Deze week was het de dag van de leraar. Bij mijn vrouw op school was gezorgd voor versiering en gebak, er stond een bloemetje.
Bij mij op school heerste bij binnenkomst in het pand enige verlatenheid. Het steeds groter wordend management-team van onze locatie had zich twee dagen teruggetrokken ergens in den lande, om de missie en visie maar weer eens onder de loep te nemen. Niks van die kenmerkende gezelligheid dus, die je altijd direct voelt als de directie wèl aanwezig is. Er waren geen bloemen, er was geen gebak, en de enige nieuwe versiering in de docentenkamer, prominent naast de trofeeënkast, bestond uit een soort zwart marmeren grafsteen, met daarin de naam van ons instituut gebeiteld. Eén en ander bleek vervaardigd te zijn op een scholenbeurs, waar sinds kort blijkbaar ook een school voor grafsteenhakkers het licht heeft gezien, waarvan de leerlingen allemaal volgens het competentie-gerichte leren aan hun meesterproef werken.
Nu is zo’n kast, waarin je onder andere een vergroot model op een stokje van een kakkerlak of teek of zoiets kunt aantreffen al niet bepaald een opbeurend geheel, en de zerk ernaast maakte de stemming er al niet feestelijker op. Sprak ik onlangs van een horror-kabinet, wel, zo’n prijzenkast kan met recht een rariteiten-kabinet genoemd worden: naast genoemde modellen vindt men daar ondermeer uitgestald: een boekje over 50 jaar agrarisch onderwijs ( op zijn kop neergezet trouwens ), een onbestemde verzameling prijzenbekers en twee grote stenen bierpullen, een geschenk van een partnerschool uit een voormalig oostblok-land. Verder nog een verzameling propjes papier, dode vliegen, een dartpijltje zonder punt en nog wat van die dingen.
Dag van de Leraar dus, en ook Dag van Respect, zo las ik vanochtend in de krant. Maandag komt ons geliefd management weer terug, verkwikt en verfrist, ondanks geleden ontberingen tijdens een nachtelijk roeitochtje ergens op de plassen bij Steenwijk. Dan is ook de gezelligheid weer terug in ons nu nog uitgestorven pand, en gaan wij als eenvoudige docenten weer mee profiteren van nieuwe uitdagingen die ons zullen worden voorgelegd. Wordt het toch nog een leuke dag van de leraar.