Onlangs las ik een leuk stukje over de stelling: ‘Nordic walking moet verboden’ worden. voor die onsportievelingen onder ons, waar ik mij zelf trouwens ook toe reken: Bij Nordic Walking is het de bedoeling dat je jezelf met ferme pas, steunend op twee stokjes als een soort invalide snelwandelaar door een natuurgebied begeeft, waarbij je door je gehijg en geploeter geen tijd hebt voor een gesprek met de medemens of voor een blik op het omringend struweel.
Een nieuwe rage na de trilplaat, de sauna-belt, het body-shapen, stepping of hoe het allemaal moge heten.
Wanneer ik ’s morgens voor de spiegel sta aanschouw ik daar een gezet persoon van middelbare leeftijd, met stevige buik. Kortom, ik vind dat ik eigenlijk nog een lichaam heb als een jonge god, hoewel mijn gezin daar ernstig anders over denkt en dat ook te pas en te onpas laat horen.
Komende zomer reis ik weer af naar de Franse Rivièra, met als ongekend hoogtepunt van de dag ’s morgens het verpozen langs de rond van het zwembad en ’s middags langs het strand. Voor iets anders is het te heet. Dat zijn zware dagen, want ik ben gewoon twaalf uur lang bezig mijn buik in te houden. Reken maar dat dat vermoeiend en inspannend werk is. Zelfs bij totale bewegingsloosheid vergt dit nog zware spierinspanning. Zou erop zulke momenten minder vrouwvolk in mijn naaste omgeving verblijven, dan is er ruimschoots gelegenheid om even te rusten en de buik te ontspannen.
Ik zou dus al die Nordic Walkers willen adviseren om hun vakantie aan het stand of langs het zwembad door te brengen: je krijgt er ongelooflijk sterke buikspieren van, en je hoeft niet meer als een kudde op dol geworden struisvogels op gipsbenen door omze fraaie natuur te rennen.