Wauwel

De Afghaanse zanger Qorban Nazar is onlangs, samen met zes vrienden, dood aangetroffen in het district Chemtal. Het zevental is door onbekenden met een machinepistool om het leven gebracht.Over het motief voor de moord is vooralsnog niets bekend.
Nou, ik weet het wel. Dit moet een complot zijn geweest van de gezamenlijke Nederlandse deelnemers, om mogelijke concurrentie uit te schakelen, voor het geval Afghanistan – nu we toch flink bezig zijn – onverhoopt ook mag toetreden tot de EU.
Bijgekomend voordeel van de toetreding is dat we dan lekker goedkope Afghaanse schaapherders hier krijgen. Ik vond de Nederlandse de laatste tijd een beetje duur worden.

In Zwolle is één dezer dagen een filiaal van Albert Heijn in winkelcentrum Diezerpoort beroofd door Sinterklaas en drie Zwarte Pieten. De mannen gingen er vandoor met een winkelwagen vol zakken pepernoten. De ludieke roof is opgeëist door de Zwolse actiegroep Esthetiek
  2004, die zegt woedend te zijn over het feit dat sinterklaassnoepgoed al zo vroeg in de winkel ligt. Volgens hen wordt hiermee “misbruik gemaakt van de kinderharten”. 

De groep wil dat pepernoten pas vanaf 3 oktober in de winkels komen te liggen. Verdere acties worden niet uitgesloten. De pepernoten zouden later op de dag zijn aangeboden op de Spaanse ambassade in Den Haag.

Ik wil hier plechtig stellen dat ik deze actiegreoep, die eerder van zich liet horen met een actie tegen zogenaamde “gluurkleuters“,
van harte wil steunen. Ergens vorig jaar, het zal begin oktober geweest zijn, wilde personeel van een V&D-vestiging al ongeveer met mij op de vuist, toen ik vroeg waar ik de paaseitjesafdeling kon vinden, terwijl zij hevig zwetend met onwillig in elkaar verstrikkelde kerstversiering in de weer waren. Onze goedheiligman, wiens gelaat ik omwille van de privacy onherkenbaar heb gemaakt, dient te worden beschermd tegen dit pepernotenmisbruik zo vroeg in het jaar. Voortaan zal hij dus, tot zijn daad gedwongen door de commercie, als Sinter K. door het leven moeten, dit alles vanwege zijn strafblad. Wat voor gevolgen dit heeft voor de diverse Sinter K. liedjes, is nog niet te overzien. Ook moet de roof een traumatische indruk hebben achtergelaten op de jeugdige gelovigen, die op dat moment toevallig met hun moeder in de winkel aanwezig waren. Sinter K. of zo u wilt Sint N., heeft nog geluk gehad dat hij niet te maken kreeg met enkele van de AH-medewerkers die onlangs in het nieuws waren wegens hun hardhandig optreden tegen vermeende winkeldieven. Ziet u het al voor zich: onze goedheiligman die door enkele welgemikte karatetrappen van zijn paard wordt geslagen en vervolgens bijkans wordt gewurgd door zijn  eigen baard, waarbij hem de mijter over de hulpeloze schedel wordt gestulpt. Ontkerstening ten top! Niets is meer heilig in dit leven.

is de naam van een aderontsteking die mij nu al enige dagen aan mijn bedje kluistert.  Je krijgt er opgezwollen plekken in je been van, en bij mij is nu mijn voet opgezet tot ongeveer de grootte van een bloemkool. Vanzelfsprekend lijd ik martelende pijnen. Nu schijnt het wetenschappelijk bewezen te zijn dat mannen een lagere pijngrens hebben dan vrouwen, dus enige overdrijving is op zijn plaats, maar je wilt tenslotte dat er goed voor je gezorgd wordt door je vrouw.

Zo lig ik dus op dit moment in mijn bedje, met het voeteneind omhoog, nadat de dokter mij zojuist heeft meegedeeld dat ik een weekje rust
  met houden. De laptop op schoot, zodat toch nog enig nuttig werk verricht kan worden. Nu is dat niet helemaal zonder gevaar, want een ander wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat een warme laptop op schoot weer nadelige gevolgen kan hebben voor de kwaliteit van je zaad. Nu kun je dus daaruit concluderen dat elke man met een laptop op het gebied van mannelijkheid een een echte loser is. Al weer enige jaren geleden zijn bij mij met assistentie van enkele potige zusters bepaalde medische handelingen verricht, zodat ik me op mijn 51e geen zorgen meer hoef te maken, maar het idee dát, hè? 
Om dus de kwaliteit van mijn zaad op peil te houden en goed voor mijn ( dode?) kikkervisjes te zorgen, gun ik ze af en toe ook enige koelte en kjik ik dan een tijdje naar Tel Sell op TV, en daar weet men mij DE oplossing voor mijn zere voet te melden:  De WalkFit. 
“Met de WalkFit inlegzolen kunt u weer comfortabel staan en lopen zonder pijn. De WalkFit zolen zijn speciaal ontworpen om uw voeten, ruggenwervels en bekken in balans te brengen. Uw voeten vormen zich naar de WalkFit zool zodat uw gewrichtbanden, pezen en spieren op de juiste manier worden ondersteund. De voorgevormde hiel verstevigt en stabiliseert uw hiel en enkel. Uw voet wordt optimaal ondersteund en u krijgt meer energie. “

