Bovenstaande titel is niets anders dan de oorspronkelijk benaming voor onze computermuis, die vandaag op de kop af veertig jaar bestaat. Tijdens negentig minuten durende demonstratie gaf Douglas Engelbart veertig jaar geleden op de Universiteit van Stanford de mogelijkheden weer van een houten blokje met een wieltje eronder, een knop er op en een stroomdraadje verbonden met een flinke mainframe-computer en een twaalftal terminals. Alles bij elkaar mag je je toch wel iets ter grootte van een huiskamer voorstellen.
De muis maakt het leven makkelijker, maar is ook een bron van narigheid en zorg. Op een vierkante centimeter muis leven gemiddeld zo’n 20 bacteriën ( plaats dertig in de bacteriën-top-honderd), en de muisarm heeft de maatschappij inmiddels op miljardenkosten gejaagd. Zo zit ik op mijn werk op een bureaustoel, die zo’n 900 euro heeft gekost vanwege het feit dat mijn pink verdacht begon te tintelen met uitstralingen naar mijn elleboog.
De muis blijkt echter ook een gezellige gesprekspartner te zijn, want een flink percentage computergebruikers neemt de muis middels een goed gesprek in vertrouwen. Zo’n muis geeft steun en vertrouwen, geeft houvast.
Even een korte test: houdt u momenteel de muis vast tijdens het lezen van dit artikeltje? En hoe voelt het zonder? Onwennig, een leeg gevoel? Zit u nu wat bevreemd uw vingers te strekken, waar ze net nog de vertrouwde warme bolling van de x-y positioning indicator omvatten?
Als je van een paar miljoen muisgebuikers de rechterhand zou meten, en de resultaten daarvan vervolgens naast de meting van een paar miljoen niet-muisgebruikers zou leggen, zouden er dan al evolutionaire verschillen te constateren zijn?
We zijn op weg naar een bionische mens. Straks krijgen we naast het hielprikje als baby gelijk ook wat sensoren ingebouwd in onze muisarm of bijvoorbeeld een HUD in een van onze ogen. Een knip van de vingers en je computer start op, een snelle wenk en je schuift een scherm verder. De muis heeft zijn langste tijd gehad.