Wauwel

Het Agrarisch Onderwijs, jarenlang nu niet bepaald een bolwerk van vernieuwingsdrift, heeft nu toch ook gemeend mee te moeten gaan in de didactische vaart der onderwijsvolkeren. Er wordt gelijk stevig aangepakt, waarbij flink gebruik is gemaakt van hypermoderne begrippen zoals de computer, internet en het Engelse woordenboek. Men spreekt nu de taal der jeugd. Een docent is voortaan een aanbieder van ‘content’, of ‘accountmanager’, of ‘assessor’, of ‘budgetbewaker’ of ‘coach’, maar toch vooral geen leraar meer.

Leerling, bezig met het formuleren   van leervragen

Leerlingen ( studenten ) werken met op maat gesneden leerarrangementen’.
Zo’n arrangement bestaat uit een computerprogramma, wat wordt aangeboden in de vorm van een ‘opschaalbare demo’. De leerling moet de zoek- en vindfunctie op de juiste manier leren hanteren en dan komt het allemaal wel goed. 

We gaan uitdagende leersituaties creëren, waardoor de leerling zèlf  leervragen gaat formuleren, zo juicht het blad ‘Unie-voor BVE en voortgezet onderwijs’ ons toe.

Een ander, zo mogelijk nóg swingender magazine, het ‘Vakblad Groen Onderwijs’, leert ons dat het rode potlood naar de prullenbak mag worden verwezen, en dat de ‘competentie gerichte assessor’ – ik dus – voortaan moet weten dat ‘fout niet verkeerd is’. Moge dat even duidelijk zijn.  Tussen twee haakjes, wie op de link naar www.silo.nl klikt, waarnaar in het vakblad wordt verwezen, komt terecht op een domein wat te koop staat en waar je links vindt naar erotiek en 18+. 

Anja van het CPS meldt mij in dit blad dat ik niet meer door mijn bril mag kijken, want dat levert maar vertekening op. Voortaan moet ik intersubjectief ( ik kan het niet goed lezen zonder bril, maar ik geloof dat het er zo staat ) oordelen over de competenties van de leerling. Nu is Anja van het CPS niet de minste. Deze begeleidster competentiegerichte  onderwijsvernieuwing heeft kennis van zaken want haar man runt een tuinbouwbedrijf in de Noordoostpolder en ze heeft “ook veel contact met docenten”. Eens kijken, ik ben nu tweeënvijftig, even de rekenmachine pakken… ja,… ehm…nog drieëntwintig jaar geloof ik. Niet verkeerd, dacht ik.

Bij mij in de personeelskamer ligt op de diverse tafels een keur aan vakbladen, variërend van de Hoefslag , waarin je allerlei foto’s ziet van paarden die hun best doen zichzelf ( evt. met berijder ) over één of andere hindernis te wrikken , tot het  Agrarisch Dagblad , waarin allerlei enge artikelen staan over het onlangs gesignaleerde bruingerande roodkopmaisvreetkevertje, maar bijvoorbeeld ook het verblijdende bericht dat de zeugenhouders dit jaar 40 procent meer verdiend hebben.   Nou spel ik deze krant niet bepaald van voor naar achteren en omgekeerd, maar van de week dacht ik ‘Ach, ik moet toch enigszins op de hoogte blijven’, ook al geef ik hier slechts AVO ( Algemeen Vormend Onderwijs ) -vakken en heb ik het nog steeds stug over de poten en de kop van een paard in plaats van benen en hoofd. 
Zo las ik ondermeer dat men in Australië nu schapen gaat fokken “met kale konten”.  Er wordt 2 miljoen dollar gestoken in het projekt gestoken, dus zo’n schapenkont is blijkbaar opwindend genoeg om daar eens even wat geld tegen aan te smijten. Men doet daar Down Under namelijk aan ‘mulesing’: het zonder verdoving lossnijden van de staart en een flinke lap los vel van de arme schapenbips om ‘problemen met myasis te voorkomen’. Bij een schaap met een kaal achterwerk zou het niet meer hoeven, en bovendien hebben ze dan ook geen last meer van vliegenlarfjes of zo.

