Kunst, wijsheden en meer…
Het vriest buiten een beetje dus dit weekend komen ongetwijfeld de rayonhoofden weer in spoedzitting bijeen. Ik ben niet zo’n schaatser. Ik stam nog uit de tijd dat ik als kind zwarte rubberen laarzen aan moest, en daar werden dan houten schaatsjes met een soort veters omheen gewurgd. Het resultaat was dan dat je een paar uur op zo’n bevroren vijver rond ploeterde, de schaatjes bungelend aan de zijkanten van je zolen, en je voeten zagen er na het ontdooien uit als een te strak ingesnoerde rollade. Liever knutselde ik op zulke momenten veilig thuis een bouwpakketje in elkaar, terwijl de rest van de jeugd zich kostelijk op het ijs vermaakte. Zoiets móet later natuurlijk trauma’s opleveren, en ja hoor, schaatsen, en veel sport in het algemeen, boeit mij nu totaal niet meer.
Het lijkt trouwens wel of er elk weekend een wereldkampioenschap schaatsen op de buis is. Elk land heeft zo’n beetje z’n eigen kampioenschap, en Heerenveen geloof ik wel twee of drie. Zo’n Elfstedentocht ook: iedereen weet van te voren al wie gaat winnen, of welke ploeg eigenlijk, want alles schaatst in een ploeg. Nooit meer eens een stoere boer die na het melken in het Fries denkt: “Kom, laat ik nu nog even de Elfstedentocht rijden. Pakje boterhammen en een thermoskan met warme melk mee, dan ben ik vóór de aardappelen met sjuu tussen de middag weer thuis bij Mem.”
Tegenwoordig gaat men stijf van de doping of de opfokpillen aan een sportevenement beginnen. En zo ram je maar eens als ploeg een scheidsrechter in elkaar, en je verbouwt als supporters een clubhuis. Voetballers zijn het ergste. En hun aanhangers ook. Alles wat met voetbal te maken heeft, mist per definitie een groot aantal elementaire hersencellen. Je hoort het ook aan het praten. Zet ’s ochtends de radio aan, en je hoort iemand onsamenhangend plat Nederlands wauwelen, dan weet je dat het een voetbaltrainer is of zo. Bestaan er eigenlijk voetballers met een universitaire graad? Daar zou eens wetenschappelijk onderzoek naar gedaan moeten worden.
Maar goed, ik dwaal helemaal af. Het ging over schaatsen. Het vriest aardig momenteel. Dat heeft één voordeel: er zal niet gevoetbald worden. Als dit geen fraaie uiting van post-traumatische stress was, dan weet ik het ook niet meer.
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=yt-K5w1PFMo[/youtube]
Het was kerstavond. In haar kamertje, bij het licht van de monitor, tuurde zij naar buiten in de nacht. Het was gezellig gemaakt binnen, vond zij. Bij de Action had zij mooi gekleurde kerstverlichting gekocht, die kon knipperen op de maat van de muziek. Zij had een stel kerst-cd’s gedownload en wiegde haar hoofd zachtjes heen en weer, terwijl ze naar het schermpje van Messenger staarde. Haar mobieltje was tot nu toe stil gebleven, zodat ze vergeefs wachtte op haar Jingle Bells-beltoon. Iedereen zat zeker al aan het kerstmaal, of keek naar een kerstfilm. Op internet had ze wel gezocht naar een toepasselijke film, maar die waren allemaal niet ondertiteld, dus begreep ze er niet veel van.
Ze had al heel wat kerstkaarten binnen gehad van vrienden op Hyves. Zeker een stuk of acht, de meeste met muziek. ” FW, FW, FW, stond er telkens bij. Dat las ze wel vaker; ze wist niet wat het betekende. Dat moest ze toch eens vragen aan haar vrienden. Zelf had ze heel veel kaarten verstuurd , zeker zestig, alles digitaal, dat was handig, want postzegels waren toch eigenlijk best wel duur. Op de schoorsteenmantel boven het kacheltje stonden ook een paar echte kaarten: eentje van de Scapino, voor alle medewerkers, en nog een mooie van de bezorger van het weekkrantje, met een kalendertje er op.
Straks zou ze zichzelf verwennen met een lekker Chinees menu, menu A, in de aanbieding, en ze wachtte nu op de bezorger, die waarschijnlijk wel een nieuwjaarskalender zou meenemen. Zo eentje met een mooi Chinees berglandschap er op en een waterval. Dan had ze er al twee. Kon ze mooi al haar afspraken met haar vrienden noteren.
Ha! Daar meldde zich iemand aan, op MSN. Het was Manus, een man die ze nu al weer een maandje kende. Vierentwintig was hij, zei hij, en zijn foto leek heel erg op Leonardo di Caprio. Hij was weduwnaar, zei hij. Zelf had ze niet zo’n mooie foto, dus had ze maar een plaatje van een hertje genomen. Hij vroeg altijd of zij haar camera aan wilde zetten, dat had ze nu een paar keer gedaan en toen had hij gevraagd of hij haar borsten mocht zien, want hij was zo eenzaam, zei hij. Zijn eigen camera was al heel lang stuk, zei hij. Ze had het nog niet gedaan, aarzelde nog. Misschien hield hij wel van haar, misschien zou hij het haar vanavond wel weer vragen.Misschien zou ze het dan wel doen, het was tenslotte maar een keer per jaar kerstavond.
“Vrolijk kerstfeest”, typte ze. “Heb je mijn kaart nog ontvangen? ” Het bleef een tijdje stil, en ze staarde naar het schermpje. Toen ging zijn status op bezet. Hij had het zeker druk. Hij deed belangrijk werk, zei hij, iets met computers ook. Ze zou het straks nog eens proberen.
