Het hoogtepunt van het jaar is vandaag! Wauwel is namelijk jarig en zoiets overkomt je niet elke dag. Hoe oud dan wel? Ach, laten we zeggen dat ik aan de verkeerde kant van vijftig plus ben beland. Als kind kreeg je een kaart van de Donald Duck, en tot voor kort kreeg je van de T-Mobile nog een monsterlijk roze plastic tafelkleed, ballonnen met opdruk of een slinger. Nu kon er nog net een kaartje van af. De crisis heeft ook daar al toe geslagen. Tot mijn grote blijdschap kwam er vandaag met de post ook nog een mooie kaart van Yakult, die mij een feestelijke verjaardag toewenst met hoop op aanschaf van nog vele flesjes voor een gezonde darmflora.
Een van mijn dochters kwam vandaag pas om vier uur in de ochtend thuis, en als rechtgeaard ouder doe je tot die tijd ook al geen oog dicht, dus een rustige verjaardagslaap zat er ook al niet in.
Wat dat betreft herhaalt de geschiedenis zich een beetje: als kind deed ik in de nacht voor mijn verjaardag ook geen oog dicht van pure zenuwen, een aspirientje op de avond voorafgaand bracht dan enige rust, maar toch presteerde ik het dan om mij ’s nachts om twaalf uur alvast te feliciteren – je keek voortdurend op de wekker – en verder was ik om zes uur in de ochtend al klaar wakker, roepend naar mijn ouders of ik de cadeautjes al mocht komen halen. Bijvoorbeeld een bouwpakketje waar ik het liefst al tijdens het ontbijt al aan wilde beginnen, zodat het ’s avonds af was. Kritiek moment bij het in elkaar knutselen van zo’n Messerschmidt of Spitfire was altijd het verlijmen van die mooie heldere plastic cockpit: meestal ontaarde dat in enorme klodders verkeerd aangebrachte lijm, waardoor alles veranderde in bobbelig matglas. Haastige spoed is zelden goed. Na een week was meestal ook het propellortje al afgebroken, omdat mijn moeder zo nodig de bouwpakketjes moest afstoffen.
De verjaardag zelf was voor mij als kind altijd redelijk stressvol. Van pure zenuwen was ik meestal ziek en lag ik spugend op de bank in de achterkamer, terwijl het kinderpartijtje zich verder in de voorkamer afspeelde. Verder kreeg ik altijd arretje-cake, bestaande uit een bonk gestold Diamant-vet, cacao en biskwie-brokjes. Die arretje-cake heb ik de rest van mijn leven volgehouden: ook vandaag stond hij weer klaar op het bord, en bij elk hapje ben je weer even kind, ruikt het huis naar de sigaren van de ooms die met hun tante op visite zijn, zie je de glaasjes advocaat met slagroom weer op tafel staan en ben je blij met de grote glimmende rijksdaalder die je in een envelopje met schoonschrift kreeg toegestopt.
Zulke verjaardagen zijn er niet meer. Wij hechten in ons gezin ernstig aan tradities, dus nog steeeds slingers en arretje-cake, al zat er dit jaar teveel cacao in. De ooms en hun tantes zijn allemaal reeds lang overleden, sigaren zijn ongezond en verboden en met mijn zesenvijftig jaren ben ik zelf langzamerhand een oom met z’n tante aan het worden. De kleine neefjes of nichtjes willen nu geen rijksdaalder maar tien euro, of zijn zelf niet aanwezig omdat ze hun feest met hun Hyves-vrienden in de kroeg vieren. Maandag is de vakantie weer voorbij en mag ik op school tracteren, waarbij je – hoe gruwelijk – allerlei wildvreemde collega’s dreigt te moeten zoenen.
Zesenvijftig. Ik mag mee met het donderdagmiddag-uitje van de ouderenclub van de kerk. Ik kan ongegeneerd op een seniorenbeurs rondlopen. Ik kan postzegels gaan verzamelen. Ik kreeg een brief van de gemeente, uitgaande van de Stichting Welzijn Ouderen, met een uitnodiging voor allerlei leuke activiteiten: een computercursus, cardio-training, hulp bij het invullen van de belasting papieren. Een foldertje van Beter Horen. Mijn mailbox wordt steeds vaker gevuld met Amerikaanse aanbiedingen voor viagra of andere middelen om een grotere “woody’ of “boner” te krijgen
Zesenvijftig. Er is nog genoeg te doen!
