Enkele congresgangers
Een onderwijsloopbaan van een gemiddelde docent – zo beschouw ik mijzelf – kabbelt van het begin als kwekeling tot aan de dood voor het schoolbord, nog hangend aan het infuus, kalmpjes voort. Hoogtepunten in het schooljaar zijn natuurlijk de tractaties van jarige collega’s, eens in de twee jaar de Nationale Onderwijs Tentoonstelling, en niet te vergeten het kerstpakket, wat bijvoorbeeld uit een aantal theezakjes in verschillende ondefinieerbare smaken uit de Wereldwinkel en een nuttig boekje bestaat. Dit jaar is daar, na ruim 30 dienstjaren, plotseling verandering in gekomen. Ja, niet in het Kerstpakket, dat is nog even geheim, maar vorige week werd mij gevraagd om een congres bij te wonen, in Finland nog wel. Dat is nog eens iets anders dan Lunteren of Nieuwegein. Nu meende ik altijd dat alleen de hogere onderwijscohorten tot dergelijke uitspattingen waren uitverkoren, dus u begrijpt dat ik wel even steun moest zoeken bij het meubilair. Het onderwijs roept mij, en dus, na rijp beraad en overleg tot diep in de nacht met mijn gezin, heb ik besloten aan dit verzoek gevolg te geven. Dergelijke offers moet je zo nu en dan brengen. Ik zal afreizen naar een oord dichtbij de poolcirkel, met een redelijk onuitsprekelijke naam, en de weersberichten vertellen mij dat het daar bij aankomst 7 graden zal zijn en dat er gedurende de vier dagen van mijn aanwezigheid een druilerige motregen zal vallen. Het is een agrarisch congres. De zaterdag vòòr de terugvlucht kan dan ook worden doorgebracht met het bezoeken van boerenbedrijven. Men kan ook een trektocht door de eeuwig zingende bossen maken. Lezertjes die mij een beetje kennen, zullen vermoeden dat ik nu niet direct voornemens ben om in een druilerige regen in een reeds vroeg vallende poolnacht een of andere mesthakselaar te gaan bezichtigen in het plaatsje Lukiokaulutus ( ik noem maar wat, waarvan ik vermoed dat dat een plaatsje is ) alwaar men “toimii yksi yleissivistävää lukiokoulutusta tarjoava”. Bovendien is mijn kennis van het Fins wat weggezakt. Ik zal zaterdag dus vermoedelijk op rendieren- of elandenjacht gaan, en maar hopen dat ik niet door poolkoude bevangen over een aantal eeuwen als een soort Ötztal-man door archeologen uit het ijs wordt gebikt. “Gezien zijn sjofele en armzalige kledij vermoeden we dat het een leerkracht is geweest”. Natuurlijk houd ik mijn trouwe lezertjes op de hoogte van mijn bevindingen.