Wintersport

Ik heb het rijk alleen. Afgelopen vrijdag is mijn vrouw met blij gemoed afgereisd voor haar jaarlijkse wintersportweekje ergens in de Franse Alpen. Vroeger was dat een dramatisch gebeuren en bleef de huisman eenzaam en ontredderd achter met jengelende bloedjes van kinderen, een lijstje met de gebruiksaanwijzing voor diverse huishoudelijke apparatuur, volkomen lege wasmanden ( nadat ik één keer een wollen truitje tot Barbie-formaat had weten te reduceren ) en een kast vol boodschappen. Nu is dat wel even anders. Gelijk de Chinees besteld, want twee oudste dochters waren de deur uit met verkering, video’s plukken we tegenwoordig live van het internet, en de wasmachine kent geen geheimen meer. Links en rechts krijg ik het aanbod van bevallige dames om voor mij een avondje te komen koken, maar ik kan dat allemaal luchtigjes afwimpelen, want ik kook er -als mij dat zo uitkomt – vrolijk op los. Volop imago-building bij de kinderen, als die tussen alle liefdesperikelen door even thuis zijn.Heerlijk één week lang ongegeneerd zappen voor de televisie ( honderd zenders want tegenwoordig digitaal ), chips en chocolade eten, winden laten en neuspeuteren en alle aanwendsels botvieren waar de rest van het jaar stevast op gelet wordt. In bed langdurig en luidruchtig keelschrapen, hoesten en snuiven. Oorlogszuchtige computerspelletjes spelen tot diep in de nacht, de radio vol op Arrow Classic Rock De vervuiling van het huis zal het laatste weekend met grof geweld bestreden worden……. …..O, was ze maar weer thuis….