Winnen of verliezen? ( met bijbehorende toespraak )

Wel, de grote dag is dan aangebroken: de prijsuitreiking van de Dutch Bloggies 2008, waarbij Wauwel meedingt naar de titel “Beste Weblog op Onderwijsgebied”.
Vanavond zullen we het weten. Wauwel is zich nu geestelijk en lichamelijk helemaal aan het voorbereiden: nog even naar de kapper, nette schoenen poetsen, een toeristisch gidsje voor Den Haag kopen, de treinenloop bestuderen, pakje boterhammetjes smeren voor onderweg, de paraplu controleren op gaatjes, want regen en sneeuw voorspeld, een thermoskan met thee mee voor als ik het daar vanavond allemaal niet lust.
Wauwel bereidt nu ook twee toespraken voor, die de lezer hier straks zelf tot zich kan nemen, al naar gelang de uitslag:

Bij winst ( niet te verwachten trouwens ), dient men toespraak A te lezen. Men moet zich dan een dolgeworden, aan de hysterie grenzend publiek voorstellen, waarbij mijn woorden – telkens door donderend applaus onderbroken- nauwelijks te verstaan zullen zijn. In zo’n geval is de integrale tekst hier dus heel handig.

Bij verlies ( zeer waarschijnlijk, want de andere kandidaten hebben veel meer nuttige tips voor het onderwijs, en ja, die kan ik toch écht niet meer bedenken ), dient men toespraak B te lezen en toespraak A als niet geschreven te beschouwen. Ook daarbij weer een juichende menigte als achtergrondgeluid ( voor de winnaar ), waarbij men zich Wauwel dan enigszins verscholen achter een palmboompje moet voorstellen, stilletjes een hapje pinda’s tot zich nemend, het huilen nader dan het lachen, en zich afvragend waarom hij toch ooit voor onderwijs heeft gekozen en waarom hij niet gewoon loodgieter of zo is geworden, want die zijn tegenwoordig niet aan te slepen en die verdienen twee keer zoveel als de gemiddelde doorsnee-docent.

Toespraak A ( dus te lezen bij winst.)

“Landgenoten, het heeft ons zeer behaagd dat Wauwel is uitgekozen als beste weblog van Nederland op onderwijs!( donderende ovatie, flitslichten en gedrang van pers en fans voor het podium ). Ja, dank u, dank u. Vanaf heden zal het onderwijs in de lage landen een nieuwe fase in gaan. Mogelijk vannacht nog, maar uiterlijk morgen zal ik minister Plasterk in mijn computer- annex knutselkamertje ontbieden om een eerste serie verkennende gesprekken te voeren. Daarna zal ik een rondreis langs de Europese hoofdsteden ondernemen om ook daar de zaken die ik geregeld bespreek in Wauwel aan de orde te stellen. Er zal een frisse wind door de onderwijswereld gaan waaien, waarbij er weer les gegeven wordt zonder gewauwel. Onderwijsadviesbureau’s zullen sidderen in hun luxe resorts. Docenten zullen weer – losjes om zich heen meppend zonder angst voor een proces – met een blijde glimlach voor de klas staan en ’s avonds hun zieleroerselen aan het internet toevertrouwen ter lering ende vermaak, in foutloos Nederlands bovendien, niet gehinderd door enige angst voor meelezend management. Het onderwijs wordt weer leuk! Geen petjes meer in de klas! Het schooluniform komt terug! De tijden van HBS, Ambachtschool en Middelbare Meisjesschool zullen terugkeren. Vlijt en gedrag worden weer meegeteld op het rapport! 2008 wordt het jaar van de coming out van de docent, de nieuwe internet-held! Docenten aller landen, verenigt u! Het is tijd om te bloggen!” ( donderend, minutenlang aanhoudend applaus, waarna ik snel door veiligheidsbeambten in een gereedstaande limousine wordt afgevoerd.)

Toespraak B ( dit zal hem dus wel worden… )
“Hallo schat….. nou, het is niks geworden hoor. Ik dacht het al. Wat zeg je? Het is hier zo’n herrie van al die vreselijke lui hier…..Nee, ik vond er vanf het begin al niks aan……nee, ik had nooit mee moeten doen. Zonde van mijn geld ja, weer 15 euro aan een treinkaartje versmeten……Ja…. hadden we de gulden nog maar ja….Wat?…. Ja…. het ging alleen maar over sex en drugs en zo, ze waren hier volgens mij ook allemaal stoned……… ja, dat heb je in zo’n grote stad….. en dat taalgebruik…. tenenkrommend. Nooit goed onderwijs gehad, da’s wel duidelijk. Ja… ook veel buitenlanders ja…maar ik ben niet gestoken of zo, nee.
En die hapjes waren niet te eten nee, van dat Japanse visgedoe en van die zwarte korreltjes, ik geloof dat dat nu kaviaar was. Nou, geef mij naar Iglo-vissticks. Morgenavond weer lekker gehaktbal hè? Ik heb ook nog een hele berg correctiewerk. Ik heb wel een nieuwe schooltas gekocht hier, zo’n mooie bruine leren met twee vakken aan de voorkant. En een setje Bic-pennen, was in de aanbieding. …….Rode ja……Nee niet te duur, één gulden en twintig cent. O ja, euro……. ja, ik kom nou gauw naar huis…. ja, ik zal voorzichtig zijn. Leg de warme kruik maar vast in bed……en die computer gaat de deur uit.”

