Tag: Midlife-crisis

Geplaatst op

Gebak

Er stonden vandaag gebakjes in de docentenkamer: cake en boterkoek-achtige dingen met nootjes. De pauze was al voorbij, en ik stond daar alleen. Er was dus nog over. Wat doe je dan.
Ik zag eens een programma op tv waar werd onderzocht hoe kleine kinderen op aangeboden verleidingen reageren. In een kamer stond een schaal met lekkers, daarnaast een peuter, die zojuist te horen had gekregen dat hij straks iets nog veel lekkerders zou krijgen als hij de schaal met koekjes met rust liet. Een geheime camera registreerde alles. Waarom mag je peuters wel met een geheime camera filmen en krijg je bij volwassenen ongeveer een proces aan je broek? Zou de peuter wel vooraf schriftelijk toestemming hebben gegeven? Er moet een partij komen die voor de rechten van peuters opkomt. De PVP of zo. Maar ik dwaal af.

Een aantal peuters bleef wel ernstig om de schaal heen draaien, maar wist zich in te houden. Bij anderen  won de hebzucht het van de beheersing en werd toegetast.
Een volwassene is niet anders. Wie in het onderwijs zit, en dan vooral het lager onderwijs, heeft de mogelijkheid om zich net zo lang met lekkernijen vol te vreten tot men het formaat van een wijnvat heeft bereikt. Er is elke dag wel een jarige, die trakteert. “Jij mag vandaag de klassen rond! En wie neem je mee?”
In het voortgezet onderwijs zijn de pubers niet meer zo scheutig. Ja, ik ga daar een beetje voor paal staan met de klassen rond gaan….hoor je ze denken. Je zou elke dag met een paar kilo chips naar huis gaan als je op een school met 2000 leerlingen werkt. Zo kun je als docent een beetje bijverdienen. Je begint een chipshandeltje. Jammer dat pubers zo snel hun onbevangenheid verliezen zodra ze naar de grote school gaan. Kind àf.
Terug naar de docentenkamer dus: ik beken hier plechtig dat ik èn een plakje cake èn een boterkoek-achtig nootjes ding tot mij heb genomen, na eerst schichtig om mij heen te hebben gekeken. Wat dat betreft verschil ik in niets van de kleuter uit het onderzoek.   

Heerlijk, weer eventjes een moment kind zijn. En het smaakte zo lekker. Maar dat is met alles wat slecht voor je is.

Geplaatst op

Leven zonder krant

Is er leven zonder krant? Ik doe al een tijdje mee in het MePaper-project, waarbij onderzocht wordt in hoeverre een E-Reader, een electronisch leesboek, een rol kan spelen bij het vervangen van een krant. NRC experimenteert er ook sinds kort mee, en ook de Barneveldse Krant ( u weet wel, van de refo’s )  is zowaar één van de participanten in dit project.
Nu heb ik mij jarenlang tijdens het ontbijt mogen verlustigen aan de Volkskrant, waarbij ik dan ook nog het nieuws op de radio aan had staan: de ideale combinatie, waar de rest van mijn gezin trouwens andere denkbeelden over had. Sinds echter de bezorging van de krant zó dramatisch werd dat ik hem meer niet dan wèl kreeg – blijkbaar word je hier in het dorpje B. direct van hogerhand gestraft als je een andere krant dan het Reformatorisch Dagblad leest – heb ik mijn abonnement opgezegd en zit ik nu zonder.
Dat is wel even een ervaring waarbij het ontwennen van een harddrugsverslaving kinderspel is. Er zijn wel wat tussentijdse oprispingen geweest met uitprobeersels als het AD, maar dat is dus echt een vreselijke krant met alleen maar sport lijkt wel, en een geschikt alternatief is tot nu toe niet gevonden.

