Midden in een les werd onlangs de deur van mijn lokaal opengeworpen om ruimte te geven aan een leerling van een klas waar ik mentor van ben. Of ik maar even direct wilde komen, want er was iets ergs gebeurd. Als flexibel lesgevend docent, die zijn klassen een hoge mate van verantwoordelijkheid toedicht, liet ik natuurlijk direct alles uit de handen vallen en begaf mij spoorslags naar de aula, alwaar ik een roodbehuild en hevig snikkend weerloos meisje aantrof, daarbij gesteund door enkele dikke vriendinnen. Een collega had “trut” tegen haar gezegd. Vaderlijke gevoelens borrelden terstond omhoog, en ik gooide natuurlijk mijn volledige rustgevende en sussende arsenaal in de strijd, hoewel je tegenwoordig geen troostende hand meer op een schouder kan leggen, want je hebt zó een proces aan je broek. Steeds meer hevig geëmotioneerde klasgenoten verlieten ondertussen het lokaal van de bruut in kwestie, om het slachtoffer te steunen in de strijd en het misbaar bereikte ongekende hoogten. Na een half uurtje diplomatiek handelen en hevig heen en weer geloop tussen de diverse onderwijsbobo’s, was ook deze les weer voorbij en iedereen weer enigszins tevreden. Er is veel aan te merken op het leraarschap, maar dit soort zaken houdt de sjeu er toch wel in. Een leuk vak!
Wat te doen met 20.000 euro?
Op collega-site ToktokCity.com stond dit aardige stukje: “Gemeente Barneveld stimuleert burgers om zelf wat te ondernemen als zij ideeën hebben. Hebt u het plan klaar, declareer het dan gewoon, er vallen leuke onkostenvergoedingen te halen. Het aardige is dat als het u een keer lukt, u het gewoon nog een keer kunt proberen. Misschien moet onze lokale kachelboer het initiatief toch maar bij de gemeente of serieuze projectontwikkelaars laten. Het is een optie om die energie in vrijwilligerswerk te stoppen, dan hebt u heel wat meer eer van uw werk! En die 20.000,- euro laat u als welgesteld burger natuurlijk wel weer terugstromen in de Barneveldse gemeenschap, waar het hoort.”Wat is het geval? Al jaren is deze gemeente van plan een oude Markthal in het centrum te slopen, hetgeen de nodige onrust onder een deel der bevolking veroorzaakte, want er is zo’n leuke kleindierenmarkt en je kunt er bijvoorbeeld ook soms oude motoronderdelen kopen. Het Barneveldse gemeentebestuur zou het Barneveldse gemeentebestuur niet zijn als men zich niet met handen en voeten aan een grote projectontwikkelaar bond die met een grootschalig duur plan ter vervanging kwam. Dat zinde een lokale bekende kachelverkoper niet erg, dus bedacht deze zelf uit eigener beweging ook iets leuks om de markthal te kunnen behouden. Ondernemers vinden bij het Barneveldse bestuur een willig oor, maar uiteindelijk zag men toch niets in de alternatieve plannen. Kijk, dat vond de ondernemer terecht niet leuk. Geen eeuwige roem, geen standbeeld, geen hal die zijn naam draagt. Hij diende vervolgens logischerwijs een claim van 67.000 euro in wegens gemaakte kosten. “Da’s natuurlijk sneu”, vond de gemeente en schonk de man vervolgens 20.000 euro. Aangezien er net op allerlei nuttige subsidies bezuinigd was kon dat geld mooi daaraan besteed worden. Wat is het geval? Al jaren is deze gemeente van plan een oude Markthal in het centrum te slopen, hetgeen de nodige onrust onder een deel der bevolking veroorzaakte, want er is zo’n leuke kleindierenmarkt en je kunt er bijvoorbeeld ook soms oude motoronderdelen kopen. Het Barneveldse gemeentebestuur zou het Barneveldse gemeentebestuur niet zijn als men zich niet met handen en voeten aan een grote projectontwikkelaar bond die met een grootschalig duur plan ter vervanging kwam.Dat zinde een lokale bekende kachelverkoper niet erg, dus bedacht deze zelf uit eigener beweging ook iets leuks om de markthal te kunnen behouden. Ondernemers vinden bij het Barneveldse bestuur een willig oor, maar uiteindelijk zag men toch niets in de alternatieve plannen.Kijk, dat vond de ondernemer terecht niet leuk. Geen eeuwige roem, geen standbeeld, geen hal die zijn naam draagt. Hij diende vervolgens logischerwijs een claim van 67.000 euro in wegens gemaakte kosten. “Da’s natuurlijk sneu”, vond de gemeente en schonk de man vervolgens 20.000 euro. Aangezien er net op allerlei nuttige subsidies bezuinigd was kon dat geld mooi daaraan besteed worden.Als aanvulling bij het stukje op Toktokcity nog even onderstaand epistel : 20.000 Euro Een vrolijk blijspel voor twee personen. Ondernemer: “Hé, ik denk dat ik mijn bedrijf maar ga slopen”. Ik: “Nee! Nee! Er staan zulke mooie kachels!” Ondernemer: “Ik sloop het toch! “ Ik: “Weet je wat, ik heb een heel goed idee: aan de overkant is nog een veldje naast de Karwei, waar je het weer kunt opbouwen” Ondernemer: “Bedankt voor de tip, maar ik doe het toch maar liever niet”. Ik: “Goed, en nu krijg ik gratis en voor niks een kachel van je, toch?”
