Auteur: Rein Bijlsma

China wordt naar verhouding maar door een handjevol toeristen bezocht. Als er dan zo eentje komt, is die al snel een bezienswaardigheid, en die moet dus gefotografeerd worden, bij voorkeur pontificaal, maar soms ook heimelijk. Dan wordt er net zo lang heen en weer gedrenteld totdat jij bijna het volledige zicht op de te fotograferen tempel of het standbeeld van de grote roerganger ontneemt, maar dan heb je ook wat. Liefst met het enige kind er bij, en daarna met de vader en vervolgens met de moeder. Leuk om straks thuis te laten zien, zo’n wildvreemde westerling. Grote groepen – en die zijn er overal – staan je ongeneerd aan te gapen. Zo voelt het dus om de reïncarnatie van Michael Jackson te zijn.

Ons overkwam dat dus geregeld. Als je dan vervolgens aanbood je eigen foto’s via email naar ze op te sturen, werd er vriendelijk gegrijnsd en geknikt, maar begrijpen waar je het over had, ho maar. Ach, waarom zou je als Chinees ook Engels leren spreken, als je weet dat je over een paar jaar het belangrijkste land ter wereld bent, waarbij de Verenigde Staten tot een soort Andorra verbleken? Met Engels kom je dus niet ver. Het woord ‘email’  is volslagen onbekend, ‘internet’, nooit van gehoord. In internationale hotels wordt niet of nauwelijks Engels gesproken, en het bestellen van een eenvoudig glaasje wijn kan een hele opgave zijn. Zo wilde Wauwel op een avond wel een alcoholische versnapering tot zich nemen, dus de ober gewenkt, en gewezen op het glas rode wijn van mede-groepslid Jan. Dat werd niet begrepen. Of ik bier wilde. Nee, wijn, maar dan wit, graag. Grijns grijns, vriendelijk lachje. “Led wine? “. De wijnkaart erbij, waarop je kon kiezen uit Red, White en Rose. Na enige minuten de diverse soorten aanwijzen die ik niet wilde hebben, vergezeld van afwijzende gebaren, hoopte ik dus op een wit glas wijn. Even later verscheen de ober met rose. Ach ja, is ook lekker.

In een supermarkt op zoek naar kant-en-klaar-noedels, die daar in ongeveer duizend verschillende soorten te krijgen zijn, maar dan wel allemaal met Chinese opschriften, en op de plaatjes is alles met saus overgoten, dus je weet niet of je nu hond of vis naar binnen gaat werken. Pas nadat ik klapwiekend en tok-tok-tok roepend door de winkel laveerde, begrepen de verkoopsters dat ik kip wilde, en werd mij een bak met onbestemde plaatjes overhandigd. We hadden wel een lijst met allerlei gerechten in Chinese tekens mee gekregen, maar die had natuurlijk ook geen enkel effect.
Chinezen zelf eten trouwens alles. De uitdrukking: “Alles wat vliegt behalve een vliegtuig en alles wat pootjes heeft, behalve een tafel en een stoel” klopt heel aardig. Op de diverse markten zie je gruwelijke uitstallingen van dingen waarbij je niet durft te raden wat het is, bakken met krioelende schorpioenen, pakken gedroogde zeepaardjes en afgehakte hondenkoppen aan haken, waarachter de lotgenoten lijdzaam in hun kooitje zitten te gapen.  Sommige delen van zo’n markt zijn verboden voor westerse toeristen, zo wist reisleidster Anna ons te vertellen. Je wilt dus niet weten wat daar allemaal te koop wordt aangeboden.
Nee, dan maar ’s avonds op de hotelkamer de kip-of-wat-het-ook-wezen-mag-noedels naar binnen geslobberd. Gewoon met een bijgeleverd inklapbaar vorkje, wat bij de eerste hap door midden brak.  Maar misschien kwam dat doordat ik te verkrampte spieren had van het eten met stokjes. Hoe werk je trouwens een hondenkop met chopsticks naar binnen?

