Woensdag is er op het eerbiedwaardige onderwijsinstituut waar ik werk, weer een schoolfeest. Althans, een feest waar wij in naam mee verbonden zijn, maar waar je als docent toch af en toe wat onwennig rondloopt. Het thema was in eerste instantie “Naughty Christmas”, vermoedelijk bedacht door enige hitsige mannelijke organisatoren, want op onze school zijn heel veel meisjes. Die doen allemaal “iets met dieren” . De ene wordt dierenarts-assistente, de andere gaat in de manege werken, en weer een ander wordt bijvoorbeeld dolfijnen-trainer. Slechts een enkele jongen doet iets met dieren. Er is wel een aparte afdeling waar jongens op zitten, maar die doen allemaal iets met koeien, kippen of varkens, en dat is nogal een verschil, ook als het gaat om gedrag op feesten. Als je de hele dag bezig bent met het vertillen van varkens of met een shovel een kuub zand heen en weer te scheppen, dan is het ’s avonds wel even wennen als je een danslustig deerntje moet aanvatten.
Hoe gaat zo’n schoolfeest is z’n werk? Vroegah begon zoiets om half acht, en stroomde de zaal direct vol. Toen ik zelf nog scholier was, veroorzaakte zo’n feest natuurlijk al enorme spanning vooraf, want daar zou ik het object mijner verliefdheid ontmoeten, in de vorm van de bevallige dochter van de schoolconciërge. Stijf van de brillantine, die echter niet kon verhullen wat voor monsterlijk brilmontuur met jampotglazen ik droeg, stond ik mij dan de hele avond op te fokken tot ik haar ten dans zou durven te vragen. Natuurlijk treuzelde en aarzelde ik, groen van spanning en jaloezie op de knullen die wél met haar dansten, veel te lang, zodat ik haar de laatste dans uit beeld zag schuifelen met zonder twijfel weer de mooiste jongen van de school.
Nu begint het feest voorzichtig binnen te druppelen vanaf half tien, de meiden direct vrolijk met elkaar dansend, de kippen- koeien- en varkensjongens op een rijtje langs de kant, met een biertje als enig houvast, onwennig toekijkend naar al dat deinende vlees uit de grote stad. Na een uur of twee heeft de rijkelijk stromende alcohol de grenzen tussen de sexen wat doen vervagen en host en springt alles door elkaar, met grote zweetplekken onder de oksels en drankvlekken op de shirts, en met knalrode ogen en extra opvallende jeugdpuistjes onder het licht van de foto-flitslamp. Dreigt er een foto, dan gaat men lodderig om elkaars nek hangen, in een poging er nog enigszins voordelig uit te zien wanneer je aan je achtste biertje bezig bent.
Ik zou met zo’n hoeveelheid al lang naar de delirium-kliniek zijn afgevoerd, maar de tijden zijn schrikbarend veranderd. Of ik ook mee kom dansen, meneer. Nou nee, hoe atletisch ik ook zou kronkelen, het zou toch iets weg hebben van een gedresseerde zeekoe, en een met een mobieltje gemaakte foto staat zó op internet. Een man moet z’n grenzen kennen, zeker als je de vijftig bent gepasseerd.
Toch vinden ze het allemaal heel leuk als je komt. Woensdag dus maar even m’n gezicht laten zien. Zou ik daar de dochter van de conciërge nog tegenkomen, dan zou ik haar nog niet herkennen, ook al stond ik op haar tenen. En het thema, dat is na het nodige gepruttel uit de docentenkamer gelukkig aangepast: het is nu “White X-mas”. En een rustig feest bovendien. Heel handig als je geen zestien meer bent….