Wat mij betreft kan de E-Reader hier dus zo snel mogelijk op de deurmat vallen. Onder je ogen ververst het nieuws. Want alleen de radio werkt niet echt. Om de één of andere reden presteren mijn gezinsleden het om bij elk belangrijk nieuwsbericht geluiden te produceren. “De winnaar van de verkiezingen in Zimbabwe is fritsel frutsel krssssjjj krak knisper”. Moet er zo nodig weer eentje met een boterhamzakje in de weer terwijl dat ook over tien minuten kan. Dat gebeurt dus niet alleen tijdens het nieuws, maar ook als er een goed nummer op de radio is wat je al twintig jaar niet meer gehoord hebt. Ook niet expres trouwens, maar om ondoorgrondelijke redenen produceren vrouwen ( ik zit er hier met vier in huis )  volgens mij meer zinloze en nutteloze geluiden, vaak gerelateerd aan schoonmaken, opruimen, en irritant lawaaierig schoeisel zoals hakken en zo. Ondertussen staat dan ook één van de katten nog aan je kop te schreeuwen om brokjes en men zal dus begrijpen dat ik ’s ochtends geregeld een geestelijke inzinking nabij ben. Om dol van te worden. “De snelweg tussen B. en Stroe is sjggrrr kraaaaak kleng deng”. Ik krijg de neiging om mijn gekookte ochtend-eitje door de kamer te keilen en de rest van de familie er achter aan, maar dat is ook zo wat. Het zou trouwens wèl weer een aardig nieuwsitem zijn. Als ik dan weer uitgeput van het smijten in de stoel zit, zie ik het al op mijjn e-readertje verschijnen: “Dolgeworden docent in B. vernielt interieur woonkamer”. Ideaal toch?

Geplaatst op

50-plussers, verenigt u!

Gisteren was Wauwel dus vergeefs naar de residentie afgereisd om daar  mogelijk lauweren te oogsten bij de verkiezing van Beste Weblog op Onderwijsgebied. De winnaar werd uiteindelijk een jongmens met een weblog over bibliotheken, waarbij ik toch altijd een beetje moet denken aan frikkige ongetrouwde juffrouwen die over een brilletje heen streng kijkend tot stilte manen. De link met onderwijs ontging mij dus eningszins, maar de jury dacht daar anders over.
Het onderwijs werd vermanend toegesproken in een zaal vol twintigers, dertigers en een enkele veertiger, en als vijftigplusser was ik dus een behoorlijk vreemde eend in de bijt. Gelukkig had ik wat backup meegenomen, anders zou het helemaal zo’n sneue toestand geworden zijn.
De onderwijswebloggers werd verweten oud te zijn, en inderdaad, er was nog een andere onderwijsweblogger aanwezig die ook de twintig reeds lang was gepasseerd. Met de snackjes was duidelijk ook geen rekening gehouden met mogelijke kunstgebitten, en ook het gesproken woord was voor de oudere medemens wat moeilijk te volgen door het hoge spreektempo en het bezigen van allerlei uitdrukkingen waar ik maar zelden van hoor;  wie een beetje mee wil tellen in weblogland moet dus twitteren, en doe je dat niet, dan ben je wel zóóó 2007. Wie twittert, maakt bijvoorbeeld bij elke scheet die hij of zij laat daar via een sms-je melding van op een weblog ergens op internet, zodat de hele wereld ongeveer 24 uur per etmaal op de hoogte is van je doen en ( winden ) laten. Heel hip allemaal en heel trendy.

Met mijn spatelvormige worstvingers vind ik het al een hele opgave om zo één of twee keer per dag een gewone sms te sturen, dus dat getwitter is aan mij ook al niet besteed, en wie zou er op mijn oprispingen zitten wachten?

