Dankdag

Grauwe wolken jagen langs de bomen die nu snel hun bladeren verliezen. Een gure regen slaat in het gezicht. Aan de horizon torent alles overheersend het dreigende blok van een veevoederfabriek.
Het halve dorp zit dicht, de straten bevolkt door in het zwart of sombere kledij gehulde, kinderrijke families, hoed op. De diverse kerken roepen. Het is Dankdag voor het Gewas en de Arbeid in Barneveld.
Er wordt niet gelachen, er wordt niet gesproken, men loopt in rotten van vijf, zes en meer, de vader – met zwarte paraplu – voorop.
Voor het tot aan de rand gevulde parkeerterrein wachten vol geladen auto’s met draaiende motor, soms een ruim een half uur voor aanvang van de dienst. Men rookt daarbinnen. Men weet zich verzekerd van een plek in het hiernamaals, meer waarschijnlijk de hel, die straks met bakken zal worden uitgestort. Na afloop van de dienst zijn daar de aardappelen met jus, en enkele uren rust en overpeinzing. Daarna de tweede dienst.
Het is Dankdag in Barneveld en het wil maar niet echt licht worden..