Wordt vervolgd

Oplettende lezertjes zullen hebben gemerkt dat het de afgelopen weken wat stilletjes was geworden op dit weblog; zoiets is natuurlijk niet bevorderlijk voor het aantal hits, want weblog-volgers kunnen behoorlijk ontrouwe lieden zijn. Wauwel gaat dit nu goedmaken  met wat bevindingen van zijn  reis naar China, want daar heeft hij de afgelopen tijd doorgebracht. China mag dan enorm in de vaart der volkeren omhoog stoten: de internet-verbindingen zijn er nog niet altijd even denderend, en het Twitteren bijvoorbeeld is daar helemaal onmogelijk. Overigens, uitleggen dat je even zou willen internetten is een opgave op zich, zelfs het woord ‘internet’ doet bij de meeste Chinezen geen lampje branden, hoewel ze je uiterst vriendelijk toe blijven knikken.

Aan boord van ons Chinese toestel werden wij in volslagen onverstaanbaar Engels welkom geheten, ook namens de Loyal Dutch Aillines. Het klopt dus echt. Vroeg je bij de avondmaaltijd om kip, dan kreeg je vriendelijk lachend vis, of iets wat daarvoor doorging, en dat ceremonieel herhaalde zich bij het ontbijt en bij alle andere hapjes en drankjes die werden voorgeschoteld.
In Beijing werden wij opgewacht door onze reisleidster; wij waren met een groep, want in je eentje of met z’n tweeën een rondreis door China maken, is de eerste keer zo iets als een buitenaards wezen wat -vers geland-  zich op aarde een weg moet zoeken. Onze herder was een uiterst krasse, door de wol geverfde dame, bezig met het laatste jaar van haar carrière, die haar klasje snel naar de klaarstaande bus loodste.  Het eerste wat opviel , was dat er een enorme Chinese wijk was, met behoorlijk veel Chinezen. In Beijing wonen er ongeveer 18 miljoen, en die lijken zich allemaal tegelijk op straat te begeven. Voeg daar nog alle toeristen bij ( alleen al in Beijing kwamen de eerste zes maanden van dit jaar 85 miljoen toeristen, waarvan slecht 1,6 miljoen buitenlanders ) en men kan zich een voorstelling maken van de drukte, die ons gedurende de gehele reis in vrijwel alle plaatsen waar wij kwamen heeft omgeven.  Nu was het voor westerlingen niet echt het geschikte seizoen – heet, drukkend en geregeld regen – , dus Wauwel ( 1,94 m. lengte ) was met zijn gade en de rest van het resigezelschap een voor de Chinezen ongekend boeiende ervaring.  Veel gestaar, veel gewijs en veel heimelijk gefotografeer met mobieltjes en camera’s, en alle dagjesmensen van het platteland hadden die avond een mooi verhaal om aan de verbaasde dorpelingen te vertellen. Vóórdat je dat platteland bereikt, ben je trouwens wel een paar uurtjes onderweg, want de wegen zijn overbevolkt en in een voortdurende staat van verkeers-infarct. Tussen het razende autoverkeer door, wat met geen enkele zebrapad of overstekende voetgangers rekening hield, begaven zich ook nog enkele miljoenen met complete gezinnen ( vaderaan het stuur, baby op schoot, twee peuters op de treeplank en moeder of oma op de achterzit ) beladen scooters en elektrische fietsen, die de onhebbelijke eigenschap hebben dat je ze niet hoort aankomen, en die dus voortdurend de vouw uit je verkleefde broekspijpen lijken te rijden.

Het is dus als voetganger ogen dicht, en lopen maar, en dan maar zien dat je de overkant haalt, want ook afremmen gebeurt niet; men stormt in volle vaart op het lopend verkeer af, daarbij ook nog links en rechts inhalend. Gelukkig hebben de Chinzen allerlei manieren om even aan de hectiek te ontsnappen, bijvoorbeeld door een ontspannende massage waarbij koninklijk op de rug gezeten wordt, of, en daar wil Wauwel zich eigenlijk liever geen voorstelling bij maken: Prostate Care, maar liefst 60 minuten lang, voor het luttele bedrag van 218 yuan. Morgen verder, want de jetlag neemt nu onverbiddelijk zijn tol!