7:45 – Voor spiegel in badkamer neushaartjes met Klipette aangevallen.
7:51 – Dopje van tube Sperti rolt onder kast.
7:52 – Met broek op knieën dubbelgevouwen zoeken
7:52 – Echtgenote betreedt badkamer: “Wat doe JIJ daar nou?”
7:53 – Lang nadruppelen op toilet
7:56 – Nog steeds lang nadruppelen 

Boeiend hè? Maar goed: ook tijdens lang nadruppelen kan een mens tot boeiende ideeën komen. Ik wil u daar even deelgenoot van maken, zonder Twitter ( en het is ook niet tijdens lang nadruppelen ontstaan trouwens – ja neem gerust nog een hapje eten- ):

Ik zou een coming out voor internettende Vijftigplussers willen voorstellen, die nu nog allemaal stiekum en beschroomd op hun computer aardige en creatieve weblogs maken, want het verstand komt met de jaren, dat bleek gisteren wel weer. Het aandal vijftigplussers op internet neemt flink toe, zo bleek onlangs uit onderzoek, en het wordt tijd eens een andere wind te laten waaien dan die van hip en jong internettend ons-kent-ons-Nederland.

Tijd voor de Vijftig Plus Blog Award dus! Nu gaan wij eens lawaai maken en ons ding doen. Werp uw rollators, wandelstokken en kunstheupen verre van u, kruip achter het toetsenbord ( al dan niet met extra grote toetsen )  en begin vandaag uw nieuwe leven: ga bloggen ! Want dat is heel erg leuk, of je nou oud, of jong bent!

Reacties en medestrijders natuurlijk welkom ( de jeugd mag ook reageren trouwens )

Geplaatst op

Hoe vertel ik het mijn vrouw?

Ja gunst, de vrouw des huizes heeft haar hielen nog niet gelicht voor de wintersportvakantie of Wauwel staat ’s ochtends vroeg al met de centimeter in de hand bij de diverse electronicaketens  hier in het dorpje B. voor de deur. Als ik na een dag zwaar lesgeven en competenties toetsen amechtig zappend op de bank neerzijg, wil ik wel eens naar een speelfilm kijken als ik geen zin heb om een stukje voor dit weblog te schrijven. Maar, met de jaren takelen ook de ogen van Wauwel ernstig verder af; die waren toch al niet denderend. Op oude kinderfoto’s ziet men mij steevast met een stoer model jongensbril op het frisch gewassen hoofd, zo’n bril met van die rubberen nopjes aan de pootjes zodat hij tijdens het gepest worden niet direkt van je hoofd vliegt.
In een rap tempo begon de dikte van de glazen astronomische vormen aan te nemen, zodat de argeloze passant zou kunnen denken dat ik mij met twee bomvrije retorten voor de ogen had uitgedost.
Je vindt jezelf als puber toch al monsterlijk, en zo’n bril maakte mijn zelfvertrouwen er niet groter op. Ik herinner mij nog pijnlijk duidelijk een dansavond in het bijgebouwtje van de kerk, toch al geen oord van zinderende erotiek. Voor het feest had ik mij – naar eigen idee, maar met zulke ogen zie je toch eigenlijk geen donder – behoorlijk hip uitgedost in een nieuwe broek ( blauw, terlenka ) en een nogal heftig overhemd ( blauw, met al heel snel grote zweetplekken onder de afgeknelde oksels ) met daarop hysterische bloempatronen. Mijn hele verschijning werd verder getooid met eerder genoemd brilletje, want als een montuur goed bevalt dan neem je als ouder natuurlijk niet om de twee jaar wat anders. En natuurlijk wat brillantine in het haar, wat mij toch telkens weer – als ik de foto’s zo achteraf zie – onbedoeld een wat Hitler-achtig uiterlijk gaf.
Ik had enorm uitgekeken naar de verschijning van twee jongedames, toendertijd beiden het object van mijn ontluikende liefde. Nu zou het gebeuren. Ondanks de bril zou ik het toch gaan maken, dankzij mijn nieuwe outfit.
Zodra zij binnenkwamen stond ik daar quasi-toevallig in hun nabijheid, en zo kon het gebeuren dat ik de ene tegen de andere hoorde zeggen: “O, daar heb je dat ei ook weer!”.
Sindsdien had ik een hekel aan brillen.
Maar goed, ik dwaal weer enorm af en daar komt u als lezer natuurlijk niet voor. Terug naar het zappen op de bank. Ik kwam tot de blijde conclusie dat ik steeds vaker de ondertiteling niet meer kon zien, ondanks het redelijke schermformaat van 82 cm.  Blij, want dat zou betekenen dat ik eindelijk ook een mooie nieuwe flatscreen kon aanschaffen. Dat moest natuurlijk wel op een tactisch moment, en zaterdag  -terwijl mijn vrouw zich richting Franse Alpen spoedde- was het moment dus daar. Direct ook maar de zaag gezet in de antieke kast waar de vorige tv in stond, dan kun je tenminste niet meer terug. Het liefst had ik natuurlijk het allergrootste formaat gehad, want wat dat betreft zijn mannen enorm kleine kinderen, maar uiteindelijk ben ik blijven steken op 107 cm, toch aardig in de buurt, en het past toch precies in mijn geamputeerde kast. Geen groot zwart blok aan de muur dus.

