Homo Roboticus

Wauwel schrijft dit stukje na een enerverende dag vanuit Maastricht, en wel op de conferentie “Design 4all”, georganiseerd door het Consortium voor Innovatie. Enerverend, maar ook wel een beetje moedeloos makend, want vandaag heb ik te horen gekregen dat de mens zijn langste tijd wel heeft gehad. Nog een jaartje of tien, en de stukjes van Wauwel worden geschreven door een robot met mensachtige trekjes. Over tien jaar loopt Wauwel langs een draadloos netwerkpunt en laadt en passant even de hersens op middels diverse ingebouwde geheugenbankjes en chips. Ik zal dan ook geen last meer hebben van een gruwelijk zere rug, want de organisatie hier heeft vandaag gemeend de bezoekers van diverse workshops op kartonnen dozen te laten plaatsnemen. Gezien de gemiddelde leeftijd van de congresgangers moet dat toch een behoorlijke martelgang zijn geweest. Was ik nu twintig jaar verder, dan had ik al lang wat pijnonderdrukkende chipjes laten implanteren. Een en ander moet natuurlijk van mij afgeschreven worden middels dit weblogje, en dankzij de welwillende medewerking van de Web 2.0-hoek van Kennisnet lukt dat weer heel aardig.

Ja, hoe verloopt zo’n dag verder?  ’t Is natuurlijk even wennen aan al dat Limburgs om je heen. Laat ik het voorzichtig zeggen: die provincie zou zich toch moeten aansluiten bij België. Verder waren er wat weinig hebbedingetjes bij de diverse stands en dat is voor de doorsnee docent toch wel een beetje een schok. Dan waren er de onvermijdelijke verbindingsproblemen die toch altijd weer bij een of andere workshop optreden. Dat schijnt specifiek voor ICT te zijn.

Vanavond is er dan ontspanning, waarbij keuze uit diverse programma’s; zo schijn ik iets te moeten doen met klankschalen en zo, maar stel je toch voor dat je daar ook je sokken bij uit moet trekken: daar heb ik even niet op gerekend. Ook zie ik geestelijk voorbereidende fotootjes van lieden die in allerlei onwaarschijnlijke houdingen over de grond rollen, en weer ergens anders moet je liedjes gaan zingen in een Idols-achtige setting. Dat betekent op slinkse wijze het conferentie-oord verlaten, op weg naar het hotel alwaar ik amechtig zappend de avond uitgeput op bed zal doorbrengen, want ik ben nog lang geen homo roboticus, eerder Homo Gestrektus.

Gelukkig weet ik mij enigszins geestelijk gesteund dooor de inleider van vanochtend, een belangrijke baas bij Sun, met futuristische denkbeelden ( en ook al van mijn leeftijd ja. ). Hij had het nog over dubbeltjes en kwartjes.  Onderzoekt alle dingen, en behoudt het goede, zou ik zeggen. Ook in de toekomst. Morgen meer.