Blijkbaar hebben die beesten een soort aambeien of grote steenpuisten van het hele dag op de kont zitten. Voortaan gaan ze daar dus ongegeneerd in hun blote achterste rondhupsen, en mekkeren maar jongens. Voorlopig houd ik het maar weer even bij de Spits, die een enkele keer als toonbeeld van westerse cultuur ook de tafels ligt.

Een beetje onderwijsmanager heeft het zwaar tegenwoordig. Onwillig personeel, achterdocht, regelgeving uit Den Haag, begeleiding door allerlei onderwijs-gogen; het valt allemaal niet mee.  

Bij ons in de docentenkamer ligt een blad wat ik uit hoofde van mijn functie als eenvoudig docent natuurlijk van voor naar achteren en omgekeerd uitspel: Het IsisQ5 magazine. 

Een wat cryptische naam voor het vakblad voor de bezorgde onderwijsmanager. We vinden daarin een verslagje van een bezoekje aan een onderwijscongres in Kaapstad, waar men heeft geleerd dat men kan leren van elkaar. 

Verder een artikel over de “Critical Friend”, ontdekt tijdens een conferentie in Cambridge ( nogal dicht naast de deur, trouwens ), naar wie elke onderwijsmanager op zoek schijnt te zijn. Zo lezen we daar dat complimenten in de school niet   gebruikelijk zijn. Dan nog een column van iemand die op een terras in China ontdekt dat de Nederlandse onderwijskooi toch ruimer is dan hij dacht.   Tot slot is er nog een mevrouw die de managers adviseert er van uit te gaan dat docenten in scholen toch goed bezig zijn. Al met al straalt het blad toch wel de nodige kommer en kwel uit. Het is dus beslist geen pretje om schoolmanager te zijn. Om één en ander te illustreren ben ik zo vrij geweest om van de achterzijde onderstaande cartoon over te nemen; hopelijk levert me dit geen juridisch dwangbevel op, ik doe dit slechts uit liefde voor mijn management, dat begrijpt u wel.

Afgelopen maandag werd ik 52. Een heugelijke dag, en nog veel heugelijker door het feit dat ik nu mijn BAPO-dag mag gaan benutten! Voor de onderwijs-onkundige lezertjes: BAPO staat voor Bevordering ArbeidsParticipatie Ouderen. Altijd gedacht dat je dan minder in de arbeid participeert, in plaats van deze te bevorderen, maar goed. 
Gemiddeld ben je in het onderwijs op je 42e een geestelijk en lichamelijk kwijlend en kwijnend wrak, zo is uit onderzoek gebleken. Daar ben ik dus al weer ruim 10 jaar overheen, ik kwijn wel af en toe maar ik kwijl nog niet. Volgende week is het dus zo ver, ware het niet dat wij dan een toetsweek hebben.  In mijn onuitsprekelijke goedheid wil ik dat dagje dan nog wel opofferen.  Tot mijn grote blijdschap stuurde één van mijn bazen mij een mailtje waarin ik werd uitgenodigd voor een vergadering op 9 november. U begrijpt dat ik met satanisch genoegen heb kunnen terugmailen dat ik dan mijn BAPO-dag heb! Een heerlijk gevoel. Alleen het idee van BAPO-dag doet de doorsnee oudere docent al weer helemaal opleven!  Dat je er op salaris-gebied iets op achteruit gaat, ach, dat nemen we op de koop toe.  Wat ga ik op mijn eerste BAPO-dag allemaal doen? Een leuk stukje schrijven voor dit weblog, om mijn hardwerkende collega’s eens wat op te beuren. En nu moet ik snel weer aan het werk, want een tussenuur is niet bedoeld voor dit soort stukjes. Dan maar weer een wat kortere pauze…..