Afdansen (1)

[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=UYjXm63DKQ0[/youtube]

Dramatische tijden. Binnenkort moet ik afdansen. Sinds één van onze dochters ons vorig najaar verblijdde met een tegoedbon voor een lesje stijldansen, heeft het dansvirus ons te pakken. Elke week wandelen wij trouw naar de loklae dansschool, gelegen in een desolaat industrieterreintje, om ons onder te dompelen in een wereld van glitter, glamour, waaierende rokken boven enorme pijlers en Dancing with the Stars ( waarvan de Nederlandse televisie een onuitputtelijke voorraad schijnt te bezitten). Nu zouden boosaardige geesten mogelijk verwachten dat wij als twee wederrrechtelijk aangeklede zeekoeien op de maat van de quickstep over de dansvloer strompelen, maar zo erg is het dus niet, want de juffrouw heeft besloten dat wij rijp zijn voor het afdansen.

Afgelopen weekend mochten we alvast een beetje oefenen en werd alles nagespeeld, temidden van andere zenuwachtige en meestal veel jongere kandidaten.  De heren begeven zich op de dansvloer, en vragen de beschroomd langs de kant zittende partner ten dans. Als je zoals ik nog in een staat van totale uitputting verkeert doordat je net de jive hebt geoefend, is zo’n uitnodigiging al een hele opgave. Gelukkig doe ik het altijd nog beter dan één der kandidaten in een andere groep, die op mij steevast de indruk wekt dat hij bezig is een ernstig tegenstribbelend dolgeworden varken in een veewagen te persen, wanneer hij met zijn vrouw de rumba danst. Steevast onderbreekt hij deze handeling dan ook nog eens om een oproepje op zijn mobieltje te beantwoorden – hoe kun je met zulke kolenschoppen trouwens die knopjes bedienen – zodat het varken kan ontsnappen.

Badend van het zweet werkten wij dus het programmaatje van zes verplichte nummers af, waarbij vooral de cha cha cha een dramatisch hoogtepunt vormde. Die vergt dus nog enige aandacht, maar gelukkig hebben we nog een week of twee voor het moment suprème. Er schijnt een soort enge en strenge inspecteur langs de kant te zitten die onverbiddelijk op een groot klembord al je misstappen noteert, en ook krijg je te maken met een toekijkend publiek wat al lang bezig is aan goud met diamanten, een niveau wat ik waarschijnlijk bij mijn leven niet meer zal halen. Als je dan ook nog bedenkt dat de dansen er één jaartje hoger werkelijk totáál anders uit zien kun je je afvragen of het dansleven nog wel zin heeft.

Maar goed, uiteindelijk zal Wauwel over twee weken als een jonge en weer bronstige hinde door de zaal zwieren, de partner luchtigjes een eindje boven de grond met zich meevoerend, om zó het brons in ontvangst te mogen nemen als kroon op een jaar van enorm transpireren en uitgeput hijgen, maar wèl met bijzonder veel plezier. En ja , we zijn geen twintig meer, dus een enkele misstapje mag. Kom ook dansen!