In een westelijke uithoek van de Veluwe ligt dorpje B. Het leven kabbelt daar al eeuwen rustig voort en temidden van kippen, eieren, aardappelen met jus gaan de bewoners door de weeks naar het werk en op zondag naar de kerk. De tand des tijds en de vaart der volkeren hebben ook in dorpje B. niet stil gestaan, en zo komt het dat men nu niet alleen zondags ter kerke kan gaan, maar bijvoorbeeld ook naar een stukje werelds vermaak in de vorm van een optreden van een big band in – nog wereldlijker- een nieuw gebouwd muziektheater. Daarbij is men niet over één nacht ijs gegaan. Jaren strijd is er aan voorafgegaan, maar deze zomer was het dan eindelijk zo ver en kon het nieuwe theater zijn deuren openen
Was er eerst sprake van een kier, de laatste maanden staan ze redelijk voluit open en dus kon Wauwel genieten van een optreden van de Big Band van de plaatselijke harmonievereniging. Dat laatste roept associaties op met lieden op klompen en in een blauwe kiel, waar men in dit dorp te pas en te onpas patent op lijkt te hebben, maar niets is minder waar.
Een afgeladen ruimte en vette stampende jazz waren het resultaat. Het publiek had zich eerst wat onwennig in een keurige kring op stoeltjes rond de muziekstandaarden geschaard, mogelijk in afwachting van de preek en de collecte. Toen de bandleider met gevolg dan ook neerstreek in de zaal daalde een ernstige stilte neer in afwachting van de eerste tonen. Gelukkig wist hij de aanwezigen er aan te herinneren dat een jazzoptreden vergezeld moest gaan van omgedraaide of liefst helemaal geen stoelen, van een luidruchtig pratende en drinkende menigte, van de geur van bitterballen, en alles gedompeld in een ondoordringbare mist van sigarettenrook. Op dat laatste na lukte het heel aardig deze sfeer te creeëren, en werd de bevrijding uit de culturele barbarij waarin dorpje B. eeuwenlang verkeerde, duidelijk zichtbaar.
Het drinken ging nog wat zuinigjes, want met exorbitante prijzen van € 3,50 voor een bodempje wijn uit twee verschillende flessen moet je ongeveer miljonair zijn om aangeschoten te raken. Gelukkig waren de bitterballen dan weer gratis, en het concert zelf natuurlijk ook.
Met jazz heb ik altijd de associatie van dertigers in een coltrui met een ringbaardje, een sikje en meekleurende brilleglazen, waarschijnlijk is dat ingegeven door de hilarische sketches uit The Fast Show. Vroegâh had je op de radio ook altijd zo’n jazz-programma met een presentator die heel erg zijn best deed om ook zo “cool” mogelijk te klinken. Dat heeft me een jarenlange afkeer van jazz opgeleverd. Het luisteren naar dit soort muziek was sowieso een redelijk illegale bezigheid, want ik werd op zondagmiddag altijd groot gebracht met het opre- en belcantoprogramma van Radio Brussel, wat altijd met de zelfde dreunende melodie begon, ik geloof iets uit de “Barbier van Sevilla”. Hoe gruwelijk toen, terwijl ik nu heel goed klassiek kan waarderen en bewonderen, op dat ene stuk na dan. Ook altijd weer die associatie met inderdaad die aardappelen met jus, en doorgekookte brusselse lof erbij, waarin klontjes maizena dreven, en een stuk vlees met lillende zeentjes die vreselijk tussen je tanden knersterden. “Het beste van het beste”, merkte mijn vader daar altijd bij op. Ach, je zou er nu wat voor geven weer dat moment mee te mogen maken.
De cultuur heeft dus nu ook dorpje B. op de Veluwe, als een der laatste bastions, geslecht. Wauwel hoopt ernstig dat het niet bij één ker per maand op zondagmiddag blijft, maar dat we de komende gure winterzondagmiddagen wat vaker kunnen genieten van geroezemoes, de lucht van bitterballen en de swingende tonen van een (big) band. Het is weer eens wat anders dan een legpuzzel van 1000 stukjes of een leerzaam boek over de geschiedeins van het kantklossen..
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=DMBHkntOMtk[/youtube]