Het mag duidelijk zijn dat ik dit weekend wel enorm gescoord heb bij mijn dochters, alleen weet ik nog niet hoe de deuren weer dicht kunnen, want op de een of andere manier passen de scharnieren, na een hele dag ploeteren en enorme rotzooi maken, niet meer. Als dat maar vóór zaterdag in orde is, want dan is het gedaan met de pret en begint het pijnlijke proces van haar voorzichtig te laten wennen aan wat daar achter die deuren verborgen is. Maar dankzij mijn slechte ogen meen ik een goede kans te maken.

Geplaatst op

Leraren zijn sexmaniakken

Met dank aan Eric Schreurs 

Leraren zijn viespeuken. Altijd al gedacht. Oversexte ouwe geilaards. De mannen dan, hè? Altijd weer die mannen. Het RTL-nieuws bracht ons het schokkende bericht dat afgelopen jaar 25 oude snoeperds op non-actief zijn gesteld, omdat ze, meegesleept in de niet bij te benen vaart der jeugd, zich hebben laten verleiden tot het zenden van dubbelzinnige sms-jes, kleffe tekstjes en tekentjes ( xxx ) op MSN aan het naar sex, drugs en rock en roll hunkerende jonge volkje. Hoe diep kun je zakken. En dat zou nog maar het topje van de ijsberg zijn. Tjonge, een groot deel van mijn collega’s in den lande verdacht.

Ja, als vijftiger wil je natuurlijk niet achterblijven en vooral voor hip en jong worden aangezien, dus doe je je oude mobieltje ( met nog zo’n antenne er op ) de deur uit, je schaft een kinky gepimpt nieuw modelletje aan met camera-functie waarmee je je gegroefde kop kunt doorsturen naar dat leuke jonge ding wat altijd jouw wijze lessen in zich op lijkt te slurpen, en je hebt in je scoringsdrang zo’n enorme plaat voor je kop dat je totaal niet in de gaten hebt dat het alleen maar om een goed cijfer gaat en dat zo jou echt een afzichtelijke, uit de mond naar rotting en verderf ruikende, dementerende bejaarde vinden want je bent de twintig al ruimschoots gepasseerd.
Zo heb ik woensdagavond weer een schoolfeest. Sta je daar – wat voor hip jasje zal ik nu eens aantrekken? – op je paasbest uitgedost om acht uur ’s avonds voor de zaal, is er nog geen hond te bekennen, want een beetje feest begint pas na het vooraf coma-zuipen om een uur of elf. Dat was je even vergeten in die dertig jaar dat je nu voor de klas staat.
Of ik ook kom dansen. Dacht het dus niet. Wat je ook doet, het blijft veredelde bejaardensex, en je voelt je daar op die dansvloer als een dolgeworden mastodont uit het verleden, meewaardig aangestaard door de toegestroomde paleontologen. En trouwens, waar wij met moeite de twist beheersen en misschien nog een beetje vage herinneringen hebben aan het slijpen op de tonen van “Je t’aime, mois non plus”, moet je tegenwoordig kunnen bubbelen, schuren en jumpstylen, allemaal zaken waar je liever niet van af wilt weten. Nog veel gruwelijker: één letterlijke of figuurlijke misstap staat een uurtje later wereldwijd op YouTube, en jij bent nummer 26 op de lijst van de ABOP. Mogelijk meer hits dan de film van Wilders. Nee, zo’n schoolfeest is leuk en gezellig vanaf de zijlijn. En ze vinden het allemaal heel leuk dat je er bent, trouwens.

