Nou, Elizabeth Taylor is dus dood. Zo gaat dat soms in het leven. Een mens komt en gaat, ongeacht de hoeveelheid botox die je er in spuit en de meters huid die je omhoog en naar achteren zeult. Gisteravond werd zij nog even op het nieuws getoond, de verleidelijke vamp van weleer die in een rolstoeltje een zaal in werd gereden, met bevroren glimlach, zwart geverfd haar of pruik en beverig wuivend met het handje. Beetje pijnlijk. Er komt een moment dat oudere mannen beter in de markt liggen dan oudere vrouwen. Een vrouw met een oudere man, veertien jaar of zo leeftijdsverschil, niemand die daar een probleem van maakt. Blijkbaar heeft zo’n man een uitstraling die een vrouw op diezelfde leeftijd niet meer heeft. Hoe ouder, hoe mooier, hoe rijper. Beetje grijzend aan de slapen, mja, dan kan heel goed. Heeft een man een veertien jaar oudere partner, zeker als dat een een redelijk beroemd persoon is, dan is hij al gauw op haar centen uit en wordt hij voor gek versleten en de vrouw voor zielig. Liefde schijnt wel degelijk blind te maken, of misschien ook niet.
Ik zou dus geen mooie vrouw willen zijn, want elke dag die voorbij gaat, brengt je een stapje meer naar de totale ineenschrompeling toe; ik heb dus toch wel een beetje respect voor die iconen van vergane glorie die er toch nog alles aan doen om in elk geval het masker aan de buitenkant nog een beetje in stand te houden. Geen rustig leven, lijkt me. Het moment waarop je merkt dat er toch wat minder fotografen in de struiken liggen en dat jongeren van je denken: Wie is die mevrouw ook al weer? Niets is zo vergankelijk als roem, gebaseerd op uiterlijk. Elke dag in de spiegel geconfronteerd te worden met een karikatuur van je zelf. Straks figureer je alleen nog op verzamelbeurzen, afgebeeld op kauwgomplaatjes. Dat was lang geleden in de mode. Een album vol plaatjes die nog sterk naar kauwgom roken en die artiesten toonden wier namen nu nog slechts een heel vaag belletje doen rinkelen: Conny Froboess, Peter Krauss, nooit van gehoord mensen. Ik bied twee euro, meer niet, voor de hele map.
Een dag vóór het overlijden van Liz stonden in de kranten en op internet berichten en plaatjes over een man die een geheel nieuw gezicht had gekregen. Het waarom werd ook getoond. Een soort hoofd met daarin wat dalen en uitstulpingen op plekken waar eerst mond, ogen en neus hadden gezeten. Dat was dus nu veravangen door een echt ‘gezicht’ , hoewel de eigenaar dat hooguit kan voelen, want hij was nog steeds blind. Nooit zullen weten hoe je er na de ultieme face-lift uitziet. Misschien ook wel goed dat je de schrikreacties van degenen die je aanschouwen ook niet kunt zien, want een beeldschoon uiterlijk zal het wel niet geworden zijn.
Wil je wat bereiken, dan moet je dus mooi zijn volgens de huidige standaarden. Die standaard bestaat uit glossy tijdschriften en de wat armoediger varianten in de vorm van de Privé, de Story en de Weekend en uit programma’s als Shownieuws. De beelden tonen foto’s van gruwelijk verbrande zonnebank-koppen, rimpelige decolletés, in foute smokings gesnoerde uitgezakte buiken en kromme beentjes onder een bikini met lubberende kont op een vage foto van een uitstapje op een mondain strand. Kom je dus Liz Taylor in real life tegen, dan mag je niet schrikken, je produceert dezelfde bevroren glimlach als de hare want je vermoedt dat haar ogen nog niet zó zijn aangetast door grauwe staar dat ze je slechts als een vage schaduw uit vroeger tijden aanschouwen.
Boven de dertig is het dus eigenlijk al mis. Voor mijn leerlingen ben ik op mijn zevenenvijfstigste zo ongeveer een hoogbejaard fossiel. Heel rustgevend eigenlijk. Je hoeft geen illusies te koesteren. Ik zorg er wèl voor dat ik niet in een geruit jasje met elleboogstukken en een nietszeggende terlenka broek met door slijtage glimmend achterwerk voor de klas sta. Tegenwoordig mag het qua kleding allemaal wat jonger, zo kan ik voor mezelf de schijn toch een heel klein beetje ophouden. En er wordt wel degelijk op gelet.”Nou meneer, u draagt altijd een jasje, vanwaar nu ineens een sweater?” Gelukkig ben ik geen filmster, niet beroemd, je kunt je dus een uitglijder permitteren.
Liz is niet meer. Is nu in de hemel voor Hollywoodsterren, de hemel die nu wel zo’n beetje vol is, want een hemel voor Goede Tijden, Slechte Tijden sterren, voor Popstars-sterren en andere mij volslagen onbekende VIP-types die ineens allemaal over acteertalent blijken te beschikken en in films meespelen die over een maand al weer vergeten zijn, nee, dat lijkt me wat te veel eer. Die blijken in de nabeschouwingen ook nog eens allemaal ernstige geschokt te zijn door Liz” verscheiden, hadden haar allemaal als lichtend voorbeeld en noemen haar allemaal een groot actrice die is heengegaan, ondertussen koorstachtig hopend dat dit ingestudeerde interview ook weer de nodige bekendheid in de Story zal opleveren.
Zo’n Hollywood-hemel heeft Liz wel verdiend. Uit haar lijden verlost. Nu echt stralen dan maar.