Wat zegt u?

Een beetje middelbare scholier is natuurlijk doof op de momenten die daarvoor geschikt zijn. Dat begint dus ’s ochtends bij het wakker worden; de wekker wordt niet gehoord. Ik zeg wekker, maar dat moet natuurlijk zijn : ’t mobieltje, want een wekker is natuurlijk voor trieste mensen uit de oudheid.
Daarna worden aan tafel allerlei belangrijke aanwijzingen die de hulpeloze ouder aan het kind poogt mee te geven natuurlijk ook niet gehoord. Het gaat dan om je pakketje brood niet vergeten ( je gaat toch ongelooflijk af als daar in de les de conciërge binnenkomt met je pakketje brood in de hand. Brood gooi je sowieso in de prullenbak want je koopt liever een familiepak chips ). Het gaat ook om je jas, dat je die dicht moet doen of zo en dat je iets op je hoofd moet doen, want het regent dat het giet. Ja het is wel goed. een beetje met dichte jas over straat gaan.

Ook de schoolbel wordt niet gehoord, en als men dan eindelijk in de les is gearriveerd en men zich met veel rumoer heeft geïnstalleerd, hoor je weer niet wat die leraar daar voorin de klas roept, want je hebt je mp3-speler nog aanstaan op maximum volume, en het is maar raar dat die vent schijnt te willen dat je hem uit doet, maar misschien heb je hem verkeerd verstaan.
In de pauzes zitten scholieren gezellig met z’n tweeën om de muziekspeler geschaard, allebei één oortelefoontje in en een Mars-reep in de hand. Huiswerk? Nooit van gehoord. Moet de juffrouw maar niet zo fluisteren.  Het aardige is nu, dat als je als docent fluistert dat ze morgen het eerste uur vrij hebben, dan hebben ze het ineens allemaal gehoord.  Toch sterk, als je je gehoor zo selectief kunt ontwikkelen. Het ligt er ook maar aan waar je interesses liggen. Tijdens een rumoerige les, waarbij alles door elkaar kakelde, had ik geen zin om met een lineaaltje op de tafel te slaan en ook geen zin om heel lang te wachten en niets meer te zeggen, wat altijd heel aardig effect heeft.  Ik riep toen heel hard door de klas : “SEX!”. Op slag was alles en iedereen stil en kon je een speld horen vallen in de golf van aandacht die mij ten deel viel.  Je dient je als docent dus een beetje aan te passen aan je publiek.  Wat trouwens ook patent werkt als het wat druk is: heel zachtjes beginnen te praten, nadrukkelijk tegen de stuudjes die vlak vooraan zitten. De rest, die van nature nieuwsgierig is, houdt dan vanzelf stil om toch maar vooral niets te missen. Zo spaar je je stembanden; zeker aan het begin van het schooljaar hebben die zwaar te lijden.

Waarom nu dit verhaal?  Wel, uit onderzoek onder 1500 jongeren van 12 tot 19 jaar is gebleken dat daar steeds meer gehoorschade voorkomt, vooral door het toenemend gebruik van mp3-spelers en mobieltjes. Die hebben betere accu’s, gaan dus langer mee, en kunnen ook steeds meer liedjes bevatten. Op mijn eigen iPhone tors ik momenteel iets van 32 uur muziek met mij mee.  4 op de tien jongeren gaan volgens het onderzoek problemen ondervinden, en één op de tien krijgt ernstige gehoorschade.  Een jongere kan blijkbaar niet meer zonder lawaai. Je kunt zeer  natuurlijk voor waarschuwen, maar dat is letterlijk en figuurlijk aan dovemansoren gericht. Ook het groepsgedrag speelt daarbij een belangrijke rol: je bent een sulletje als je je muziek op halve kracht zet, en ik moet de eerste puber nog tegenkomen die in de groep vraagt of de muziek wat zachter mag, tenzij het een liedje van Jan Smit is natuurlijk. Bovendien gaat de achteruitgang heel sluipend. Je merkt pas iets als je in de veertig bent, en als je eigen kinderen je toe brullen dat je gulp nog open staat maar dat je niet hoort wat ze bedoelen.

Dat gaat nog wat worden in de klas. Ik zie daar een docent die in een gecapittioneerde ruimte ( je moet tenslotte ook aan je collega’s denken ),versterkt door enorme Bose-boxen een biologie-lesje over het binnenoor staat te geven. De klas hangt voorover geleund in de bank om met behulp van gehoorapparaten op stand 10 nog iets van de les op te vangen. De helft weet niet waar hij of zij het over heeft. Neem nog een Fisherman’s Friendje meneer, want uw stem lijkt het te begeven.  In de ochtendpauze zit het halve personeel al amechtig aan de zuurstof. Mijn beste leerlingen trouwens waren steevast de doostomme leerlingen, die ook op onze school een plekje hadden. Zij hoorden alles wat ik zei, doordat ze gespecialiseerd waren in liplezen, en geholpen werden door een tolk. Straks standaard in de klas

Misschien tijd voor een totaalverbod op mobieltjes en muziekspelers op school, als bescheiden bijdrage in de bestrijding van de te verwachten problematiek. Of horen we zoiets liever niet? En hieronder nog een rustgevend muziekje. Ik geloof dat het Frans Bauer of Andre Rieu is.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=tlNAxko12rc[/youtube]