Geen zin

Zo voelt het dus om geen zin te hebben

Trouwe lezertjes kennen mijn voorliefde voor seminars, althans voor de uitnodigingen. In het blad “Management Team” worden de lezers uitgenodigd deel te nemen aan een ééndaags seminar met de nogal moedeloosmakende titel “Leiding geven aan mensen die geen zin hebben“. Ter aansporing heeft het seminar nog als ondertitel meegekregen: “De edele kunst van het vooruit branden“. Wie nog aspiraties had om eventueel manager te worden, is na het zien van het bijbehorende fantastisch gevonden plaatje wel genezen.
Nu geef ik 365 dagen per jaar leiding aan mensen die vaak geen zin lijken te hebben, zowel op school als de overige dagen thuis. Dat gevoel bekruipt mij in elk geval soms.

Als ik verder lees in de circulaire gaat het beeld steeds meer kloppen, waarbij ik voor mijzelf het woord “manager” even vervang door het wat simplistischer “docent” ( ook te vervangen door “ouder”, dit naar eigen inzicht ).
“In elke klas lopen ze rond, mensen die om  9 uur ( of iets later ) arriveren, om klokslag vijf uur  – in het onderwijs meestal drie uur –  weer naar huis gaan en in de tussentijd niets presteren”. Gelukkig weet men ons te melden dat ook ongeïnspireerde mensen een gevoelige snaar hebben, zodat ze niet al te veel in mijn eigen “zone van discomfort” zullen doordringen. Dat zal mij uiteindelijk helpen om “karaoke-commitment” te voorkomen. Het hele seminar is onder de deskundige leiding van iemand die ik wel eens een dagje voor de klas zou willen zien.
Dan moet hij wèl niet zo lichtgeraakt zijn als de docenten in onderstaande filmpjes, want dan loopt het weer helemaal mis.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=hut3VRL5XRE[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=KbdWVO8D8uQ[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=sKv94iuY1cE[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ymBz1pwSEnw[/youtube]

Gelukkig laat mijn Amerikaanse collega na afloop van zijn ontploffing nog wel even gezellig met z’n allen het volklied zingen…..

Hoe vertel ik het mijn vrouw?

Ja gunst, de vrouw des huizes heeft haar hielen nog niet gelicht voor de wintersportvakantie of Wauwel staat ’s ochtends vroeg al met de centimeter in de hand bij de diverse electronicaketens  hier in het dorpje B. voor de deur. Als ik na een dag zwaar lesgeven en competenties toetsen amechtig zappend op de bank neerzijg, wil ik wel eens naar een speelfilm kijken als ik geen zin heb om een stukje voor dit weblog te schrijven. Maar, met de jaren takelen ook de ogen van Wauwel ernstig verder af; die waren toch al niet denderend. Op oude kinderfoto’s ziet men mij steevast met een stoer model jongensbril op het frisch gewassen hoofd, zo’n bril met van die rubberen nopjes aan de pootjes zodat hij tijdens het gepest worden niet direkt van je hoofd vliegt.
In een rap tempo begon de dikte van de glazen astronomische vormen aan te nemen, zodat de argeloze passant zou kunnen denken dat ik mij met twee bomvrije retorten voor de ogen had uitgedost.
Je vindt jezelf als puber toch al monsterlijk, en zo’n bril maakte mijn zelfvertrouwen er niet groter op. Ik herinner mij nog pijnlijk duidelijk een dansavond in het bijgebouwtje van de kerk, toch al geen oord van zinderende erotiek. Voor het feest had ik mij – naar eigen idee, maar met zulke ogen zie je toch eigenlijk geen donder – behoorlijk hip uitgedost in een nieuwe broek ( blauw, terlenka ) en een nogal heftig overhemd ( blauw, met al heel snel grote zweetplekken onder de afgeknelde oksels ) met daarop hysterische bloempatronen. Mijn hele verschijning werd verder getooid met eerder genoemd brilletje, want als een montuur goed bevalt dan neem je als ouder natuurlijk niet om de twee jaar wat anders. En natuurlijk wat brillantine in het haar, wat mij toch telkens weer – als ik de foto’s zo achteraf zie – onbedoeld een wat Hitler-achtig uiterlijk gaf.
Ik had enorm uitgekeken naar de verschijning van twee jongedames, toendertijd beiden het object van mijn ontluikende liefde. Nu zou het gebeuren. Ondanks de bril zou ik het toch gaan maken, dankzij mijn nieuwe outfit.
Zodra zij binnenkwamen stond ik daar quasi-toevallig in hun nabijheid, en zo kon het gebeuren dat ik de ene tegen de andere hoorde zeggen: “O, daar heb je dat ei ook weer!”.
Sindsdien had ik een hekel aan brillen.
Maar goed, ik dwaal weer enorm af en daar komt u als lezer natuurlijk niet voor. Terug naar het zappen op de bank. Ik kwam tot de blijde conclusie dat ik steeds vaker de ondertiteling niet meer kon zien, ondanks het redelijke schermformaat van 82 cm.  Blij, want dat zou betekenen dat ik eindelijk ook een mooie nieuwe flatscreen kon aanschaffen. Dat moest natuurlijk wel op een tactisch moment, en zaterdag  -terwijl mijn vrouw zich richting Franse Alpen spoedde- was het moment dus daar. Direct ook maar de zaag gezet in de antieke kast waar de vorige tv in stond, dan kun je tenminste niet meer terug. Het liefst had ik natuurlijk het allergrootste formaat gehad, want wat dat betreft zijn mannen enorm kleine kinderen, maar uiteindelijk ben ik blijven steken op 107 cm, toch aardig in de buurt, en het past toch precies in mijn geamputeerde kast. Geen groot zwart blok aan de muur dus.

