Zo af en toe bekruipt Wauwel en een deel van de zijnen de onweerstaanbare drang om oud en nieuw uitstedig door te brengen, dus zo kan het gebeuren dat dit stukje vanuit een door mist en regen omhuld half leeg vakantiepark in de Hunsrück tot u komt, middels een verbinding die nog via flinke scheppen alt-Deutscher Braunkohle tot stand lijkt gebracht ( misschien dat daardoor ook niet alle umlautjes en naamvallen lijken te kloppen ). Tel daarbij op het steeds onwilliger toetsenbord van mijn akelig dure MacBook Pro ( gelukkig heeft de baas betaald ), en u begrijpt de desolate gemoedstoestand waarin Wauwel zich bevindt. Wij hebben de kinderen thuisgelaten ( ” ja wij gaan daar een beetje de hele oudejaarsavond tegen elkaar aan zitten kijken’ ) en zijn samen met vrienden afgereisd; zij hebben wèl enkele kinderen meegenomen, en die brengen nu in de praktijk waar de onze juist voor vreesden.
Vroeger bivakkeerden wij in voormalige boswachterswoningen, zo ver mogelijk in de middle of nowhere, vaak nog met gasverlichting, van internet nog nooit gehoord. Nu zijn die allemaal opgekocht door Staatsbosbeheer, en ingericht volgens design van gerenommeerde architecten en meubelontwerpers, alle gemakken voorzien, magnetron, satelliet-tv, high-tech keuken en krankzinnige huurprijzen; hoever kun je als grote organisatie de plank misslaan. Het heet nu “buitenleven”, nou, dan weet je het wel.
Zo zitten wij nu dus in een wat goedkoper vakantiepark, tientallen bungalowtjes met eenheidsinterieur, een zwembadje, en een restaurant waar ik nu zit te internetten. Om mij heen wat verpieterde gezinnen, en her en der heeft men pogingen gedaan met gekleurde lampjes iets van een kerstsfeer te creeëren. Natuurlijk kun je in Duitsland flink aan de vuurwerkbak, dus de eerste kindertjes in de omgeving doen al weer ernstig hun best wat vitale lichaamsdelen te verliezen. Straks de warme maaltijd, die in heel Duitsland uit schnitzels en patat lijkt te moeten bestaan. Hoe zeg je voorzichtig dat je niet zo’n gebakken paneermeel-fan bent? En dan volgt de lange avond tot twaalf uur, er is hier helaas Nederlandse televisie in het huisje, alle commerciële zenders bovendien, en er ligt een stapel van 21 (!) dvd’s klaar. Dat wordt vanavond dus – en nu ga ik weer een hoop mensen tegen de schenen schoppen – Youp van ’t Hek, met Paul de Leeuw het grootste braakmiddel wat de Nederlandse televisie ooit heeft voortgebracht. Daarna zal de rest van de avnd vermoedelijk gekeken worden naar vrienden van een biermerk, met de onvermijdelijk doses bekende Nederlanders en verlopen buitenlandse sterren die misschien nog een nummertje mogen playbacken. Na afloop zal in de vroege uren van het nieuwe jaar eenmaal in bed op fluisterende toon de stand van zaken nog even worden doorgenomen. Ondertussen gaan de pubers van Wauwel thuis waarschijnlijk op hevige wijze uit hun dak bij diverse nieuwjaarspartijen, die mogelijk ook in huis gegeven worden.
Morgenochtend is het dan Nieuwjaarsdag. Op zo’n dag hoort het te misten, te dooien, en bij de wandeling naar het parkwinkeltje zal ik vermoedelijk weer stuiten op die dame in peignoir, die, schuilend onder haar paraplu, naar haar kakkende hond staat te kijken. Want regenen kan het hier goed. Overmorgen weer naar huis, kijken of de boel weer een beetje aan kant is.