Voor mij ligt het decembernummer van de MBO-krant 2010, zeg maar de Playboy voor de apostelen van het moderne competentie gerichte middelbaar beroepsonderwijs. Er zijn van die instanties die hun bestaan rechtvaardigen door het op gezette tijden uitbrengen van een publicatie vol juichende en blije stukjes, die vervolgens weer op een enorme stapel ongelezen papier in de docentenkamer belanden, naast de jaarlijkse stapel kerstkaarten en nieuwjaarswensen van bedrijven en relaties.
Op elk onderwijsinstituut loopt blijkbaar een persoon rond die meent de docenten met dergelijke lectuur te verblijden in deze donkere dagen voor kerst. De “zakelijke” kerstkaarten munten elk jaar weer uit door ongelooflijke banaliteit en wansmaak, bijvoorbeeld een foto van de besneeuwde entree van het nieuwe hoofdkantoor van de onderwijsuitgeverij of een afbeelding van een verzameling in blauwe overall gehulde types op klompen bij een volautomatische mestinjecteerder: “Loonbedrijf Zus en Zo wenst u een mineraalrijk 2010” (ik werk in het agrarisch MBO )
Terug naar de MBO-krant. Op de middenposter geen van een blonde pruik voorziene uitdagende en schaarsgeklede mummie, maar een artikel over ‘werkplekleren’ . Nu daar is wat voor te zeggen, en ook werkplekleren kan behoorlijk opwindend zijn. Veel grotere opwinding echter bij een groepje MBO-bestuurders, u weet wel, die van die salarissen met de Balkenende-norm, die verslag doen van uiterst leerzame “boardroom-sessies”.
Bestuursleden komen in tien sessies bijeen in Slot Zeist en houden zich daar bezig met dilemma’s en vraagstukken bij complexe veranderingsprocessen waarin de scholen zich bevinden.?Voor zoiets ga je natuurlijk niet in een zaaltje van de gereformeerde kerk in Barneveld vergaderen; daar kies je een passende ambiance voor uit, met ophaalbrug, achter hoge muren met norse kantelen, stel ik mij zo voor. ?De sessies reiken “nieuwe gezichtspunten” aan , “voeden het denken”, laten je even ontsnappen aan “de waan van de dag” ( de dagelijkse onderwijspraktijk die hardwerkende docenten dagelijks ervaren? ).
Ze willen “zelf leren”, en laten daardoor zien dat “dit ook voor anderen is weggelegd” . Bestuurders blijken ook te “aarzelen en te zoeken” .
U begrijpt dat ik na het lezen van dergelijke hartverwarmende ervaringen toch even steun moet zoeken bij het meubilair, overmand door ontroering en dankbare kerstgevoelens. Al mijn onzekerheden voor de onderwijstoekomst zijn in één klap weggevaagd door de wetenschap dat ik kan bouwen op het rotsvaste fundament dat de nu zelf-lerende bestuurders voor mij hebben gelegd. Het is fijn om ook helemaal onder op de werkvloer te weten, dat ergens in Slot Zeist ook voor de over ons gestelde overheden het licht is gaan schijnen.?Het komend voorjaar worden de sessies uitgebreid tot gewone sectordirecteuren. Misschien dat het zaaltje van de kerk in Barneveld dan toch nog in aanmerking gaat komen. En wie weet, mogen uiteindelijk, over een paar jaar, ook de docenten zulke mooie sessies gaan volgen, na afloop van de lessen. Er is vast nog wel ergens een noodlokaaltje vrij.