Het mag duidelijk zijn dat ik dit weekend wel enorm gescoord heb bij mijn dochters, alleen weet ik nog niet hoe de deuren weer dicht kunnen, want op de een of andere manier passen de scharnieren, na een hele dag ploeteren en enorme rotzooi maken, niet meer. Als dat maar vóór zaterdag in orde is, want dan is het gedaan met de pret en begint het pijnlijke proces van haar voorzichtig te laten wennen aan wat daar achter die deuren verborgen is. Maar dankzij mijn slechte ogen meen ik een goede kans te maken.

Spama

Mijn kennis van het Russisch is de laatste jaren wat achtergebleven. Maar sinds vandaag weet ik in elk geval het Russische woord voor ongewenste email: “Spama”. Men pakt de zaken daar groots aan, want ook Rusland moet tot Google bekeerd worden. Haal dus snel uw Russisch op met onderstaand filmpje.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=aCNSWwAJNZE[/youtube]

Gewoon beter kijken

Het Nederlandse onderwijs is fantastisch en het kennisniveau van onze leerlingen en studenten is ongekend hoog. Alle verhalen over lage niveaus en achterstanden zijn volkomen uit de lucht gegrepen, want deze week is uit onderzoek gebleken dat alle problemen helemaal niet aan het onderwijs liggen.
Nee, men heeft namelijk ontdekt dat veel lage resultaten, in dit geval bij de CITO-toets, liggen aan het feit dat leerlingen slecht zien. Dat drukt de scores en dus ook de resultaten in het vervolgonderwijs.
Dat verklaart tevens waarom scholen in Korea en Japan altijd zo hoog scoren: die lui daar dragen bijna allemaal zo’n kek brilletje.
Sterker nog: ik denk dat de resultaten hier in Nederland ook nog eens negatief beïnvloed worden doordat we zo slecht horen. Een beetje scholier loopt 24 uur per dag met een mp3-speler in het oor, op vol vermogen en 300 beats per minuut, en ja, dan ontgaat je wel eens wat. En áls je dat ding dan al een keer uit hebt, dan heb je toch een redelijke gehoorbeschadiging van 40 %.
We eten hier ook nog eens een keer ongezond, we slapen te weinig en we bewegen te weinig, dus het is wel duidelijk.
De oplossing: alle lesmateriaal wordt aangeboden in een enorm lettertype c.q. braille: per schoolboek rekenen we dan op een kilootje of drie, waardoor leerlingen ook de nodige fitness trainen. Alle leerlingen naast gratis schoolboeken ook een gratis brilletje. Docenten bulderen voortaan hun lessen op MP3-niveau rechtstreeks in de gehoorgang van hun pupillen.
Zo wordt onderwijs weer leuk, zoals in Japan. Daar kan zelfs een aap al de cito-toets met goed gevolg doorlopen. Deze pupil krijgt telkens heel kort een serie willekeurige cijfers te zien, waarbij hij ze dan in de juiste volgorde moet aanraken. Wie op het plaatje klikt ziet een en ander ook nog eens op film.

