Wrakje

Mijn vrouw geeft les op een schooltje ergens in de buurt. Ik zeg “geeft les”, maar die woorden dekken in de verste verte niet de bezigheden die het kleine team daar uitvoert. Het is een heel klein schooltje, wat inhoudt dat je bijvoorbeeld aan drie verschillende groepen tegelijk les moet geven, dat je moet roeien met de riemen die je hebt. De school wordt bevolkt door een tanend clubje kinderen, men worstelt met te kleine lokalen, een uitpuilend magazijn, soms versleten apparatuur, een allegaartje van computers en enkele  digitale schoolborden die ongemakkelijk werken door verouderde software en krakkemikkige aansluitingen….
Het team werkt zich een slag in de rondte, is vaak ’s avonds en in de weekends nog op school en hangt voortdurend bij elkaar aan de telefoon om toch maar vooral de leerlingen het beste te bieden voor zo ver dat mogelijk is.

Een van die leerlingen wil ik even aan u voorstellen. Laten we hem Henk noemen; een jongetje van een jaar of acht negen, behoorlijk intelligent, maar al een leven achter zich waar een normaal mens mogelijk tachtig of negentig jaar voor nodig zou hebben, met daarin een scala aan gebeurtenissen die je liever niet mee wilt maken. Bedenk iets gruwelijks, en het is Henk overkomen. Moeder vermoord door vader, misbruik door andere familieleden, je maag draait er van om. Er zijn naar verhouding heel wat Henken op die school, jongens en meisjes, maar deze Henk is toch wel de meest trieste van het stel. Henk houdt op zijn manier nog steeds van zijn vader, voor zover hij heeft geleerd wat “houden van’ inhoudt. Wil eigenlijk ook wel weten op wat voor manier zijn moeder is doodgegaan, want “met een mes kon het wel eens lang geduurd hebben”….
Allerlei begeleiding heeft hij gehad. Speltherapie met popjes bijvoorbeeld. Waar  gewone kinderen gewone dingen met die poppen doen, liet Henk de popjes elkaar aanvliegen , elkaar mishandelen, liet hij ze doodgaan. De verhalen waar de alter-ego van Henk een hoofdrol in speelde, eindigden allemaal even gruwelijk en hemelschreiend. Een jongetje van acht, negen jaar, van instantie naar instantie gesleept, een jongetje wat zich hevig interesseert in allerlei zaken die je in bladen als Kijk en dergelijke aantreft, hij weet er heel veel van. Maar dat zelfde jongetje slaat ook rustig minuten lang met zijn hoofd tegen de muur, slaat ook minuten lang allerlei geluiden uit, is een borrelend en gistend vat van emoties die op allerlei verkeerde manieren een uitweg zoeken. Zo’n jongetje vraagt aandacht van het hele team, aandacht die hij niet kan krijgen omdat men gemeend heeft hem op een ‘gewone’ school te plaatsen. Wat vroeger ZMLK-Onderwijs heette, onderwijs aan ‘zeer moeilijk lerende kinderen’, verwordt tegenwoordig steeds meer tot regulier onderwijs. Waar leerkrachten vroeger speciale aktes en bevoegdheden voor dit soort onderwijs moesten bezitten, worden deze kinderen hen nu toebedeeld als waren het normale kinderen. Drie verschillende groepen in één klas, gevuld met Henken en minder ernstige Henken, die allemaal hun eigen specifieke benadering nodig hebben, ga er maar aan staan.  Zoek het maar uit, meester of juf, zie maar wat je maakt van deze wrakjes, van deze slachtoffertjes van een steeds harder worden maatschappij, waarin kinderen steeds minder kind kunnen zijn en steeds vroeger volwassen moeten worden.

Ze knokken voor Henkje, maar in dit geval is het een verloren strijd. Je zou het ventje in je gezin willen opnemen, in een normale omgeving, leuke dingen met hem willen doen, hem liefde willen geven die hij nooit gehad heeft en ook nooit heeft leren ontvangen. Binnenkort gaat Henk dan toch naar het speciaal onderwijs, krijgt psychiatrische begeleiding, een intelligent jongetje van acht, wat eigenlijk met leeftijdsgenoten onbezorgd buiten zou moeten kunnen spelen, onbezorgd naar school zou moeten kunnen gaan. Waar zijn we helemaal mee bezig, vraag je je af.

Petje af voor mijn  vrouw en haar team….Met mooie spullen en een gelikte inrichting ben je er niet, met high-tech lesmethoden en de modernste pedagogische inzichten ga je het ook niet redden. Met liefde en hart voor de kinderen kom je echter wèl een heel stuk. Dat is belangrijk, want voor een gewone basisschool zitten er nog heel wat Henken en Henkjes aan te komen daar. Ik wens ze alle sterkte. En mocht er nog een educatieve leverancier of een andere weldoener denken van: laat ik eens gratis wat voor die school betekenen, dan zou ik zeggen van “Wel, grijp je kans en reageer!”