Wat doe je dan om toch vooral maar populair te blijven als je geen sms-jes meer naar je leerlingen mag sturen, niet meer met ze op MSN mag zitten en als je nog man bent ook? Gewoon goed lesgeven denk ik. En vooral jezelf blijven: leraar zijn, en geen leerling, want die tijd is al lang geweest.

't Valt ook niet altijd mee

Geplaatst op

Bij de laatste vijf

Ongekende tijden voor Wauwel. Eerder berichtte ik al te zijn uitverkoren om mee te dingen naar de titel “Beste Weblog van Nederland op Onderwijsgebied”, samen met nog 19 andere concurrenten, nu zit ik inmiddels bij de laatste vijf in de jaarlijkse wedstrijd die door Dutch Bloggies wordt uitgeschreven.Wie daar een bezoekje brengt treft een overzicht van een groot aantal categorieën, en – hoe kan het ook anders in dit land – bijna helemaal onderaan staat ‘Onderwijs’. Daar mag Wauwel zich meten met een aantal begrippen in onderwijsweblogland, dus veel hoger zal ik wel niet klimmen, ik ken mijn plekje als eenvoudig docent.
In de categorie “Meest Populaire Weblog” valt natuurlijk de meeste eer en roem te behalen, maar ja, met iets waar een in het onderwijs werkende vijftigplusser in een midlife-crisis  op het internet geregeld zijn gram haalt, word je natuurlijk nooit populair. Bovendien ontbreken op Wauwel de dagelijkse dosis porno en harde filmpjes, er staat ook al geen reclame op, want ooit te vaak op mijn eigen Google-advertenties geklikt en dan komt het nooit meer goed met je, en voor de adverteerders is mijn doelgroep: de doorsnee verzuurde schoolfrik en mensen uit de provincie – lees Barneveld – natuurlijk in de verte verste niet interessant. Niet hip, niet trendy, niet ons kent ons, te weinig bezoekers bovendien, te laag afzeik-gehalte, te veel onderwijsgezeur. Kortom: niet representatief voor de maatschappij.

Toch gaat Wauwel naar de prijsuitreiking op 19 maart in Den Haag. Zo kom ik nog eens in de grote stad, er zijn vermoedelijk gratis bitterballen ( plastic tasje mee ), het is niet te laat afgelopen ( met de Barneveldse kippen om half tien- als er dan nog een trein die kant uit gaat –  op stok ) en misschien is er ook nog wel iemand die mooie balpennen met opdruk uitdeelt, daar zijn wij in het onderwijs altijd gek op en verguld mee.
Wauwel zal zich dan met een handje pinda’s wat bescheiden en verdekt opstellen achter zo’n namaak-palmboom en alles eens fijn op zich in laten werken, om voorzichtig te proeven van de glitter en glamour van de Marketing weblogs, de NOS schijnt te komen, er is een backchannel ( vast heel mooi, maar wat is dat eigenlijk ) , en tout trendy Nederland zal acte de presence geven. Er komt ook een echte DJ, misschien kan ik dus wel een verzoekplaatje aanvragen. Gauw nog even naar de dorpswinkel hier voor een net overhemd en wèl nog even naar de kapper natuurlijk.  Nog maar een paar nachtjes slapen en de dag van mijn leven is daar. Ik ga ook vast wat foldertjes van Den Haag ( de koningin werkt daar toch? ) bij de VVV-winkel halen, en me een beetje goed inlezen en vragen naar alle treinverbindingen en zo.