Dat is wel even een pak van mijn hart, want ik had natuurlijk, hypochonder als ik ben, al gruwelijke visioenen van enge doktoren die enge dingen met mijn been gingen doen. Dankzij Tel Sell hoef ik mij dus nu niet langer ongerust te maken. Wanneer ik weer van de dokter naar school toe mag, geniet ik eerst een heerlijke nachtrust op mijn Yubisaki Pillow met twee speciale oogmaskers (€ 59,95) , ik bekijk even de Billy’s
  Bootcamp DVD’s ( de nieuwe fitness rage van Billy Blanks, € 59,95), ik werk even door de Ab King Pro en Reduce fat fast heen ( € 129,95 ), daarna doe ik gewoon fijn mijn WalkFit aan en huppel ik opgewekt naar mijn werk, verlost van alle zorgen. Met een hartelijke groet aan al mijn collega’s!

Dit is wordt geen stukje zoals u van mij gewend bent. Afgelopen week is Simon Wiesenthal in zijn slaap overleden. Je hoorde al enige jaren niet zo veel meer van hem. Toen ik het las, dacht ik: Hij is eindelijk dood. Dat klinkt cru, en is dan ook niet zo bedoeld als het op het eerste gezicht lijkt.  

Een aantal jaren geleden heb ik enkele concentratiekampen bezocht, waaronder Majdanek ( KZ Lublin ), Auschwitz en Mauthausen, waar Wiesenthal lange tijd verbleef. Dit waren alle drie zogenaamde ‘Vernichtungslager’, uitsluitend gericht op uitroeiing. Daarvoor was ik wel in Westerbork geweest, vergezeld van gezin en/of vrienden, maar nu was ik geheel alleen naar Polen en Oostenrijk afgereisd, speciaal voor dit doel. Het gezin wilde, misschien begrijpelijkerwijs, niet mee. Mijn eerste bezoek gold Majdanek, daarna Auschwitz en een jaar later Mauthausen.

Majdanek ligt bij Lublin, niet ver van de Russische grens. Het was een ongelooflijk hete dag, windstil, en op straat was het vrijwel uitgestorven. Op een gegeven moment liep ik, komend vanaf de stad, een hoek om en daar lag plotseling het kamp in al zijn uitgestrektheid voor mij. Ondanks de verschroeiende hitte, werd ik overvallen door een koude rilling en gierden de zenuwen door mijn keel. Nu, terwijl ik dit schrijf, krijg ik het weer te kwaad. 

De aanblik van het kamp was duivels, hier straalde werkelijk het kwaad van af, het werkte verlammend. Zo voelde dus het KWAAD. Zo zag het er uit. Dit alles was tot in detail gericht op totale vernietiging van menselijk leven en waardigheid. In Majdanek zijn naar schatting 360.000 mensen, voornamelijk Joden, vermoord.

Er waren vrijwel geen bezoekers, en ik heb uren over het reusachtige terrein, wat nog vrijwel geheel in originele staat verkeert, rondgedwaald. Ik bleef het koud hebben. In de verlaten barakken hoorde je het geschreeuw en gekerm van de gevangenen, in de gaskamer hoorde je het laatste gekras van nagels langs de onverbiddelijke muren….

 

Ik heb daar gestaan in een barak, tot de nok toe gevuld met schoenen in alle soorten en maten. Voor mij is dat later een inspiratie geweest om er dit schilderij van te maken. Op de één of andere manier voelde ik mij verbonden met alle doden, en kreeg ik een soort onverklaarbaar schuldgevoel dat ik daar na al die jaren zo maar in en uit kon lopen, levend en wel. Ik denk ook, dat al die doden op de één of andere manier nog steeds met elkaar verbonden zijn, en dat zij wachten op diegenen die het overleefd hebben, tot dat die zich bij hen voegen, ook al is dat zestig jaar later. Daarom schreef ik “Hij is eindelijk dood”. Zulke gebeurtenissen vergeet je niet in je leven. De vriend van mijn moeder was in de oorlog een hoge bons in het verzet. Eigenlijk is hij nog steeds in die oorlog, het bepaalt nog steeds zijn leven.

Simon Wiesenthal is nu verenigd met zijn lotgenoten uit al die kampen, en heeft eindelijk de rust gevonden. Een bijzonder groot mens is eindelijk dood……