Het is vandaag Wereld Naturistendag. Nu zullen veel naturisten denkelijk een groot deel van deze gedenkwaardige dag gezellie achter de buis hebben door gebracht ( getooid met een oranje petje, wèl met kleedje op de bank ), en hier in Barneveld zag ik er op straat ook geen enkele. ’t Was ook te heet buiten misschien. Fietsen zou nog gaan, maar in je blootje op zo’n smal zadel van de racefiets, nou nee.
Lang geleden, toen wij nog jong en onbedorven waren, arriveerden wij ’s avonds laat in een striemende stortbui ergens op een camping in Zweden. Gauw tentje opgezet, en heerlijk geslapen an onder het gekletter van de regen op het doek.
De volgende morgen woei er nog steeds een gure koude wind, vergezeld van vlagerige regen. Terwijl wij lagen te kibbelen wie er uit zou gaan om water voor de thee te halen, met de ingang van de tent open geritst, passeerde daar bij maximaal 14 graden een ongekend dik manspersoon met grote grijze baard, gehuld in zo’n Scandinavisch vest, waaronder verder niets.
Een soort reuze Mens-Erger-Je-Niet-pion, op twee dunne blote beentjes met van die vreselijke Zweedse muilen. We waren dus op een naturistencamping beland.
Om onduidelijke redenen bedekten de aanwezige ( veelal bejaarde ) campinggasten alleen het bovenlijf bij deze weersomstandigheden. Ach ja, je bent naturist of niet.
Later deden we het nog eens dunnetjes over aan de Joegoslavische kust, toen iedereen daar nog van elkaar leek te houden. Vlak onder de wateroppervlakte ontdekte ik daar tijdens een zwemtochtje een mooi rotsblokje, om even op te kunnen uitrusten. Vermoeid zeeg ik erop neder. Op hetzelfde moment boorden zich duizenden naalden van zeeëgeltjes in mijn achterwerk. Gedurende drie dagen heb ik in de schroeiende hitte op mijn buik gelegen, mijn derrière belegd met plakjes komkommer, zalfjes en scheutjes slivovitsj.
Een zwembroek heeft toch wel zo z’n voordelen.