Wie een beetje bij de tijd wil blijven, is in 2009 hevig aan het ‘defrienden’ ( op z’n Engels uit te spreken ) geslagen. Tis dat nu weer? Wel, dat is het wissen van vrienden op sociale netwerken als Hyves en Facebook. Waar je als scholier in 2008 helemaal meetelde als je 300 of meer vrienden had, is dat nu hopeloos ouderwets, en gaat het er nu om al die vrienden waar je eigenlijk nog nooit wat van had gehoord en geen contact mee had, snel en kundig met een druk op de knop te wissen. Een selecte groep intimi blijft over, en het is natuurlijk een onuitsprekelijke eer als je daar bij mag horen. Zo niet, dan ben je al snel een outcast in je digitale bestaan.
Moest je vroeger jezelf in allerlei bochten wringen om een einde aan een vriendschap te maken, tegenwoordig druk je op de delete-toets en klaar is kees. Vrienden delete je. Zo gaat dat in 2009. Dat is wel een beetje sneu voor een flink aantal eenzame pubers, die juist aan het hebben van 300 digitale vriendjes nog een beetje positief zelfbeeld ontlenen, heel prettig als je niet echt tevreden bent met bijvoorbeeld je uiterlijk en als anderen dat ook laten merken, dat je een beetje buiten de groep ligt, dat ze liever niet met je gezien worden op feesten, omdat je bijvoorbeeld niet aan het onbereikbare ideaalbeeld van America’s next Topmodel voldoet. Een puber is daar vreselijk gevoelig voor: er bij horen, of juist niet.
Hoe veilig kan je je op internet verschuilen, achter een foto van een mooi meisje of een mooie jongen. Je verzint gewoon een compleet nieuwe identiteit, eentje die je graag altijd had willen hebben. En dan daar vrienden krijgen: in Second Life, op Hyves, ” Wil je alsjeblieft mijn vriendje worden?” Zoiets durfde je vroeger natuurlijk niet te vragen, lelijk als je was. Hoe makkelijk nu. Please, add me.
Laatst las ik een artikel over een groep pubers die een lichamelijke afwijking hadden: bochels, horrelvoeten, enorme jampotglazen, vergroeide ruggen. Gedwongen tot een sociaal isolement, en dat op een leeftijd waarop pubers zich juist zo aan elkaar willen optrekken en met elkaar willen meten. In de wereld van het online gamen en Second Life kunen deze jongeren zijn wat ze altijd hadden willen zijn: de stoere, aantrekkelijke gespierde held of heldin met het droomlichaam, onoverwinnelijk en het leven lacht je toe. Het digitale leven dan, maar voor hen is dat steeds meer hun enige leven. Hun personages stralen hun dromen uit.
Op mijn school loopt ook een aantal pubers rond, waarvan je weet en ziet: die hebben weinig vrienden en vriendinnen. Juist zij zijn het meest actief op internet, hebben enorme aantallen vrienden. Loop je ’s ochtends vroeg nog vóór de lessen door de gangen, dan zie je ze vaak al op de diverse werkplekken zitten, eenzaam achter een laptop. Ga je tegen zessen naar huis, dan zitten ze er wéér. Wat moeten ze anders.
Defrienden, er bijft hen ook weinig bespaard.
