Het onderwijs is voortdurend het toneel van constante beroering. Een dynamischer werkkring is nauwelijks denkbaar, of het moet de intensive care-afdeling in het hart van Miami zijn, zoals men die ziet in TV-series. De overeenkomst is treffend.
De OK ligt vol met van de straat geplukte patiënten, met om het bed geschaard een bataljon doktoren die allemaal een daartoe geëigende opleiding hebben gevolgd en dus goed weten hoe het slachtoffer behandeld dient te worden. Behandeld zal en moet er worden. Zodra de vermeende zieke middels een infuus is voorzien van nieuwe medicijnen, staat de volgende arts al weer klaar een nog beter medicijn onder dwangvoeding toe te dienen.
De patient doet vertwijfelde pogingen te protesteren, wil zeggen dat hij zich eigenlijk redelijk lekker voelde daar op straat, maar door alle slangen, sondes en verdovingen is dit schier onmogelijk. De enkeling die voorzichtig aan de slangetjes waagt te trekken, krijgt een bijkans fatale dosis en wordt nog even stevig vastgebonden aan het bed, want hinderlijke patiënten, ja, die bemoelijken in ernstige mate het herstelproces.
Her en der spuit bloed in het rond, irritant uitstekende lichaamsdelen worden fluks geamputeerd.
Na ontslag uit het ziekenhuis mag de patient weer enige tijd rondhompelen, op de been gehouden door een nieuwe dosis medicatie die door de farmaceutische industrie is uitgedacht, totdat men meent dat het weer tijd is voor een nieuwe bloedtransfusie, schedeltrepanatie of harttransplantatie.
Ik wens de patient bijzonder veel sterkte toe.