Mochten er nog mensen mee willen reizen, dan moeten ze maar reageren. Met z’n drieën in de coupé is ook weer een stuk veiliger.

Geplaatst op

Bij blijven

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=OmweqiL-ZGc[/youtube] 

Wat doe je als je je kroost niet meer kunt volgen in hun gangen door de krochten van het internet, popzenders en het uitgaansleven? Als ouder informeer je dan voorzichtig in de trend van “Zo, nog wat leuks gedaan op MSN vandaag?” . Meestal word je dan bevreemdend aangekeken en krijg je iets te horen als: “Ach, dat begrijp jij toch niet”. Kom je boven, dan worden er snel allerlei schermpjes weggeklikt en is men zoet met huiswerk bezig. Je kunt natuurlijk wat straattaal pogen om daar een beetje meer mee te scoren bij zoon of dochterlief,  maar de kans dat men je dan laat opnemen in een inrichting voor zwakzinnige ouderen is dan levensgroot aanwezig. Uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat jongeren een enorme hekel hebben aan veertigers die hen ineens in opgewekte, hippe bewoordingen toespreken, liefst in het Engels ( of wat daar op lijkt ) bovendien. Veel reclamebureau’s lijden daar ernstig aan. Doe maar gewoon dus en geen “waggie, vette waggie, boek vet hard dampen voor de scotoe, chill!” als je je kind een scooter belooft als het nog maar een beetje wil werken voor het diploma of zoiets.

Ook het toch al zo geplaagde onderwijsveld mag natuurlijk niet achterblijven als het gaat om het volgen van de nieuwste ontwikkelingen. Nu allerlei onderwijsvernieuwingen zijn gedegradeerd tot woorden die iets met schuttingtaal te maken hebben, wordt het tijd om ons maar eens te gaan verdiepen in wat de jeugd eigenlijk buiten alle ophokuren doet. Het wachten is dus op de eerste onderwijsadviesbureau’s  die voor veel geld een leuke clinic aanbieden met het volgende dagprogramma:

  • 10.00 uur: Ontvangst, effe chillen met wat pillen.
  • 10.30 uur: Hangplek 1; met spuitbussen bekladden we Zaal 1 met vette graffiti.
  • 11.00 uur: Bodydip op de bar. Koffie wordt geserveerd uit de navel van het management-team. Ook mogelijk: Bubbelen aan de bar en MTV-kijken of Hyves maken..
  • 12.00 uur: Lunch met chillen, mogelijkheid tot intimideren van voorbijgangers, scooters omkatten.
  • 14.00 uur: Worksjop Straattaal (zie filmpje boven) 
  • 15.30 uur: Hangplek 2, met mogelijkheid tot vernielen van tijdens
    Hangplek 1 gemaakte graffiti
  • 16.30 uur: Happy Slapping in het dorp. Met onze mobieltjes filmen we dit en maken daar een leuke website van die we ’s avonds bij elkaar gaan checken.
  • 18.00 : Diner bij Mc Donalds.
  • 19.00: Afsluiting met breezers en orgie.

Dresscode voor de heren: petje, jack met grote capuchon en bontkraag ( hele dag ophouden graag), veel nepgouden kettingen en ringen.
Voor de dames: bitchy, dus liefst niks aan, anders goudkleurige stretch-spullen met netkousen of zo, flink decolleté.

Zo, we zijn weer bij. Het verfrissend effect van zo’n inspirerende clinic ziet u hieronder.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=H0jVuJKNOWU[/youtube]