In deze donkere dagen van kredietcrisis zijn er gelukkig altijd nog lieden die lichtpuntjes zien, zelfs voor het onderwijs, een beroepstak waarvan je je kunt afvragen of die eigenlijk wel te lijden zal hebben door die crisis. De te verwachten massa-ontslagen in het bedrijfsleven zullen namelijk een hoop nieuwe docenten opleveren, met name in het MBO, een onderwijstype met een innige band met dat bedrijfsleven. Dat is althans de visie van kundige lieden in dat bedrijfsleven. Je schoolt je uitgerangeerde ( want oud ) of ongeschikte ( te weinig opleiding ) werknemers even om met wat cursusjes, en voilá, ze kunnen voor een klas pubers gedumpt worden.
Voor de ex-bedrijfslever zal het even wennen zijn aan hier en daar wat hinderlijk gedrag van je publiek, de wat karig uitgeruste personeelskamer, opstandige ouders die zeker weten dat hun kind nooit wat fout doet, de onbetaalde overwerkuren, de grote vergaderdruk, de matige carrière-perspectieven, de enorme stapels correctie, en – niet onbelangrijk, het eindsalaris. Waarom dan toch het onderwijs?
Wel, onderwijzen, dat moet je toch een beetje in je hart en in je genen hebben zitten. Het omgaan met leerlingen is iets wat je voor een behoorlijk deel in de vingers moet hebben. Daarom vind ik dat lerarenopleidingen wat minder nadruk moeten leggen op het hoe van het onderwijzen, en meer op de inhoud van de stof en de vakkennis. Een docent staat anders tegenover zijn werk dan de doorsnee werknemer. Kijk maar naar stakingen: waar her en der massa’s boze werknemers het werk neerleggen, gaat een docent eerst even kijken of je dan niet te veel lesuitval krijgt. Staken is goed, maar dan wel op woensdagmiddag. Kom daar maar eens om in het bedrijfsleven.
Een dagje naar de NOT? Ja gezellie, maar dan liefst op woensdag, dan hebben de leerlingen namelijk niet te veel uitval. Ouderavonden? Geen probleem, dat doen we in feite onbetaald en zonder mokken, en dat geldt ook voor allerlei bijscholingscursussen die nogal eens op zaterdagen gepland worden. Je moet dus een beetje een tik hebben om in het onderwijs te willen werken en het nog leuk te vinden ook.
Het uitwerking van het voorstel van het bedrijfsleven zie ik dan ook met enige zorg tegemoet. Het straalt een behoorlijke onderschatting van het docentenberoep uit. Nu zou je tegenwoordig soms denkenj, dat het ook niet zo veel meer voorstelt. PABO’s roepen moord en brand om het belabberde taal- en rekenniveau van hun studenten, maar laten hen evengoed eindeloos herkansen tot er dan toch een minimaal zesje uitrolt, want zoveel uitval, dat is toch wel slechte reclame voor je school. En dan vooral niet testen op aardrijkskunde, geschiedenis of al die andere vakken die ook op de ( basis)school gegeven worden, want dan zijn de poppen helemaal aan het dansen.
Er komt een generatie docenten nieuwe stijl aan, die zonder de Tomtom hopeloos verdwalen, die denken dat Goebbels de naam is van een nieuw Duits biertje en die ‘hun’ met ‘hen’ verwisselen als het hun eigen allemaal wat te ingewikkeld wordt….
Van de week een stukje Tom Cruise gezien, die Stauffenberg speelt. Hij vertelde daar nog niet eerder van de man gehoord te hebben, en wat maakt het uit, want “in half Azië hebben ze ook nog nooit van die kerel gehoord” . Een beetje docent nieuwe stijl.
Ik zou wel eens een voltallig docententeam van een doorsnee ROC willen laten meedoen aan het Groot Nationaal Dictee, en daar nog een rekentest, een topografietest en een geschiedenistest aan vast willen knopen. Ontslag bij onvoldoende resultaat. Dat gaat weer een hoop door het bedrijfsleven in te vullen vacatures opleveren.
Maar er is hoop . De eindexamennormen worden aangescherpt. En gelukkig zijn er nog steeds heel veel docenten die voor het vak kiezen niet vanwege het salaris, maar omdat het gewoon vreselijk leuk is om met jongeren te werken en ze iets bij te brengen. Ik zou denk ik geen ander beroep willen. En als je dan geen uitnodiging meer krijgt voor een ouderavond, waar in vijf regels drie koeien van taalfouten staan, zoals mij eens is overkomen op de lagere school van mijn dochter, dan komt het toch nog goed met het onderwijsniveau.
Mochten er nog fouten in dit blogje staan, dan zijn dat natuurllijk tikfouten, dat begrijpt u wel.
Ik ben opgeleid als leraar Geschiedenis en Nederlands, maar kon destijds (ruim 20 jaar geleden) niet aan de bak komen voor een volledige werkweek. Zwaar en veeleisend werk waar je als groentje eigenlijk nog niet tegen opgewassen bent, of je moet een soort natuurtalent zijn. Het is ook vreemd dat mensen uit de schoolbanken komen en dan ineens vóór de schoolbanken staan. Mensen uit het bedrijfsleven halen kan m.i. een positief effect hebben, want zij kunnen uit eigen ervaring leerlingen voorbereiden op een werkplek in dezelfde sector. Het lijkt me niet verkeerd voor echte onderwijsmensen om eens een tijdje buiten het onderwijs te werken.
Ik ben in de wereld van marketing, pr en media gerold, maar denk nog steeds stiekem bij mezelf: misschien kom ik toch nog eens voor de klas te staan. Al zal het niet meevallen om mijn inhoudelijke vakkennis weer op niveau te brengen – ik ben op dat punt (waar het Geschiedenis betreft) eigenlijk niet meer in staat om aan te haken. Maar misschien valt het mee. Ik geloof wel dat ik door mijn leeftijd en ervaring nu een veel betere docent zou zijn dan 20 jaar geleden.
Deze tijd ga ik met vrouw en jongste dochter (11) weer allerlei open dagen af om te kijken welke school het beste bij haar past (en in de smaak valt). Dan begint de liefde voor de onderwijswereld toch weer wat te kriebelen, eerlijk gezegd. Ik heb nog wel een paar jaar in de MR van de basisschool meegewerkt en zag toen al dat onderwijsmensen zich uit de naad werken en constant aan bijscholing doen. Daar kunnen mensen uit het bedrijfsleven en uit de ambtenarij nog wel wat van leren, denk ik.