Barneveld krijgt TGV!
Het plaatsje Barneveld ligt in de zogenaamde Gelderse Vallei, een lieflijk landschap gevuld met intensieve pluimveehouderijen, een enkel woonhuis en verder grote hoeveelheden leegstaande kantoren en transferiums. De streek wordt bewoond door hardwerkende eenvoudige lieden en bestuurd door knappe koppen met kennis van zaken, met de nadruk op ‘zaken’. Op doordeweekse dagen tuft een eenvoudig boemeltreintje heen en weer tussen Amersfoort en Ede-Wageningen, in de spitsuren wel vier keer per uur! Dat kan natuurlijk niet langer zo. Er werd een prijsvraag uitgeschreven voor mensen die daar zelf graag een treintje en/of bus wilden laten rijden. De prijsvraag is gewonnen door de firma Connexxion, en zo zag ik vandaag – tijdens het indienen van een bezwaarschrift tegen een bepaald bouwplan – in het gemeentehuis een fleurig boekwerkje liggen waarin genoemde firma onze regio een zonnige toekomst middels de zogenaamde “Valleilijn” schetst. In het boekje een landkaartje, waarop Barneveld zowaar een extra station blijkt te hebben, en ook het naburige Hoevelaken herbergt ergens een verborgen treinhalte. Ik natuurlijk naarstig op zoek naar het zuidelijk station in Barneveld, maar dat was blijkbaar net even weg. Het boekje is heel blij van toon. De vervoersmiddelen zijn azuurblauw, hetgeen “opvallend” genoemd wordt. Er komen elektronische “dispays” met halte-informatie. Nu weet ik niet wat een “dispay” is, misschien een soort betaalautomaat, maar het kan ook zijn dat er een “display” bedoeld wordt. Veruit het aardigste onderdeel van het boekje is de beschrijving van het vernieuwde station Barneveld-Noord en het naastgelegen nieuwe Transferium, waar nu een autopatser tweede- en derdehands auto’s gratis kan stallen. Door dit Transferium zal de file-problematiek in Midden-Nederland in één klap opgelost zijn. Het allerleukste komt echter nog: wie goed kijkt naar het mooie plaatje van het station met naastgelegen Transferium, kán het eenvoudig niet ontgaan: Barneveld krijgt een heuse TGV-verbinding! Kijk, daar kunnen we mee voor de dag komen!
De welstandscommissie slaat toe: deel 2
Trouwe lezertjes weten dat ik in sommige van mijn stukjes nogal eens – laat ik me voorzichtig uitdrukken – wat kritisch ben ten aanzien van diverse bouwsels in de mijn geliefde gemeente Barneveld. Een uitgelezen kans dient zich nu aan. Afgelopen week las ik in de plaatselijke krant dat de gemeente op zoek is naar een nieuwe ‘Burgervoorzitter’ van de welstandscommissie, iemand die dus in Barneveld woonachtig is, die oog heeft voor een bebouwing ‘passend in de omgeving’, die ervaring heeft in het leiden van vergaderingen en die ook gevoel heeft voor maatschappelijke en bestuurlijke verhoudingen. Nu meen ik ook nog enig esthetisch inzicht te hebben ( gezien de fantastisch mooie schilderijen die ik maak en die voor veel geld te koop zijn ), ik kan vergaderingen leiden ( zo ben ik bijvoorbeeld vice-voorzitter van een bewonersvereniging die voortdurend met de gemeente in de clinch ligt ), ik geef onder meer het vak ‘vergadertechniek’ op de school waar ik werk, kortom: ik ga dat gewoon worden! Dit kan niet meer mis gaan! Ik zie het al helemaal voor mij: de bebouwing van Barneveld wordt in middeleeuwse staat teruggebracht, alle lelijke kantoorpanden weg, het gemeentebestuur huist als de schout en de schepenen in Kasteel de Schaffelaar ( zie foto, hoewel dat eigenlijk uit 1850 stamt ). Bijkomend voordeel is dat natuurlijk het weiland achter mijn huis, waar men twee mega-bouwwerken wil neerzetten, onbebouwd blijft. Niks belangenverstrengeling hoor. Ik verheug me al helemaal op de Nieuwjaarsreceptie 2007, waar ik temidden van de notabelen de eenvoudige burger een handje mag schudden, en op de ere-penning van de gemeente Barneveld die ik na een ambtsperiode van twee keer drie jaar ( je mag éénmaal herbenoemd worden ) in ontvangst mag nemen. Als ik dan door het dorp loop, kan ik overal waar een kale onbebouwde vlakte opdoemt zeggen: “Kijk, daar heb ik voor gezorgd!”