Klik op het plaatje voor een verbluffend filmpje

 Wie nu denkt : “Dat kan ik ook!”, moet dit maar eens even gaan uitproberen. Dat kan hier. En als uw kennisniveau een beetje tegenvalt: zeker geen brilletje op gehad.

Knap uiltje

Je zal in Japan wonen. Ten eerste hebben ze daar een redelijk onverstaanbare taal, ze zijn allemaal erg klein , dicht opeengepakt en hebben tot overmaat ook nog volslagen hysterische tv-programma’s, waarbij de Italiaanse shows in het niet vallen. Onderstaand filmpje trof ik aan op collega Flabber, die het op zijn beurt weer van YouTube gejat heeft, zoals het een goed internetter betaamt. Japanners zijn -dat weten we wel – gek op beestjes in alle soorten en maten, van Tamagotchi tot walvis, van fijngeprakt bij een glaasje sake tot electronische huishond. Klein heeft toch wel de voorkeur, vandaar de hoofdrol voor dit uiltje in een onbegrijpelijke tv-show, waar een dolenthousiast publiek van blijkbaar Japanse ornithologen zich te buiten gaat aan een avondje gezellig vogelspotten. Zeker de moeite waard, al zal de clou u en mij ontgaan.

[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=ChTsGDPcCdY[/youtube]

’t Zit in ’t bos en ’t zegt: “Oehmmmmmmmmmm!”

Een groepje managers aan het chanten 

Wel, wie als rustzoekende wandelaar meent op 27 maart de bosrijke omgeving van Baarn te doorkruisen, kan maar zo – al dan niet onaangenaam – getroffen worden door een soort oerklanken, die daar ergens vanuit het uitbottend struweel opklinken en die worden geproduceerd door een groepje lieden in casual – want inspirerend dagje uit – kledingstijl. Ter verhoging van de feestvreugde begeleiden zij zichzelf ook nog eens op zelf meegebrachte, eenvoudige muziekinstrumentjes. Het gaat hier niet om het oproepen van buitenaardse wezens; ook is dit niet een duister middeleeuws gezelschap wat zich voorbereidt op het slachten van een heks;  en ook geen lang verborgen Vrijmetselaarsloge die een bloedige staatsgreep voorbereidt.
Nee, we hebben hier te maken met een goepje onderwijsmanagers die hebben ingetekend op een “pro-activerende” dag vol spirituele intelligentie volgens de Zeven spirituele wetten van succes. ’t Begint eigenlijk toch wel erg op een geheim genootschap te lijken. 

Zo’n dagje telt natuurlijk een aantal onvermijdelijke workshops, want zoiets verdient vrij makkelijk voor het organiserend comité. De manager leert dienstbaar te zijn, een nieuwe trend. In een andere workshop leert de spirituele leider dat integriteit leidend is voor zijn SQ, maar wat die afkorting betekent, weet ik niet. Niet genoeg leiderschap bij mij blijkbaar. Ze kunnen ook iets doen aan de intuïtieve ontwikkeling, en die workshop werkt veel “vanuit stilte”. Zoiets brengt natuurlijk wel het risico van indommelen met zich mee, want na de middagsherry zo’n paar uur op een katoenen matje stilzwijgend naar de gaten in je sokken kijken ( want daar had je even geen rekening mee gehouden )  leidt gauw tot wegzakken, en het bloedserieuze gezicht van de workshopsleidster doet je ook al niet juichend een gat in de lucht springen en denken dat je zweeft.
De laatste workshop behandelt hoe je de goede stroom der dingen naar je toe kunt laten komen, en aangezien we dan intuïtief ( net geleerd ) toch aan geld denken, zal het daar wel druk worden.

Het hoogtepunt van de dag brengt mij weer naar het begin van dit verhaaltje: ter volmaking van het spirituele karakter gaan de cursisten gezamenlijk “een heel bijzondere mantra chanten”. Mèt de meegebrachte instrumentjes dus, en wie bij chanten denkt aan een zeemanskoor, heeft het weer helemaal mis. “In elke havenkroeg een lief en zij heeft een hart van prikkeldraad”, dat is natuurlijk niet echt spriritueel.
Ik zou het management ernstig en dringend willen verzoeken om van deze afsluitende sessie  een filmpje te maken, zodat we het allemaal als lichtend voorbeeld en diepere inspiratie op YouTube kunnen volgen. Wordt geheid een hit, mogelijk ook nog kanshebber voor Funniest Homevideo. Maar het hoeft eigenlijk niet eens, we zien zó wel aan het aura wat hen na deze dag stralend omgeeft en aan de paar centimeter die ze boven de vloer zweven, wat voor spirituele dag  men heeft gehad. Ik wil ook!