Op Managementsite ( ja, je moet als eenvoudige ondergeschikte toch een beetje inzicht hebben in wat er in de hoofden van de over jou gestelde overheden rond gaat ) stond onlangs een aardig artikeltje over ‘conflictmijdend gedrag van managers’. Nu ken ik juist enkele managers die vanwege het feit dat zij manager zijn, al conflicten oproepen, maar er zijn natuurlijk ook – zelfs in het onderwijs – gunstige uitzonderingen. Op mijn werk is dat niet anders.
Waar lijdt de drukbezette manager zo al onder? Wel, slechts 37 % geeft aan geeft aan voldoende training te hebben gehad om conflicten op te lossen, zowel zakelijk als privé. De helft gaat het liefst naar een bijeenkomst waar ze niemand kennen – is veiliger – en bij door hun toedoen uit de hand gelopen conflicten hebben ze 3 jaar nodig om alles weer op de rails te krijgen. Ze zijn bang om afgewezen te worden of om iemand af te wijzen, en de manager is vaak onhandig in zijn taalgebruik, waar een ondergeschikte die dat niet is, natuurlijk heel vernuftig misbruik van kan maken (!)
Er is een ranglijstje gemaakt van situaties die de geplaagde manager het liefst zou vermijden, en daar staan bijzonder grappige zaken in:
- Een speech geven in het openbaar
- Gedwongen voor het eerst parachutespringen
- In het openbaar zingen
- Een collega aanspreken op slechte persoonlijke verzorging
- Een buurman vragen zijn heg drastisch te snoeien ( bij mijn buurman kan die heg mij trouwens niet hoog genoeg zijn )
Zo, nu weten we weer waaruit het dagelijks werk van de manager uit lijkt te bestaan.