Daar werd gebeld. Dat moest de Chinees zijn. ” Wilt u niet even binnenkomen, het is zo koud buiten!” Dan kon de bezorger haar knipperende kunstkerstboompje even zien, en ervaren hoe knus zij het had gemaakt. Nee, hij moest snel verder, hij had het druk. Maar hij gaf wel de kalender.
Bij het eten had zij een kaars aangestoken, en de screensaver van haar monitor toonde een arreslee die door de lucht heen en weer vloog. De kalender was prachtig, inderdaad, bergen met een waterval, en grote vogels.
Straks zou ze nog even op Hyves gaan kijken, misschien was er nog iemand de haar had toegevoegd. Misschien wel een mooie man. Misschien kwam Manus nog wel weer online. Het zou vast wel een gezellig kerstfeest worden.
[vimeo width=”450″ height=”300″]http://www.vimeo.com/2533749[/vimeo]
In deze tijd van het jaar is het altijd spannend hoeveel kerstkaarten je krijgt. Het aantal ontvangen wensen zegt natuurlijk iets over je populariteit. Ook is het altijd opletten geblazen wat voor soort kaart je krijgt. Is het er eentje die je gratis bij een pakje Unox soep krijgt, of bij de Donald Duck, zoals bij ons het geval leek te zijn. Een miniscuul kartonnetje met oom Donald en Katrien, die ons beiden Merry Christmas wensen. Die mensen krijgen dus volgend jaar niks, als het aan mij ligt.
Er zijn knutselgrage lieden die aan de slag gaan met veel 3D-papier, knipvormpjes en strooi-glitter. Dat zijn vaak de eenzamen en ongetrouwden, of mensen zonder internet. Die worden op Sinterklaasavond ( je moet toch wat ) op de bus gedaan, en tot ver in januari loop je nog glitter van de vloer te vegen.
Sommige kerstkaarten zijn vrijwel onleesbaar: oude mensen. In kriebelig en beverig schrift wensen zij je een goede gezondheid toe. Dan zijn er ook mensen die ergens dik in de zomer de hele familie maar weer eens door de plaatselijke strandfotograaf laten vastleggen, en die dat kiekje dan heel toepasselijk rond de kerst op een stukje karton plakken. Je galerij met ontvangen kaarten kan zo soms ongewild een berg verborgen menselijk leed tentoon spreiden
Het vreselijkst zijn de kaarten die tegenwordig in toenemende mate digitaal binnenkomen, vooral die via Hyves: veel geglitter en Amerikaanse zoetgevooisde tingeltangelmuziek. Je kunt digitaal stevig voortknutselen tegenwoordig. Zo kreeg ik toch nog een kaartje vol typisch Finse kerstgedachten binnen. Klik op het plaatje voor het filmpje, en nog even een waarschuwing: ’t is niet voor teerbesnaarde zielen.
Op een tafeltje in onze docentenkamer stond sinds begin deze week een blijde display met daarin een flinke stapel “MBO-kranten”. De MBO-krant is een uitgave van het Procesmanagement MBO 2010, en met zo’n mooie naam kan het natuurlijk niet meer mis gaan. De krant is bedoeld voor iedereen die betrokken is ( of meegesleept ) bij de invoering van het competentiegerichte onderwijs in het MBO. Aan het eind van deze week waren er toch zeker wel twee of drie krantjes afgenomen, waaronder eentje door ondergetekende, om als inspiratie bij het schrijven van dit episteltje te dienen.
Allerlei heftig klinkende websites werken mee om het MBO-nieuwe-stijl hoog op de sociale onderwijsladder te plaatsen, die voor sommige onderwijstypen meer weg heeft van een sociale glijbaan: www.marktplaatsmbo.nl , www.competentcity.nl, www.herontwerpschool.nl, www.mbo2010.nl, www.mboacademies.nl, www.leraar24.nl. De krant staat vol met nieuwe begrippen als Flexcollege, inspanningsportfolio, Mondriaanplanner, Innovator, het Team Columbus, het Team Tijd en, – niet schrikken – B2Bback to the benches……. Niemand die ons kan verwijten dat we binnen het MBO niet creatief zijn als het gaat om het bedenken van mooie termen.
In het krantje wordt nog een baanbrekend initiatief uitgebreid voor het voetlicht geplaatst. Ik citeer even letterlijk: de “MBO Marshal”. Deze MBO-Marshals gaan “on the road”, zo werd tijdens de “kick off” gepresenteerd. De marshals zijn min of meer bekende Nederlanders die een voorbeeld-functie moeten vervullen voor MBO-studenten. Ze zullen een positieve boodschap uitzenden voor wie binnen het MBO beschikt over wilskracht en doorzettingsvermogen, twee zaken die je als docent binnen het nieuwe leren zéker nodig hebt.
Niet verbazingwekkend dan ook, dat het grootste deel van de MBO-studenten negatiever is over het leren-nieuwe stijl dan over de ‘ouderwetse manier’ van les krijgen. Zo blijkt uit een onderzoek onder 84.000 MBO-ers. Het onderzoek wordt ook in de MBO-krant genoemd. Daar heeft men het echter over ‘positieve ontwikkelingen’, en worden de zaken waarover studenten negatief zijn, zoals inhoud van de lessen, het programma, het lesmateriaal en de veiligheid op school nogal eufemistisch “aandachtspunten” genoemd. Nu heb ik altijd gedacht dat deze vier genoemde aandachtspunten de kern van het onderwijs vormen, maar daar ben ik zeker wat te ouderwetsch voor.
Maar weer eens een YouTube Youweeltje. Niet voor teerbesnaarde lieden, maar de boodschap er achter is leuk.
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=pPN3a0R3iEk[/youtube]