Ik weet nu zeker dat ik een chaoot ben. Het is vanochtend definitief bewezen. Ook staat het vast dat kabouters bestaan; ook daar ben ik vanochtend achter gekomen. Een enerverend begin van de dag dus.
Er zijn mensen die trekken chaos aan, net als een koeienvlaai vliegjes. Geregeld ruim ik bijvoorbeeld mijn bureau op, zowel op mijn werk als thuis. Op de een of andere manier echter heeft zo’n redelijk leeg blad een enorme aantrekkingskracht op papieren, paperclips, cd-rommetjes zonder opschrift of doosje, twintig verschillende verbindings-snoertjes voor allerlei apparaten die alleen maar op dat ene aparaat werken , diverse adapters die in kleine lettertjes allemaal verschillende voltages en spanningen aangeven, en als je die in het verkeerde toestel stopt dan volgt er een ontploffing of zoiets.
Allerlei pennen met vreselijke opschriften ( Kalverstal-inrichting van Maanen ), en laatst vond ik een pen van de Freunde Deutscher Kriegsgrabe. Joost mag weten hoe zich dit allemaal rond mij heen heeft kunnen verzamelen; ik heb niet de indruk dat ik zelf ooit iets pak, zo’n Duitse pen, hoe kom ik daar aan?
Waar ik allerlei dingen aantrek, raak ik tegelijkertijd ook van alles kwijt. Blijkbaar is er een soort ruilhandel gaande buiten mijn medeweten om. Vanochtend had ik haast, dat is op zich al een veeg voorteken, want dan weet je dat er dingen fout gaan. Bij het opstaan tastte ik al vergeefs naar mijn leesbrilletje, wat ik op had toen ik mij naar de echtelijke sponde begaf, want ’s avonds lezen in bijvoorbeeld de avonturen van Bommel kan heel rustgevend zijn na een doorwaakte dag vol onderwijsvernieuwingen. Op de tast naar beneden dus, want het licht mag niet aan want alles slaapt nog, op zoek naar mijn andere brilletje om zodoende genoeg zicht te hebben om mijn verdwenen brilletje weer te vinden.
Een half uur verder, en inmiddels het hele huis in rep en roer, nog steeds niets gevonden, waarbij mijn humeur werkelijk tot ver beneden het nulpunt is gedaald en waarbij ik ernstig de behoefte gevoel om het brilletje – als het ooit nog gevonden wordt – met een bijl te lijf te gaan. Het is dus weg, voorgoed. In mijn huis wonen kabouters die dingen meenemen, en andere dingen daarvoor in de plaats terug leggen, want midden op een traptrede vond ik tijdens mijn zoektocht een fietssleutel die ik al anderhalf jaar kwijt was. Niemand weet hier ooit van iets.
Die zelfde kabouters zorgen er ook voor dat de tv-gids van deze week eeuwig weg is, en dat – nu we toch met tv bezig zijn – ook de afstandsbediening chronisch weg is. Die vind ik dan bijvoorbeeld terug in het kruidenkastje of onder het dekentje van het kattenmandje. Zelf maak ik nooit iets weg in ons gezin, het zijn altijd anderen, want ik ruim altijd alles keurig op. Tijdens het typen ontdek ik trouwens dat ook letters lijken te verdwijnen, terwijl ik die toetsen toch echt aan sla.
Ooit heb ik op mijn werk een prijzige cursus PEP gevolgd, wat staat voor: “Personal Efficiency Program” : hoe orden je je bureau, je email, je taken en vergadermomenten, dat soort dingen. Na afloop kregen wij een mooi goud-op-snee certificaat. Dat had ik even willen inscannen als plaatje bij deze overpeinzing, maar ik moet u de afbeelding schuldig blijven. Ik ben dat ding namelijk kwijt.
