Kafka

Iedereen kent ongetwijfeld het wereldberoemde boek “Het Proces” van Frans Kafka. Daar beschrijft hij hoe een individuele mens vermalen wordt tussen allerlei instantiesdie buiten hem om bepalen wat er gebeurt. De hoofdfiguur van het verhaal, Josef K., raakt geheel verloren in een bureaucratisch doolhof. Trouwe lezertjes zullen hebben gemerkt dat het hier erg rustig is qua nieuw leesvoer van mijn hand. Trouwe lezertjes zullen ook in een vorig stukje hebben gemerkt dat mijn internet- en telefonieverbinding sinds 13 maart is weggevallen, met dank aan TISCALI, de provider die wel zo vriendelijk is geweest ook al vast het abonnementsgeld voor april van mijn rekening af te schrijven. Wel, ik zit nu inmiddels ruim drie weken zonder internet en vier weken zonder telefonie. De aanvankelijke hysterie binnen een groot deel van het gezin heeft inmiddels plaats gemaakt voor doffe berusting, na talloze dure mobiele telefoontjes naar een dure ( 30 cent per minuut ) helpdesk met volslagen onbenullige medewerkers die geen enkel idee lijken te hebben waar ze over praten. Zo wist men mij na twee weken te vertellen dat mijn modem kapot was. Men kon dat op wonderbaarlijke wijze meten over een lijn waar geen stroom op stond. Ook wist men mij te vertellen dat de KPN per ongeluk twee draadjes had losgetrokken en weer aan elkaar geknoopt. Men vertelde dat er een netwerkstoring was geconstateerd, die ook was opgelost. En ga zo maar door. Gistermorgen twee uur vergeefs gewacht op een monteur die nooit meer iets van zich heeft laten horen. Gister ook vergeefs gewacht op een telefoontje voor een nieuwe afspraak. Vandaag heb ik maar weer eens voor € 2,10 verbeld met de helpdesk, om daar te horen dat binnen 5 tot 10 werkdagen een nieuwe afspraak voor bezoek van een monteur zal worden gemaakt. Waar dan ook weer de nodige dagen over heen kunnen gaan. Men leeft erg mee bij TISCALI. Ik heb temidden van enge spinnen en ander ongedierte in klamme duisternis onder de vloer rondgekropen of onverlaten zich misschien aan mijn levenslijn hadden vergrepen. Mijn belastingaangifte is te laat, mijn mailboxen zijn inmiddels vermoedelijk geblokkeerd omdat ze vol zitten, het bezoekersaantal van dit weblog is gekelderd, inbrekers omcirkelen mijn huis omdat de telefoon niet opgenomen wordt en er is reeds politie wezen kijken of ik misschien dood in huis lig. Bij het dichtstbijzijnde gekkenhuis heb ik inmiddels ( per brief ) geïnformeerd of er op korte termijn nog een plekje voor mij vrij is. Heerlijk, beetje rondgereden worden inkarretje naar de eendenvijver, en tussen de middag een lieve zuster die mij pap in de kwijlende mond voert. Mocht ik ooit ontslagen worden uit dit gesticht voor internetlozen, dan ga ik postduiven kweken. Die krijgen allemaal een briefje aan hun poot waarop staat: NEEM NOOIT INTERNET BIJ TISCALI !