Zwijn

Ik woon zo’n beetje op de Veluwe en daar heerst een zwijnenplaag, zegt men. Elke ochtend kijk ik dus vol verwachting uit mijn raam in de hoop dat een fikse kudde mijn grasveld heeft omgeploegd, maar het enige wat ik zie is de kat die naar binnen wil en in de verte wordt de horizon tegenwoordig verpest door ambitieuze bouwsels, die nu niet direkt ronddolend bosgedierte doen vermoeden. De zwijnen houden de gemoederen hier ernstig bezig. Hadden wij hier jaren geleden Sneeuwvlokje, een albino-zwijntje wat net als ijsbeertje Knud de harten van velen veroverde, daarna scheen er een dolgeworden poema rond te waren en zich verdacht in mijn achtertuin op te houden en nu dan dit weer. Nietsontziende evers overvallen argeloze kampeerterreinen, botsen tegen automobilisten op en spitten volkstuintjes en boerenakkers om ver.  Wij gaan duidelijk terug naar de natuur en naar de oertijd. Straks nog wat wolven erbij en de echte ouderwetse wintergedachte is weer compleet.
Men beraadslaagt hevig over hoe de beestjes te decimeren. Ik stel een leger-excercitie voor. Men wil inkrimpen, waarom dan niet het spul even degenlijk inzetten: gewoon een stel F16’s en dan met napalm die bossen bombarderen. Niks drukjacht, dat is voor mietjes. Iedereen gebraden zwijn in het kerstpakket, want dat zit er ook weer aan te komen.