Wauwel

Er was er eens een verwend prinsesje en dat was dertien jaar oud. Ze heette Aura. Ze had bijna alles wat haar hartje begeerde. Ze hoefde maar met haar vingers te knippen en haar vader en haar moeder stonden voor haar klaar. Die zorgden er voor dat het haar aan niets ontbrak. Het meisje had de hele wereld al rondgereisd, en was ere-burger van Duitsland en Nieuw Zeeland. Aan één ding had het kindje nooit genoeg, dat blijkt wel weer. Ze moest altijd meer, meer, meer.  En zo dachten haar ouders er ook over.

Op een dag zat het prinsesje te denken wat ze nu eens voor haar verjaardag wilde hebben. Dat was moeilijk, want – zoals we allemaal weten – prinsesjes hebben alles al. Het enige wat ze niet had, dat waren vriendjes.  Dat is ook een beetje moeilijk als je zo anders bent dan de anderen, en als je ouders dat ook vinden. Dat is nu eenmaal het trieste lot van prinsesjes. Die staan altijd een beetje buiten de werkelijkheid, en de ouders ook. Zo droomde het prinsesje voort, en in één van haar dromen zag zij zichzelf in een bootje rond de wereld varen.
“Dat wil ik doen!” sprak zij bij zichzelf toen zij de volgende ochtend in haar bedje wakker werd. “Ik ga niet meer naar school, maar  ik ga gezellig helemaal in mijn eentje de wereldzeeën ontdekken.”.
Haar ouders waren direkt enthousiast. Die school, daar leerde  je toch niks meer, en ze hadden het meisje toen ze nog heel klein was ook al zelf les gegeven ( vandaar dat het prinsesje er nu misschien wat vreemde ideeën op na hield ), vriendjes had je op die leeftijd ook niet nodig en een kind van 13 kon best twee jaar zonder haar ouders. Haar vader zorgde voor een boot ( “De VOC” ) en stond op het punt het prinsesje uit te zwaaien, toen er iets naars gebeurde.
Er kwamen allemaal boze stomme mensen, die zeiden dat het prinsesje nog te jong was, en dat het een verwend nest was, en dat de ouders uit de ouderlijke macht gezet moesten worden en meer nare dingen. Dat waren de ouders en het prinsesje niet gewend. Het meisje had altijd direkt haar zin gekregen, en net als alle andere dertienjarige kleine meisjes vond ze zichzelf al vreselijk groot en intelligent. Zij en haar ouders begrepen niet dat er ook nog gewone mensen waren, die zich aan afspraken en regels hielden, en die er aan gewend waren dat niet alle dromen uitkwamen en dat het soms ook wel eens goed was het maar bij dromen te laten.
Het prinsesje trok een pruillipje en haar vader haalde er in schuimbekkende woede een gladde advocaat bij. Deze onderzocht het meisje en kwam tot een verbazende ontdekking: in plaats van blauw bloed -het prinsesje was tenslotte van adel –  had het meisje zout zeewater in haar aderen!  Nou, als dat geen bewijs was, dan wist hij het ook niet meer.  Nu zou het meisje zeker vrij van school krijgen. Zie je wel dat zij bijzonder was? En er was vast wel ergens een docent die zo achterlijk was om het meisje af en toe op zee wat sommetjes door te sturen als dat zo uitkwam in de drukbezette agenda van het zwalkende prinsesje. 

Ze hadden schoon genoeg van de boze bevolking, en het prinsesje besloot dat ze niet meer in dit land wilde wonen. Nou ja, dat besloot ze niet zelf, maar dat hadden haar vader en die advocaten-meneer voor haar bedacht. Zo zou niemand meer iets over haar te zeggen hebben, en als je gewend bent dat er voor jou geen regels zijn, is dat wel zo prettig. De ruzie liep steeds verder op. Uiteindelijk besliste de rechter dat Aura net als de gewone mensen een gewoon prinsesje moest blijven en vooral een gewoon kind, wat droomt en onvervulde wensen heeft, net als alle andere kinderen. Want als je niets meer te wensen hebt, dan word je wel een heel naar en eenzaam kindje en krijg je misschien wel nèt zo’n harteloos karakter als je ouders. Het prinsesje moest eerst heel hard huilen, en nog harder toen ze hoorde dat ze toch gewoon bloed in haar aderen had.

Maar toen ze eenmaal in september gewoon in de klas zat en weer een hoop nieuwe vriendjes kreeg en geen vriendjes die wel een financieel slaatje uit haar wilden slaan, vond ze het toch wel fijn. Het was heerlijk om weer gewoon te zijn. En in haar agenda, tussen de plaatjes van K1 en K2, stond ook een plaatje van haar boot. Daar zou ze later, als ze groot was, een grote tocht mee om de wereld gaan maken. Wat heerlijk was dat voor dat prinsesje, dat nu geen prinsesje meer hoefde te zijn en het was eigenlijk best een heel lief meisje. En dat dromen niet altijd bedrog zijn, dat blijkt wel uit het feit dat zij, toen zij volwassen was, haar boottocht maakte, nadat ze de school moet goed gevolg had afgerond.

En haar ouders? Ja, die begrijpen het nog steeds niet. Die zijn naar een ver land verhuisd. Ze gaven toch al niet veel om hun kind. En het prinsesje leefde nog lang en gelukkig en maakte nog vele zeiltochten om de wereld, met haar bootje VOC. Daardoor werd ze later ook nog ere-lid van het CDA, en Balkenende adopteerde haar, bij gebrek aan ouders.

O ja, elke gelijkenis met bestaande personen of situaties is natuurlijk louter toeval.  😉