óók al!” Ik hoop op niet al te veel toespraken, maar wel veel lange pauzes, lange wandelgangen. Gezellie! Verder hoop ik de woorden “missie”en “visie” op deze dag niet te horen. Wie weet is er ook nog een hele grote oploop: om Lizzy Tabbers heen, bijvoorbeeld. Maar, wat men ook denkt , en hoe we er ook uitzien ( ja, zo’n jasje kan na dit verhaal natuurlijk ècht niet meer ): we hebben allemaal wel hart voor de zaak!

“Studenten kunnen niet meer spellen”, zo berichtte ons het NRC. “Studenten zien de Nederlandse spelling en grammatica steeds meer als een obstakel. Uit een rondgang langs hoogleraren komt dit feit bovendrijven. “Twintig jaar geleden viel het op als iemand slecht spelde en formuleerde”, zegt Janny Hoekstra, hoogleraar direct marketing in Groningen. “Tegenwoordig valt het op als iemand géén fouten maakt.”Vanaf deze week is er door de Erasmus Universiteit in Rotterdam een bijspijkercursus Nederlands opgezet voor eerstejaars rechtenstudenten. “Er kwamen steeds meer klachten van hoogleraren dat de eerstejaars niet meer konden spellen en slordig geschreven werk inleverden”, zegt Jeanne Gaakeer, hoogleraar rechtstheorie aan de Erasmus. Ook de Haagse Hogeschool heeft een cursus Nederlands in haar programma opgenomen. De Universiteit Leiden overweegt een taaltoets en de Universiteit van Amsterdam is een website begonnen voor taalproblemen.De laatste diende vorig jaar een verzoek in voor subsidie voor een bijspijkercursus Nederlands aan haar rechtenfaculteit. Faculteiten van de Vrije Universiteit en de universiteiten van Utrecht, Tilburg en Groningen en de Hogeschool van Amsterdam brachten hun steun uit voor het verzoek. SURF, een samenwerkingsverband in het hoger onderwijs, legde de aanvraag echter naast zich neer.
De oorzaak voor het dalende taalniveau wordt dikwijls gezocht in het basis- en voortgezet onderwijs, waar men steeds minder aandacht besteedt aan spelling en grammatica. Daarnaast “heeft de jongere generatie een beeldcultuur in plaats van een leescultuur”, zegt hoogleraar Gerard van Wissen van de UvA. “Ze zijn hooguit gewend aan snelle, korte berichten. Langere stukken schrijven is voor hen soms heel gecompliceerd.”

Van de rekenprestaties durf ik me al helemaal geen voorstelling te maken. Op Fok.nl, een site waar heel veel zich student noemende jongeren hun mening kunnen spuien, is natuurlijk ook over dit onderwerp een boeiende discussie losgebarsten, welke hier is te volgen. Het taalgebruik is inderdaad bij vlagen hilarisch.
Een en ander illustreert treffend de terechte zorgen van de diverse hoogleraren. Maar ach, je kunt het natuurlijk ook van de andere kant bekijken: over nog eens twintig jaar zijn de huidige studenten ook weer hoogleraar, en die zul je dan in ieder geval niet meer horen klagen over het taalniveau, aangezien ze toch niet weten of je nu “klagen”of “klachen” moet gebruiken.

In de Volkskrant stond deze morgen een artikel ( hier te lezen! ) wat bijzonder humoristisch zou kunnen zijn, ware het niet dat de auteur, ene Lizzy Tabbers , senior adviseur bij de KPC-groep en schrijfster van het boekje met de intrigerende titel “Dit is zó leuk, mág dat wel? Over de start van een nieuwe school met een nieuw concept“, haar taak uiterst serieus blijkt op te vatten.
De schellen zijn mij als eenvoudige Untermensch, als simpele docent, helemaal van de ogen gevallen, want ik weet nu dat het Nieuwe Leren een heuse Paradigma Shift is, een collectieve visie op een deel van de werkelijkheid die wordt vervangen door een veel meer genuanceerde visie. Het Nieuwe Leren is een historisch proces! Dat ik dat niet eerder heb gezien! Maar ja, dat komt natuurlijk doordat ik geen Senior Adviseur ben, en dus totááál geen verstand van zaken heb. Ik sta alleen maar dertig jaar voor de klas, en ja, dan ben je wel een enorme autoritaire sukkel in een ivoren toren.

Sinds vanmorgen weet ik dat het kind – al vanaf de peuterleeftijd – een zelfstandig wezen is met een eigen wil. Die peuter staat ’s ochtends vroeg al voor de moelijuke keuze welk pakje drinken er mee moet naar de crèche, als moeder haar gewichtige dagtaak als bijvoorbeeld senior-adviseur gaat vervullen.
Als de peuter wat ouder wordt piekert hij of zij zich suf over de vraag hoe het toch komt dat er niet wat meer invloed op het onderwijsleerproces kan worden uitgeoefend.
Het Nieuwe Leren heeft zijn point of no return al lang bereikt, maar dat weet iedere weldenkende onderwijsgevende inmiddels wel. Geheel in de stijl van het door de auteur zo verfoeide klassieke onderwijs wordt ons dit van bovenaf door de strot geduwd, waarbij gemakshalve voorbij wordt gegaan aan de invloed die je zelf als uitvoerder van deze bedenksels op dit leerproces zou willen uitoefenen.
Bij verder lezing van het artikel komt de ware aap uit de mouw: de man mag zich niet langer boven de vrouw verheffen, de blanke niet boven de zwarte, de pastor boven de gelovige! Gelijkwaardig moeten we zijn! Nooit meer zal ik mij verheven en neerbuigend door de gangen van mijn onderwijs mogen spoeden. Hoe slecht was ik vroeger, en hoe erg moet Mejuffrouw Lizzy Tabbers wel niet geleden hebben toen zij nog als een soort uitgebuite en onderdrukte slavin de schoolbanken bevolkte. Gelukkig kan zij nu haar jaren opgekropte frustratie en woede jegens de mannelijke tiran die de docent vertegenwoordigt eens uiten middels de invoering van het Nieuwe Leren. Nooit meer onderdrukking en slavernij! Eindelijk kan ik het juk van deze achterhaalde verhoudingen ( zelfs de SGP wordt er bij gehaald ) als een bevrijding van mij afwerpen.
Iedereen die ooit tegen het Nieuwe Leren was heeft op het Gymnasium gezeten, zo lezen wij. Ook al zo’n afgrijselijke instelling! Elitaire zooi! Nee, juffrouw Tabbers heeft een visioen: dankzij het Nieuwe Leren zullen VMBO-leerlingen ( sorry: studenten) hun coaches, begeleiders of tutors smeken om ook een moduul Latijn aan de leervraag toe te voegen, leergierig als zij door dit Nieuwe Leren zijn geworden. En Lizzy weet al, dat de huidige classicus dat een fantastisch perspectief zal vinden! “Sex”, een woord uit het Latijn, gaat daar geheid scoren en doet het ook leuk in het portfolio.

Dat gaat allemaal lukken dankzij ruime scholen met activerende materialen. Ik zou zeggen: leg een paar mobieltjes, een Nintendo DS en een zak chips neer, boven op een stapel Story’s. Dan kom je al een heel eind.
En het benodigde geld? Dat komt er wel, daar zal niemand zich zorgen over maken, zo besluit Lizzy haar hilarische artikel; “ook de organisatieadviseurs niet“
Nee, dàt hoef je mij niet te vertellen……