1/20 seconde
Internetters hebben hun eerste indruk van een website al na 1/20 van een seconde klaar. Dat is veel sneller dan altijd werd aangenomen. Dat concluderen onderzoekers van een Canadese universiteit uit een onderzoek. De eerste indruk bepaalt voor een groot deel de uiteindelijke waardering die een bezoeker voor een website heeft. In het onderzoek moesten proefpersonen hun eerste indruk van een website aangeven. De ene helft kreeg de website slechts 1/20 van een seconde te zien, terwijl de andere helft langer de tijd kreeg om zijn eerste indruk te bepalen. Dit leverde nagenoeg dezelfde resultaten op, wat volgens de onderzoekers betekent dat de eerste indruk in 1/20 van een seconde al gevormd is.
Stuff on my Cat
In de VS, waar internet al ingeburgerd was toen men in Europa nog met een stokje in de modder zat te roeren, kom je de meest krankzinnige en/of inventieve websites tegen. Eén daarvan is “Stuff on my Cat“, waar beheerder Mario Garza een verzameling foto’s toont waarop katten te zien zijn, die op een of andere manier bedekt zijn met voorwerpen, raar aangekleed of anderszins toegetakeld. De katten ondergaan het allemaal lijdzaam en gedwee en laten zich willig, hoewel soms met een wat norsige blik in de ogen, fotograferen. Het reslutaat is echter een verzameling leuke foto’s. Nu hebben wij ook twee katten, waarvan er één, verwant aan de Noorse boskat, satanisch genoegen in schept om geregeld een lading haarballen in onze huiskamer te deponeren, liefst vergezeld van een partij onverteerde brokjes. Het is mij diverse malen overkomen dat ik ’s ochtends vroeg op mijn sokken de verduisterde huiskamer binnentrad om vervolgens….u begrijpt mijn humeur na een dergelijke ervaring. Tot nu toe hebben de kinderen mij van een moordaanslag op dit beest weerhouden. Ik sublimeer mijn neigingen dan maar in gefingeerde aanvallen met messen, machinegeweren, granaatwerpers, bommenwerpers en vlammenwerpers. De kat lijkt mij dan ook niet aardig te vinden, want als ik er eens bijtijds bij denk te zijn verdwijnt het dier al kotsend onder de bank of een andere onbereikbare hoek om daar de rest van zijn lading te deponeren. De site waar ik het daarnet over had biedt dus een aardige uitlaatklep om het dier toch nog enigszins aan te pakken. Straks dus het fototoestel erbij en het resultaat zult u op deze site kunnen aantreffen. De nu getoonde foto’s komen trouwens van “Stuff on my cat”.
TV-junks
Steeds meer huisdieren raken verslaafd aan televisiekijken. De grote boosdoener zouden de televisietoestellen met HDTV scherm zijn. Een Belgische (!) site speurde het net af naar getuigenissen. Zo is er het verhaal van de kat Snoopy, die tot 20 minuten lang geboeid zit te staren naar een tv-programma. Vooral als er vogels, vissen of andere dieren op het scherm verschijnen, is poeslief niet te houden. In sommige vallen volgt er zelfs een regelrechte aanval richting televisie. Op een andere website maakt men melding van honden die blaffen wanneer op het scherm een deurbel gaat of van katers die vruchteloos azen op de ,,televisie-vissen”. Sommige trouwe viervoeters houden zelfs de bewakingsbeelden van de woning in het oog in de hoop een vroegtijdige glimp op te vangen van hun huiswaarts kerende baasje. Dat wordt straks nog wat als al die mooie flatscreens in HDTV gaan uitzenden.Niet alleen de kinderen vechten om de buis, maar vader krijgt bij het voetbal kijken nu ook concurrentie van de Deense Dog of de Schnauzer. Zal een behoorlijk gekrakeel worden daar in de huiskamer. Mijn eigen kat heb ik één keer kunnen betrappen op een uithaal naar een goudvis, die tijdens een screensaver over mijn scherm zwom. Het lijkt me dan ook raadzaam om het scherm in de toekomst van stevig traliewerk te voorzien, als ik zo naar de hond op het plaatje kijk. Hier moet voor Martin Gaus ook een nieuwe markt liggen.